Pſalmus
exponi de xp̄o. ſcd̓o de eccl̓ia. Dicit ergo xp̄s (exaudi deꝰpater orationē meā) quā oro ad te ſcd̓m ꝙ hō (et ne deſpexeris dep̄cationē meā) ſed (intēde mihi ⁊ exaudi me)cōculcatio eſt verborū ad notandū inſtantiā ⁊ dignꝰ ſumꝙ audias (qꝛ cōtriſtatus ſum) hūana infirmitate (in execitatiōe mea) .i. in paſſione (⁊ cōturbatus ſum a voce inimici) iudei maledicētis (⁊ a tribulatiōe pctōris) iudei ꝑſquētis. hoc aūt nō meo merito ſed ſuo malo (qm̄ declinauerūt in me iniqͥtates) .i. mala ſua impoſuerūt mihi: ⁊ (inira moleſti erāt mihi) dicētes crucifige eū. ⁊ ꝓpt̓ hoc (cormeū cōturbatū eſt in me) .i. intus nō extra. oſtēdi impatientiā vel vindictā: vel (in me) .i. ex neceſſitate extrinſeca.ſed tm̄ volūtate intrinſeca (⁊ formido mortis cecidit ſume) ad litterā ẜm ꝙ hō mortē horruit (vl̓ formido mortꝭid eſt mors formidoloſa ⁊ vſqꝫ nūc formidāda (ſuper meveniēs cecidit) ita ficta ⁊ fracta ſicut olla cadēs ſuꝑ lapidē: vn̄ Oſee. xiij. Ero mors tua o mors (timor) anī (⁊ tremor) corꝑis (venerūt ſuꝑ me ⁊ contexerunt me tenebremortis vel tenebroſi circūdederūt me (⁊) videns rebellionē iudeoꝝ (dixi qͥs dabit mihi pēnas) potētie ſcd̓m ꝙ homo ſum niſi tu pr̄ (⁊ volabo) reſurgēdo (⁊ requieſcaꝫ) inſinu pr̄is a quo veni: ſicut colūba rediēs ad archā. ⁊ iō dicit ſicut (colūbe) vel ſic (volabo) a iudeis infidelibꝰ (et requieſcā) in gētibus credentibꝰ. vt em̄ colūba veniēs lutoſa reuerſa eſt ad archā. ſic xp̄s inueniēs corda iudeoꝝ lutoſa. volauit ad gētes: vn̄ addit (ecce elōgaui fugiēs) a iudeis reſurgendo vel ad gētes eundo ꝑ p̄dicationē apoſtolorū (⁊ manſi in ſolitudine) .i. gentilitate inculta ⁊ a deoprius derelicta. Secūdo modo pōt exponi de eccleſia ſiue de quolibet iuſto exiſtente in ea.¶ Expectabam eum qui ſaluum me fecit: apuſillanimitate ſpiritus et tempeſtate.¶ Secūda ꝑs vbi on̄dit ſe ſꝑare auxiliū dei ⁊ imp̄cat̉ cuilibet qͥ ſolitudinē nō q̄runt ſꝫ hec ꝑs dupl̓r ſicut pͥma pōtlegi: pōt legi pͥmo de xp̄o ſic (expectabā) poſitꝰ in agonipaſſionis (eū) .ſ. deū pr̄em qͥ (ſaluū me fecit a puſillanimitate ſpūs) ne ī paſſione malis cedereꝫ (⁊ tēpeſtate ire) qͥꝫnec ip̄e iratus eſt qꝛ quaſi ouis corā tondente ſe obmutiit: nec tempeſtas ire eorū eū ſubmerſit qꝛ ſurrexit. poſteaimprecatur eis dicens.¶ Precipita domine et diuide linguas eorum quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in ciuitate.¶ Precipita dn̄e eos qͥ in altū ſuꝑbie erecti ſunt (⁊ diuidlīguas eoꝝ) .i. diſꝑge eos ꝑ diuerſas natiōes ⁊ linguas. ftotū fecit eis deꝰ ꝑ tytū ⁊ veſpaſianū: ⁊ iō diuide eos. qn̄in cōgregatiōe nō faciūt niſi malū. h̓ eſt qd̓ ſequit̉ (qm̄ vdi iniqͥtatē ⁊ ꝯͣdictionē in ciuitate) hierl̓m in qͣ iudei ꝯgigati erāt (iniqͥtatē) in corde qꝛ me odio hēbant. ps. qͥ cotauerūt iniqͥtates ī corde. ⁊ in alio psͣ. odio iniquo oderume (ꝯͣdictionē) in ore qꝛ mͥ tota die ꝯͣdicebant. Rom̄. x. etEſa. lxv. Tota die expadi manꝰ meas ad ppl̓m nō credētē ⁊ ꝯͣdicentē mihi: nec ad horā fuit eoꝝ iniqͥtas: nec ī mediocribus tm̄ ſꝫ in maioribꝰ ⁊ aſſidue: ⁊ hoc eſt qd̓ ſequit̉.¶ Die ac nocte circūdabit eam ſuꝑ muroseius iniqͥtas ⁊ labor ī medio eiꝰ ⁊ iniuſticia¶ Die ac no.) .i. aſſidue (circūdabit eā) vl̓r ad om̄s ſꝫ p̄cipue (ſuꝑ muros eius) .i. ſuꝑ pͥncipes (iniqͥtas) qͥ me oderūt nec ſolū oderūt ſꝫ ⁊ ꝑſecuti ſunt nō tm̄ occulte. ſꝫ ⁊ apte: vn̄ ſequit̉ (⁊ labor ī medio eius) .i. aꝑte laboraueruntvt crucifigerer: nec hoc metuerā: vn̄ ſequit̉ (⁊ iniuſticia⁊ poſſent dicere iudei verū eſt ꝙ hoc fecimꝰ ſꝫ excuſamiquia diſcipulus eius vēdidit eū nobis: cōtra qd̓ dicit¶ Et nō defecit de plateis eiꝰ: vſura ⁊ dol¶ Quaſi dicat nō legittime emerūt qꝛ in cōtractu fuit vſura: qꝛ iudas pnīa ductꝰ ſicut dr̄ Math̓. xxvij. Retulit eistriginta argēteos: ipſi tn̄ nihilominꝰ tenuerūt ieſum. ⁊ itꝫhabuerūt vt cōiter dr̄ oua ⁊ obolū. hoc fuit vſura. ⁊ dicit.(de plateis eius) .ſ. ciuitatꝭ qꝛ hec vſura ad oīm noticiā deuenit: qꝛ iudas argēteos proiecit in tēplo. ⁊ inde emerunt
agrū qͥ vſqꝫ hodie vocat̉ acheldemach .i. ager ſanguīs. ſicut dr̄ Math̓. xxvij. Et ſicut fuit vſura in iudeis. ſic dolus⁊ proditio in iuda: vn̄ ſequit̉ (⁊ dolus) in diſcipulo oſculāte. Lu. xxiij. Iuda oſculo filiū hoīs tradis. ⁊ de hoc quaſi hō cōquerit̉ qd̓ ſi alius extraneus voluiſſet eū tradidiſſ potuiſſet eū euaſiſſe. ſꝫ nō ita domeſtici: vn̄ addit.¶ Quoniam ſi inimicus meus maledixiſſetmihi: ſuſtinuiſſem vtiqꝫ.¶ Si inimicus) apertus (maledixiſſet mihi ſuſtinuiſſemvtiqꝫ) q. d. magis tolerabile eſſet (⁊ ſi is qui oderat meiudeus vel alius (ſuper me magna locutus fuiſſet abſcōdiſſem forſitan ab eo.¶ Tu vero homo vnanimis: dux meus etnotus meus.¶ Tu ꝟo) iuda (hō vnanimis) vt videbat̉ (dux meus)id eſt ſocius itineris (⁊ notus meus) qꝛ etiā te p̄ſciui proditorem (tu) inqͣꝫ talis ſupple: quare me tradis.¶ Qui ſimul mecū dulces capiebas cibosin domo dei ambulauimus cum cōſenſu¶ Cap. cib.) comedēdo mecū: ad litterā (⁊ in domo dei)id eſt in tēplo (ambulauimꝰ cū conſenſu). Oſtenſa culpaiudeorū ⁊ iude oſtendit penam: vnde dicit.¶ Ueniat mors ſuper illos: et deſcendantin infernum viuentes.¶ Ueniat mors) .i. captiuitas (ſuꝑ illos) iudeos (⁊ deſcēdant in infernū viuētes) .i. in acerbā penā ip̄ius captiuitatis iudas etiā mortuus eſt. ad litterā: ⁊ deſcendit viuēsin infernū quia deſperans ſe ſuſpendit.¶ Quoniam nequicie in habitaculis eoruꝫin medio eorum.¶ In habi. eo.) .i. in domibꝰ vbi cōuenticula ⁊ concilia faciebāt q̄rentes quō ieſum tenerēt ⁊ occiderēt. ⁊ poſtea (inmedio eorū) .i. in aperto qn̄ cōcilia ſua alijs apꝑuerunt.¶ De eccl̓ia aūt vel qͦlibet iuſto ſic legit̉ (expectabā eū) dico ꝙ ꝑſeueraui ⁊ maſi in ſolitudīe ⁊ hͦ ꝓpter p̄miuꝫ. qꝛ ſcꝫ(expectabā eū) nō aliū qͣꝫ eū Phil̓. iij. Saluatorē expectamus dn̄m ieſum xp̄m. ſꝫ qͥdā expectāt nō ſaluatorē ſꝫ iudicē. Heb̓. xij. Tanqͣꝫ filijs ſe offert deꝰ ſupple ī pn̄ti. ſꝫ in dieiudicij ſe ml̓tis offerꝫ tanqͣꝫ dn̄s ẜuis. nō vt pr̄ filijs. Heb̓.x. Terribilis eſt q̄dā expectatio iudicij q̄ cōſumptura eſtaduerſarios Lu. xij. Et vos ſil̓es hoībus expectātibꝰ dn̄mſuū. Gen̄. xlix. Expectabo ſalutare tuū dn̄e (qͥ ſaluū me fecit a puſillanimitate ſpūs ⁊ tēpeſtate) .i. liberauit me a deſperatiōe ⁊ p̄ſumptiōe ꝯͣ pͥmū dicit apl̓s Heb̓. xij. Nō fatigemini anīs vr̄is deficiētes Lu. xij. Nolite timere puſillꝰgrex qꝛ cōplacuit pr̄i nr̄o dare vob̓ regnū. dr̄ aūt p̄ſumptōtēpeſtas qꝛ ſicut tēpeſtas ī mari naues ſb̓uertit. ⁊ impeditne ad potū ꝑueniat. ſic p̄ſumptio: vn̄ Eccl̓i. xviij. Uidit p̄ſumptōnē cordis eoꝝ qm̄ mala eſt ⁊ cognouit ſb̓uerſionēeoꝝ qm̄ neqͣꝫ eſt. Et noͣ. qm̄ nob̓ exiſtentibꝰ ī mari huiꝰ mūdi ⁊ ad portū ſalutꝭ tēdentibꝰ. neceſſariꝰ eſt vētus bn̄ portās qͥ nec remiſſus nec nimis moderatꝰ ſit. Nauis em̄ noſtra habēs remiſſum ventū qͥ dr̄ puſillanimitas ſpūs tarde currit ⁊ fit p̄da pirataꝝ. Hn̄s aūt nimiū ventū ſiue tēpeſtatē obruit̉ ⁊ fit p̄da piſciū. qͥ gͦ nec p̄ſumit nec deſꝑat:neceſſario ſeqͥt̉ (qꝛ ſꝑat) ⁊ h̓ expectat dn̄m qꝛ ſpes eſt certa expectatio future btītudinis: de qͣ Prouer. xvij. Gēmagratiſſima expectatio p̄ſtolantꝭ. Oſtēſo ꝙ ſꝑat auxiliū deiimp̄cat̉ malis ciuibus dicēs (p̄cipita dn̄e ⁊ diuide līguaseoꝝ) qͣſi dicat lingue adulatoꝝ in mūdo exaltant̉: ſꝫ tu p̄cipita eas cōcordant in malo. ſed tu diuide eas. adulatores em̄ p̄cipitabunt̉: qꝛ p̄cipitant alios. Eſa. ix. Erunt qͥͦbeatificāt ppl̓m iſtū ſeducētes. Et qͥ beatificant̉ p̄cipitatiEſa xxv. Precipitabit dn̄s in mōte h̓ faciē vinculi colligati. Mala em̄ lingue cōparant̉ Iezabel q̄ fuit p̄cipitata vthabet̉. iiij. Reg. ix. Precipitate eā deorſum (⁊ diuide) p̄cipitationē bene ſequit̉ diuiſio. Qd̓ em̄ ſurſum tendit totūfacit: ⁊ ſic ſimplicitatem ⁊ vnitatē quod vero deorſum tendit indiuiſibilitatem et plantabilitatem: ⁊ ideo dicit (di-
Allegoricede chriſto.
10
Preſumitio qͣre ditēpeſtas.
De eccl̓iavel quolibet iuſto.
14