QuadrageſimuſſextusCXI

CXI

habeo que non ſunt ex hoc ouili: ⁊ illas oportet me adducere: ⁊ fiet vnuꝫ ouile ⁊ vnus paſtor Eph̓. ij. Ipſe eſt paxnoſtra qui fecit vtraqꝫ vnū ẜm hoc dr̄. Lapis angularis.Eſa. xxxviij. Ecce ego mittam in fundamētis ſyon lapidēangularem. Item bellū qd̓ eſt inter ſpm̄ ⁊ carnem pacificauit in ſeipſo vtrunqꝫ ꝯcorditer in ſe aſſumēs ⁊ pacificegerens: vnde in psͣ. Simul in vnum diues ⁊ pauꝑ .i. ſpūs⁊ caro in xp̄o ꝯcordes. Psͣ. In pace factus eſt locus eiꝰ.Eph̓. ij. Medium parietem macerie ſoluens inimicitiasin carne ſua legem mādatorum decretis euacuās: vt cumdat duos .i. ſpm̄ ⁊ carnem in ſemetip̄m in vnum hoīem faciens pacem. ẜm hoc dr̄ Emanuel Eſa. vij. Hoc tn̄ belluꝫqd̓ in ſe penitus extinxit a nobis: penitus nō aufert: ſꝫ tm̄compeſcit nobis relinquens motus carnis: vt in eis exercitemur ⁊ experiamur debilitatem noſtram. Un̄ Iud̓. iij.Hee ſunt gentes quas dn̄s reliquit vt erudiret in eis iſraelem: ⁊ ſic dr̄ (xp̄s auferens bella vſqꝫ ad finem terre) qꝛad oēs ſe extēdit iſta pax qui eam volunt recipere: ⁊ ideoſimpliciter dixerūt angeli in terra pax hominibꝰ bone voluntatis Luce. ij. (Arcum cōteret ⁊ confringet arma ⁊ ſcuta comburet igni) ꝑ arcum qui de longe ferit ſignificant̉inſidie diaboli. ꝑ (arma) bona tꝑalia Prouerb̓. xxij. Diuitie ⁊ gloria ⁊ vita. arma ⁊ gladij in via ꝑuerſa (ſcuta) aūtſūt defenſiōes pctōꝝ Iob penl̓. Corpꝰ eius qͣſi ſcuta fuſi.lia. ſunt autē defenſiones peccatorū quatuor .ſ. excuſatioverecūdia: diuinatio: comparatio: hoc ſcutū qͣdranguluponit dyabolus circa collum ficte ꝯfitentis. Arcum ergocōtriuit ⁊ ꝯterit. qꝛ ꝑ ſe ⁊ ꝑ ſuos p̄dicatores inſidias dyaboli reuelauit: vn̄ dicit apl̓us. ij. Coꝝ. ij. Non ignoramuscogitatōes eius: arma ꝯfregit. qꝛ ad ꝯtemptum diuitiarūꝓuocauit. ſcuta combuſſit igni diuini amoris docēs nonō ſolum peccata ſꝫ etiā bona nr̄a accuſare. vnde Lu. xviCum oīa que p̄cepta ſunt vobis bn̄feceritis dicatis ſeruiinutiles ſumus. hoc etiā facit ꝑ p̄dicatores qui docent homines quō debeant ꝯfiteri ⁊ diuitias ſpernere. ⁊ dyabol.inſidias deuiare. Un̄ Ezech̓. xxxix. Egrediēt̉ habitatoretde ciuitatibus hierl̓m ⁊ ſuccēdent arma clypeum ⁊ haſiarcū ⁊ ſagittas: ⁊ baculos: ⁊ ideo (auferet dn̄s bella ⁊cͣnō vt ocioſi ſitis ſꝫ vt ei intendatis: vnde ſubiungit in ꝑſnaͣ dn̄i (vacate ⁊ videte qm̄ ego ſum deus) Alia lr̄a habet(ceſſate ⁊ cognoſcite) Eccl̓i. xxxviij. Sapiam ſcribe in tēpore vacuitatis Eccl̓i. xj. Fili ne ī multis ſint actus tui. deus em̄ nō eſt in tumultuoſis nec ipſi cognoſcūt eum. UIob .xxviij. Abyſſus dicit nō eſt in me ⁊ mare loquit̉ nōnō eſt mecum: ergo (vacate) nō tn̄ ꝑ pigritāi: qꝛ vt habet̉Eccl̓i. xxxiij. Multā maliciā docuit ocioſitas: ⁊ dicit quidam. Ocium eſt vacare deo: imo negociū negociorū. ſecdico ꝙ ocium eſt ꝙ nullam habet vtilitatē: aut vtilitatisintentionē. ⁊ tale ocium oīm tentationū ⁊ malarū cogitationū ſentina eſt (qm̄ ego ſum deus) hoc eſſet bonū attendere (deus) em̄ interp̄tatur videns currens: terrens. ipſem̄ eſt videns omnia oꝑa hominis Eccl̓i. xvij. Uie illoricoram ipſo ſunt ſemꝑ: ⁊ ſequit̉ oculi eius ſine intermiſſione inſpiciētes in vijs eoꝝ Eſa. penl̓. Populus qui ad iracundiam ꝓuocat me ante faciē mea ſemꝑ. Item ipſe eſtter currēs ad iudicium Eſa. iij. Stat ad iudicādum dn̄s nondicit venit: ſꝫ iam ſtat vt notet̉ velocitas ⁊ inopinatus etrepētinus aduētus iudicij. ⁊ hoc ipſo eſt terrēs Amos. ij.Leo rugiet quis nō timebit Dan̄. vij. Fluuius igneus rapiduſqꝫ egrediebat̉ a facie eius (exaltabor in gentibus etexaltabor in terra) bis dicit. exaltabor: in quo notat̉ duplex xp̄i exaltatio. Prima in cruce in paſſiōe. Scd̓a in celo in aſcenſione. De primo Ioh̓. iij. Sicut moyſes exaltauit ſerpentem in deſerto: ita exaltari oportet filium hoīs⁊ Ioh̓ .xij. Cum exaltatus fuero a terra oīa trahā ad meip̄m. De ſcd̓a Act̉. j. Uidentibus illis eleuatus eſt ⁊cͣ. psͣ.Eleuata eſt magnificētia tua ſuꝑ celos (dn̄s virtutū nobſcū) iſte verſus ſupra expoſitus eſt: qꝛ bis ponit̉. Primovij. loco qui numerus eſt numerus vniuerſitatis: ⁊ hoc ſignificat ꝙ dn̄s eſt nobiſcū in plenitudine gr̄e. Scd̓o ponitur in vltimo loco in quo ſignificat ꝙ dn̄s erit nobiſcumvſqꝫ in finē ſeculi: ſicut dicit in fine Math̓. Vobiſcū ſun

oībus diebus vſqꝫ ad ꝯſummationē ſeculi Ioſue. j. Nonte deſeram neqꝫ derelinquā. Idem ad Heb̓. xiij. Item inprimo loco vbi ponit̉ iſte verſus eſt applauſus. hic ꝟo eſtgratiarūactio (iuſceptor noſter deus iacob) .i. luctantiū ⁊ſupplantantiū vicia quos ip̄e ſuſcipiet in eterna tabernacula: ⁊ nos ibi coronabit ſi hic victores ⁊ ſupplantatoresfuerimus: ⁊ dicet nobis qd̓ dixit Iacob Gen. xxij. Nō vocaberis vltra iacob: ſꝫ iſrl̓ erit nomen tuuꝫ .i. amplius noneritis in lucta ſꝫ ꝓ victoria coronati: de cetero videbitis deum facie ad faciē in vita eterna. ad quam ipſemet victorxp̄s nos ꝑducat Amen.¶ Pſalmus XLVIo Mn̄es gentes plaudite manibusiubilate deo in voce exultationis.Titulus in finem ps. dauid ꝓ filijs chore. Inp̄cedenti psͣ. gentes vocauit ad fidem: in iſto eaſdē gētesad laudem inuitat. Ipſe em̄ gentes ꝯuerſe ſunt (filij chore) .i. filij paſſionis: vn̄ is eſt ſenſus tituli psͣ. iſte (eſt Dauid) ꝓphete qui hic loquit̉ in ꝑſona apl̓orū (ꝓ filijs chore) .i. ꝓ ꝯuerſis gētibus dirigēdis (in finem) .i. in xp̄i laudem: ⁊ ex hoc patet intentio q̄ eſt monere ad laudē. Modus bipartitus eſt psͣ. Primo gentes ꝑ gratiam dei ꝯuerſas inuitat ad laudem dei. Scd̓o aſcēſio ⁊ regnum dei deſcribit̉: ⁊ ꝓpter hoc monet inſtanter pſallere: ibi (aſcenditdeus in iubilo) in ꝑſona ergo apl̓oꝝ loquit̉ ad gentes cōuerſas: ⁊ in ꝑſona oīm p̄dicatoꝝ loquit̉ ad oēs fideles: dicit ergo o vos (oēs gētes) que recepiſtis bn̄ficium gratiedei (plaudite) gaudete nō ſolum voce: ſed (manibus) .i.bonis oꝑibus (iubilate deo) quō (in voce exultationis).i. laudate deum (in voce) exprimēte mentis exultationēꝓ eternis: ⁊ bene tangit hic duo que ſūt in iubilo ſicut infra dr̄. Iubilus eſt ineffabile gaudium qd̓ nec taceri pōt:nec exprimi valet ꝓpter gaudium dicit (exultatiōis) qꝛ taceri nō pōt dicit (in voce) ideo plaudite ⁊ iubilate.¶ Quoniam dominus excelſus terribilis:rex magnus ſuꝑ omnem terram.¶ Qm̄ dn̄s) cuius nos ſeruos feciſtis eſt (excelſus) excelſior em̄ omni creatura potens exaltare ſibi ſeruiētes (terribilis) eis qui volunt ei ſeruire (⁊ rex) ſuos bene regens(magnus) qꝛ ſuꝑ oēm terram. Psͣ. Dn̄i eſt terra ⁊ plenitudo eius ⁊c̄. Et alibi meus eſt orbis terre ⁊ plenitudo eiꝰEt ex hoc apparet qd̓ magnus ſit: qꝛ.¶ Subiecit populos nobis: et gentes ſubpedibus noſtris.¶ Subiecit (nobis apl̓is qui ſumus hoīes pauꝑes ⁊ abiecti (ppl̓os) .i. iudeos rōnales legē habētes: hͦ dicūt qͣꝫtuꝫad illos iudeos qui crediderūt (⁊ gentes) .i. barbaras natiōes q̄ legē nō habebāt ſꝫ gentiliter viuebāt (ſub pedibꝰnr̄is) modus ē loquēdi ſicut vulgo dicimꝰ iſte tenet eū ſb̓pede .i. dn̄at̉ ei: vel (ſub pedibꝰ nr̄is) .i. ſub p̄dicatiōe nr̄a.Eſa. lij. O pulchri ſuꝑ mōtes pēdes annūciātis ⁊ p̄dicantis pacē. ⁊ hͦ quidē nō indiſcrete fecit: ſed.¶ Elegit nobis hereditatem ſuam: ſpecieꝫiacob quem dilexit.¶ Elegit no. he. ſu.) .i. ſua diſpoſitiōe diſcreta ꝯmiſit eamnobis. q. d. elegit nos vt eſſemus p̄lati eccleſie quā vocathereditatē ſua: qꝛ eā iure hereditario poſſidet. Pẜ. Etāgens cuiꝰ eſt dn̄s deus eiꝰ ppl̓s quē elegit in hereditatē ſibi. hͦ eſt qd̓ dicit (elegit nob̓) dare (hereditatē) vt eā cuſtodiamꝰ ⁊ colamꝰ vomere lingue .i. p̄dicatōe arādo ⁊ bonūſemē poſtmodū ſeminādo (hereditatē) dico (ſpeciē) .i. q̄ē ſpēs (iacob) .i. ſil̓is iacob: vl̓ ſignificata ꝑ iacob: qꝛ ſicutiacob dedit eduliū lentꝭ ꝓ pͦgenitura: ſicut hr̄ Gen̄. xxv. itaipſi dāt iſta tꝑalia ꝓ hereditate regni celeſtꝭ (quē dilexit)vn̄ Mal̓. j. Iacob dilexi eſau āt odio habui: ſic dn̄s talesdiligit ⁊ magnū imo maximū ſignū dilectōis dei ē qn̄ dathoī gratiā vt oīa relinqͣt ꝓpt̓ eū vl̓ ī ꝑſona totiꝰ eccl̓ie dicūtapl̓i (ſubiecit ppl̓os nobis ⁊ gentes ſub pedibus noſtris)qꝛ etiam ppl̓i ⁊ gentes qui non credunt eccleſiam timēte

Deꝰ quēinterp̄tat̉vidēs currens ⁊ terrens

AIubilusquid ſit

Psͣ .xlvj.