CXVIIQuinquageſimuſnonus

aliene oſtenſionē. psͣ. Dediſti metuentibꝰ te ſignificationēvt fugiant a facie arcus verſus. felix quē faciūt aliena pericula cautū. Item ꝑ ſanguinis aſperſionē vel oſtenſionHeb̓. penult. ſanguinis aſperſione meliꝰ loquentē qͣꝫ abeEſa. lxv. Expandi manꝰ meas tota die ad ppl̓m incredulū. Hab̓ito de primo aduētu. ſequit̉ de ſecundo.¶ Deus manifeſte veniet: deus noſter ⁊ nōſilebit.¶ Deus manifeſte) deꝰ alibi d̓r .ſ. Math̓. xxiiij. Uidebunfiliū hominis venientē. qd̓ h̓ dicit̉ (manifeſte) ibi dr̄ vidbunt. hic aūt vocat̉ (oeꝰ) ⁊ ibi filius hominis. in quo nōttur ꝙ eſt ⁊ deꝰ ⁊ hō xp̄s qͥ iudicaturꝰ eſt. ⁊ vere (manifeſteveniet) ẜm qd̓ dicit̉ Math̓. xxiiij. Sicut fulgur exit ab oente ⁊ apparet vſqꝫ ad occidente. Ita erit aduentꝰ filij hominis. In primo aūt aduentu nō manifeſte venit. ſed ſulnube carnis latuit: ⁊ lꝫ fuerit manifeſtꝰ hō. nō tn̄ deꝰ manifeſtus fuit. ſꝫ ſicut d̓r Eſa. xlv. Uere tu es deꝰ abſconditus. ⁊ vere iſte qͥ veniet iudicaturꝰ: nō tm̄ deꝰ ſꝫ ⁊ hō eſt. viaddit (deꝰ noſter) ꝑ cōformitatē nature os de oſſibꝰ nr̄i:⁊ caro de carne noſtra. vn̄ Eſa. vij. Et vocabit̉ nomē eiuemānuel (⁊ nō ſilebit) in primo aduentu tacuit coram ꝑlato. ſicut d̓r Eſa. liij. Quaſi agnꝰ corā tondente ſe obmteſcet: ⁊ nō aperuit os ſuū: ſilet etiā mō deꝰ ꝙͣtum ad quodā qͦs ꝑmittit currere ꝑ campos licentie ẜm qd̓ infra d̓rhec feciſti ⁊ tacui. a quo ſilentio orat psͣ. liberari dicens: deus meꝰ ne ſileas a me: ne qn̄ taceas a me ⁊ aſſimilabor d̓ſcendentibꝰ in lacū. q. d. ſi ſilueris ero ſimilis deſcendentbus in lacū: in futuro aūt iudicio (nō ſilebit) qꝛ vt habet̉.Soph̓. dies illa erit dies tube ⁊ clangoris: ⁊ qͣꝫto magis tacuerit ante tanto fortius tunc loquet̉. vn̄ Eſa. xlij. Taciſemꝑ ſilui pacificus fui quaſi ꝑturiens loquar: q̄ aſpereacute ⁊ cū maxima anxietate loquit̉ de qua aſꝑitate. psIp̄e me liberauit de laqueo venantiū ⁊ a verbo aſpero. qꝛꝓferet cum dicet reprobis. Ite maledicti in ignē eternumMath̓. xxv. Poſſet aūt queri que ſunt ſigna aduentꝰ eiꝰ.Ecce manifeſtum ſignum.¶ Ignis in conſpectu eiꝰ exardeſcet: ⁊ in circuitu eius tempeſtes valida.¶ Ignis in cōſpectu) p̄cedet em̄ ignis materialis qͥ cōburet ſuꝑficiem terre ⁊ aera. quanta aſcenderūt peccata hominū ⁊ fumꝰ idolatrie. hic ignis erit iuſtoꝝ illuminatio etpurgabit ſi quid purgandū inuenerit: vehens eos in eternā beatitudinē. inuoluet aūt malos ⁊ eoꝝ erit vehiculumin infernū: aſtabūt angeli quaſi meſſores ſeꝑantes maloa bonis ⁊ grana a paleis: ⁊ hoc eſt (ignis exardeſcet) malos inuoluens: ⁊ bonos purgans (in cōſpectu eiꝰ) .i. inſentia eiꝰ: idem psͣ. Ignis ante ipſum p̄cedet ⁊ inflāmabiin circuitu inimicos eiꝰ. Mal̓. vlt. Ecce dies veniet ſuccēſa quaſi caminus ⁊ erūt om̄s ſuphi ⁊ om̄s facientes initatem ſtipula ⁊ inflāmabit eos dies veniens. ij. Pet̓. iij. ementa calore ſoluent̉. Et dicit Criſoſto. cum magno territu fluuius igneꝰ rapidꝰ abſorbebit terram. vel ſic (ignis incōſpectu eiꝰ exardeſcet) .i. cōſpiciet̉ a malis ⁊ reprobis teribilis tanqͣꝫ ignis. Eſa. xxx. Ecce nomen dn̄i venit de longinquo ardens furor eius ⁊ grauis ad portandū (⁊ in cicuitu eius tempeſtas valida) tempeſtas iſta erit iudicatiex inſperato veniens ad modū tempeſtatis (valida) qꝛ cito ſeꝑabit paleas a granis. ſicut tempeſtas fortꝭ: q̄ erit (ircircuitu eis) .i. in ſanctis iudicantibꝰ ⁊ angelis ventilantibus ⁊ malos a bonis ſeꝑantibꝰ qͥ dicunt̉ eſſe circuitꝰ eiusqꝛ ſancti cū eo ſedebunt ⁊ angeli aſſiſtent: vel ſic (temſtas valida) .i. damnatio erit illis qͥ ſunt (in circuitu eiꝰid ē ī malis boni ſunt in deo quaſi in centro: ip̄e em̄ ē centrū oīm: mali ꝟo ſunt in circuitu eius nō accedentes ad eūꝑ recta oꝑa. ps. in circuitu impij ambulant: ⁊ alibi deꝰ meus pone illos vt rotam.¶ Aduocauit celum de ſurſum: ⁊ terram diſcernere populum ſuum.¶ Aduocauit celum) nota ꝙ in principto. ps. tangit̉ creatio ibi (locutus eſt ⁊ vocauit terram) Secundo forma etIcema iudicij ibi (deꝰ manifeſte veniet (hic aūt tangitꝭ te-

ſtes. vnde dicit (aduocauit) .i. aduocabit (celuꝫ de ſurſū)id eſt celeſtes angelos (⁊ terram) .i. hoīes: vel (celum) .i.bonos iudicaturos (deſurſum) vel deſuper) .i. ſuꝑ ſedesxij. (⁊ terrā) .i. iudicandos: vl̓ (celū) .i. oēs bonos ſimpliciter (⁊ terram) .i. om̄s malos ſimpliciter ad Ro. xiiij. Omnes aſtabimꝰ ante tribunal xp̄i: ⁊ ad qͥd aduocabit (diſcernere) .i. vt diſcernat: vel vt ipſi diſcernant ppl̓m ſuū: a nōſuo: ⁊ bene dicit (diſcernere) nō videre. qꝛ etiā mali lꝫ iudicent̉ tn̄ diſcernent. Hiere. xxv. Gladiū ego voco ſuper omnes habitatores terre: vel (celum ⁊ terram) ad lr̄am. Deūtro. xx. Inuocabo celum ⁊ terram in teſtimoniū cōtra voshͦ aūt aduocatio erit miniſterio angelorum ⁊ ideo ad eosconuertit ſermonem: ⁊ dicit.¶ Congregate illi ſanctos eius: qui ordinātteſtamentum eius ſuper ſacrificia.¶ Cōgregate) o vos angeli meſſores (illi) .i. ad honorē eiꝰſcꝫ dei (ſanctos eius) om̄es .ſ. iuſtos. hec cōgregatio ſancta p̄figurata eſt Gen̄. xlix. Cōgregamini ⁊ audite filij Iacob audite iſrael patrem noſtꝝ. Eſa. xliij. Om̄s gentes cōgregate ſunt ſimul (qͥ ordinant) .i. ordinauerunt (teſtamētū eius ſuper ſacrificia) .i. nouum ſuꝑ vetus. hoc faciuntilli qͥ eligunt ſequi magis pauꝑtatem ⁊ tribulationē qͣꝫ diuitias q̄ ꝓmitiebant̉ in lege ſacrificantibꝰ: vel ſic (ordinātteſtamentum eius) .i. reputant ꝓmiſſa dei eſſe (ſuꝑ ſacrificia) .i. ſuꝑ oꝑa ſua. ẜm illud Roꝝ. viij. Non ſunt cōdignepaſſiōes huiꝰ tꝑis ad futurā gl̓iam. q̄ reuelabit̉ in nobis:vel (q̄ ordinant ⁊cͣ.) .i. qͥ debent p̄miū ſequi poſt laboremhic eſt ordo tectus. Et poſſet aliqͥs excuſare ſe de ignorantia niſi eſſet eis iudicium venturum annunciatum. vndeaddit.¶ Et annunciabunt celi iuſticiam eius quoni am deus iudex eſt.¶ Celi) .i. viri ſpūales (iuſticiā eius) qua diſcernet bonosa malis reddens vnicuiqꝫ ẜm qd̓ meruit (quoniā deus iudex eſt) ſi enim purus homo iudex eſſet: poſſet falli vl̓ corrumpi vel vinci ⁊ ſic impediret̉ iuſticia. ſed deus eſt iudexqͥ nec falli nec corrumpi nec ſuperari poterit. psͣ. deꝰ iudexiuſtus fortis ⁊ patiens.¶ Moraliter pōt exponi de tercio aduentu (oeꝰ manife­ Mſte veniet) Eſt enim primus aduentus quo venit in mun addum ad redemptionem. Secundus quo veniet ad iudicium ad remunerationem. Tercius quo venit in animaꝫteiuſti. ad conſolationem. De primo ⁊ ſecundo habitum eſtAlleſupra in hoc pſalm̄. De tercio Ioh̓. xiiij. Ad eum veniemus ⁊ manſionem apud eum faciemus. De quo ⁊ poteſthoc dici (deus manifeſte veniet) quia cum mentem hominis viſitat eandem illuminat ⁊ exhilarat. Iob. vj. Uiſitaseum diluculo. cum autem ibi venerit non ſtatim recedit:ſed manet niſi expellatur per peccatum. vnde dicit (deusnoſter (quem. ſcilicet poſſidere in perpetuum poſſumus:propter hoc dicit Ioh̓. xiiij. Manſionem apud eum faciemus. ⁊ cum ibi manebit (non ſilebit) ſed loquetur ad coreius vt dicitur Oſee. iij. Ducam eam in ſolitudinem ⁊ ibiloquar ad cor eius. ps. audiam quid loquatur in me dominus deus: verba autem eius non ſunt tepida. ſed ignita. iuxta illud. psͣ. Ignitum eloquium tuum vehementer.vnde bene addit (ignis) charitatis (in cōſpectu eius) id ēin anima quam ipſe conſpicit (exardeſcet) Cant̉. v. Anima mea liquefacta eſt vt dilectus locutus eſt. Pſal. Ignis a facie eius exarſit carbones ſuccenſi ſunt ab eo: quosautem accendit per amorem. commouet ad penitentiamvnde addit (⁊ in circuitu eius tempeſtas). id eſt conturbatio ad penitentiam (valida) id eſt magna. Pſal. animamea turbata eſt valde: vel (valida) id eſt valens ⁊ ꝓdenshomini ad ſalutem. ij. Corin. vij. Que enim ẜm deum triſticia eſt penitentiam in ſalutem ſtabilem operatur (aduocabit celum deſurſum ⁊ terram diſcernere populum ſuum) id eſt faciet vt contemplatiui de contemplatione deſcendant ad iudicandum infirma carnis ſue: ⁊ vt (terraid ē actiui: a terrenis actibꝰ ad iudicandum ſemet aſcendat: ⁊ ita qͣſi in medio cōueniant ⁊ occurrant ſibi actiui ⁊

p 5

De igne p̄cedente inlicium.

Os ſecunlo aduētu

Moral̓r deaduētu deiad aīaꝫ ⁊ qͣliter eiꝰ aduentꝰ ē triplex.