Pſalmus

meo. Quia reſpe. hu. an. ſue ⁊cͣ (ſanctificauit tabernaculūſuū altiſſimus) taber naculū eius fuit eadē beata ꝟgo in qͣipſe armauit ſe armis nr̄e mortalitatꝭ quibus ꝯtra dyabolum militauit. App̄hende arma ⁊ ſcutū hoc (tabernaculūſanctificauit altiſſimus) qn̄ eam in vtero matris ſanctificauit. de h̓ tabernaculo dicit ipſa Eccl̓i. xxiiij. Qui creauitme requieuit in tabernaculo meo (deus in medio eiꝰ) exiſtens .i. in vtero beate virginis (nō ꝯmouebit̉) a diuinitate in humanitatē vt iſtam aſſumēs aliam relinquat: ſꝫ idēerit deꝰ ⁊ homo ⁊ hͦ eſt (nō ꝯmouebit̉) .i. nō totaliter mouebit̉. qd̓āmodo em̄ motus fuit motu pietatis nō alterationis qn̄ ad eius vterū intrandū ⁊ habitandū ſe humiliauit: ſꝫ nō ex toto motus qꝛ diuinitatē nō depoſuit (adiuuabit eam deus mane) .i. in principio vite ſue: ⁊ cum adhuceſſet in vtero (diluculo) tenebras originalis pctī tollenteMoraliter (fluminis impetus) .i. abūdātia lachrymarū.de quo psͣ. Exitus aquarū deduxerūt oculi mei. Et Hiere.ix. Quis dabit capiti meo aquas: ⁊ oculis meis fontē lachrymarū Tren̄. ij. Deduc̄ qͣſi torrētem lachrymas ꝑ di⁊ noctem. cum em̄ impetuoſe fluūt lachryme: oēs ſordesviciorū purgant ⁊ abluūt impetus iſte (letificat ciuitatedei) .i. cor cuiuſlibet fidelis Prouer. xiiij. Cor quod nouitamaritudinē aīe ſue in gaudio eius nō miſcebit̉ extraneCor aūt iuſti dr̄ ciuitas dei: qꝛ deus ibi habitat. ⁊ ibi debeteſſe ciuiū vnitas: vt oēs cogitatōes affectiōes: ⁊ deſiderivnanimiter in deum tendant (ſanctificauit taber. ſuū al.uᵐ cor hoīs etiā eſt tabernaculū. qꝛ deus non habitat in eo in17 pace ſꝫ ſemꝑ impetit̉ ⁊ impugnat̉ a dyabolo ⁊ mēbris eire qui hoīem in quo deus habitat nitunt̉ trahere ad pctm̄:ei ſic deum ab eo expellere. Vnde Iob. xix. Obſederūt in gͦex rō tabernaculū meū hͦ tabernaculū ſanctificauit dn̄s muis tis modis. Primo ꝑ baptiſmū Ezech̓. xxxvj. Effundā ſiat per vos aquā mūda ⁊ mūdabimini ab oībus inquinamētis vr̄is ⁊cͣ. Item ꝑ gr̄e infuſionē. iij. Reg. Impleuit gl̓idn̄i templū dn̄i. Item ꝑ elemoſynarū largitionē Luce.Date elemoſyna ⁊ ecce mūda ſunt vobis. Item ꝑ oꝑa penitētie Exo. xix. Uade ad ppl̓m ⁊ ſanctifica illos hodie etcras ⁊ lauēt veſtimēta ſua ⁊ ſint parati in diem terciū (deus in medio eius nō ꝯmouebit̉) licet tabernaculū obſideatur ⁊ impetat̉: tn̄ nō ex toto mouebit̉. Psͣ. Qm̄ nō derelinquet ſanctos ſuos ineternū ꝯſeruabunt̉: nec inutilitererit cum eo: vn̄ addit (adiuuabit eam) ciuitatē (deus mane diluculo) .i. in ortū gr̄e Malach̓. iiij. Oriet̉ vobis timtibus nomen meū ſol iuſticie ⁊ ſanitas in pennis eius: v(diluculo) .i. in ortu glorie Iob. xj. Cum te ꝯſumptū putaueris orieris vt lucifer (contur. ſunt gē.) In hoc verſnotat̉ ſubuerſio triū generaliū viciorū (ꝯturbate ſunt gͦtes) .i. gentiles ⁊ brutales motus ꝑ carnis mortification(⁊ inclinata ſunt regna) ſuꝑbie ꝑ humilitatē. de his duobus Hiere .j. Ecce ꝯſtitui te ſuꝑ gētes ⁊ ſuꝑ regna vt euelas ⁊ deſtruas (mota eſt terra) .i. terrene diuitie mote ſūde archis diuitū: ꝑ elemoſynarū largitionē. ſicut em̄ terraanteqͣꝫ moueat̉ nullū fructū affert. ſic diuitie ſꝫ mote fructum afferūt iuſticie. Psͣ. Diſꝑſit dedit pauꝑibus iuſticiaeius manet in ſeculū ſeculi: ⁊ hec oīa facta ſunt mediantdiuina inſpiratione: vnde interponit̉ (dedit vocem ſuamdn̄s) .i. internā inſpirationē in corde. Psͣ. Audiam quidloquat̉ in me dn̄s deus meus nec mirū ſi dat vocem quidat etiā pn̄tiam ſuā. vn̄ ſequit̉ (dn̄s virtutū nobiſcū) peinhabitantē gratiā: vn̄ dicit Prouer. viij. Delicie mee eſſecum filijs hoīm ſꝫ quid eſt (nobiſcū) vt nō tueat̉ ſicut patronus: vn̄ addit (ſuſceptor nr̄ deus iacob) qui nos accepit in curā vt medicus ⁊ in tutelā vt patronus ⁊ noſtramſuſcepit cām vt eam defendat. j. Ioh̓. ij. Aduocatum habemꝰ apud patrē ieſū xp̄m: ⁊ ipſe ē ꝓpiciatio ꝓ pctīs nr̄is¶ Uenite ⁊ vidēte oꝑa dn̄i: q̄ poſuit ꝓdigiaſuꝑ terram: auferēs bella vſqꝫ ad finē terre¶ Tercia ꝑs vbi narrat magnalia tꝑe incarnatiōis factavn̄ dicit ꝓph̓a (venite ⁊ videte) ad lr̄am: vel (venite) paſſibꝰ fidei (⁊ videte) .i. ītelligite ītellectu fide illūinato (oꝑadn̄i q̄ poſuit ſuꝑ terrā) veniēs in terrā: ⁊ ideo venire debe

tis ad videndū qꝛ illa oꝑa ſunt (ꝓdigīa) .i. mirabilia ⁊ inaſſueta: ꝓdigia em̄ dicunt̉ qͣſi ꝓcul a digito .i. q̄ nō ſolentdigito on̄di ⁊ q̄ ſunt illa ꝓdigia: incipit aꝑire dicēs (auferens bella) ad lr̄am (vſqꝫ ad finē terre) .i. ꝑ totū mundū.qꝛ tunc ad lr̄am fuit pax ꝑ totū mundum: vn̄ Sap̄. xviij.Cum quietū ſilentiū tenerēt oīa: op̄s ſermo tuus dn̄e exiliens de celo a regalibus ſedibus venit .i. filius tuus. ⁊ itaauferet bella: vn̄ ait.¶ Arcum conteret ⁊ confringet: arma ⁊ ſcuta comburet igni.¶ Arcū ꝯteret). q. d. tanta pax erit ꝙ vſus iſtorū nō magꝭerit in terra qͣꝫ ſi eſſent ꝯtrita: aut cōfracta: aut cōbuſta: vl̓hic notant̉ duo genera impugnatōis ⁊ belli. Unū occultūqd̓ fit ꝑ inſidias qd̓ notat̉ ꝑ arcū qui de longe ⁊ de occultis ſagittas iaciēs homīes ex improuiſo vulnerat. Aliudmanifeſtū in qͦ quidā alios inuadūt ⁊ alij ſe defendunt: ethunc modū pugnādi notat cum dicit (ꝯfringet arma) inuadendū ⁊ impetentiū alios (⁊ ſcuta) defendentiū ſe (cōburet igni) .i. penitus auferet. Et qͣre dn̄s fecit ita mūdūeſſe pacificatu: vt ipſi nō occupati bellis melius poſſent ⁊liberius audire doctrinā dn̄i ⁊ apl̓i ꝑ totū mundū ire. vnde ſequit̉.¶ Uacate ⁊ videte qm̄ ego ſum deus: exaltabor in gentibus ⁊ exaltabor in terra.¶ Uacate ⁊c̄) ⁊ eſt vox illa de qua ſupra dictū eſt: dn̄s dedit vocē ſuā. idē ē gͦ ac ſi dicat ꝓph̓a dn̄s faciēdo iſtā pacēeo ipſo qd̓ faciebat eam dicebat (vacate) a bellis: ⁊ oī ſtrepitu (⁊ vidēte) ꝑ fidē (qm̄ ego ſum dens) ego .ſ. qui in carne me viſibilem demonſtro. ego em̄ ꝓnomen eſt demōſtratiuū (ſum deus) licet hō ſim ⁊ ego deus ⁊ hō (exaltabor ingen.) primo ⁊ poſt (exaltabor in terra) .ſ. iudea qn̄ reliqͥeiſrl̓ ſalue fient: ⁊ ſic videntes dicite qd̓ ſequit̉.¶ Dominus virtutum nobiſcum: ſuſceptornoſter deus iacob.¶ Dn̄s virtutū) ꝑ nature cōformitatē (ſuſceptor nr̄ deusiacob) qui noſtra naturā ſuſcepit ⁊ nos ad pnīam recipiet ſi velimus ad ip̄m cōuerti. Moral̓r dr̄ oībus (venite)pedibus affectus ꝑ amorē (⁊ videte) oculo intellectus ꝑfidē ⁊ iugē memoriā (oꝑa dn̄i) creatōis ⁊ recreatōis (quepoſuit ſuꝑ terrā) .i. q̄ fecit in terra (prodigia) .i. mirabiliaduo libenter vident̉ .ſ. amabilia ⁊ mirabilia. Primū notatur cum dicit (oꝑa) qꝛ opus eius amabile debet eſſe nob̓eo qd̓ eſt ꝑutile. de quo in psͣ. Oꝑatus es ſalutē in medieterre. Scd̓m notat̉ cum dicit (ꝓdidia) ad q̄ ꝓdigia admiranda monet nos Tren̄. j. O vos oēs qui tranſitis ꝑ viāattendite ⁊ videte ſi eſt dolor ſicut dolor meus: vel pōt dici ꝓdigiū a ꝓdigo: ⁊ hͦ mō (fecit deus ꝓdigia ſuꝑ terrāqꝛ ꝓdigus fuit dn̄s cum ꝓ redimēdis inimicis ſuis ꝓpriūfiliū dedit: ⁊ ideo de xp̄o dr̄ ibi. Beniamin adoleſcētulusin mentis exceſſu ibi in cruce in mentis exceſſu in ꝓdigalitate pr̄is (auferēs bella) hoc de xp̄o ꝯgrue dr̄ qͥ venit interra vt pacē daret hoībus bone voluntatis: Un̄ dr̄ princops pacis Eſa. ix. Quadruplex aūt bellum abſtulit. eratem̄ bellū ⁊ guerra inter deū ⁊ hoīes ꝓpter p̄cepti trāſgreſſionē. Itē inter angelos ⁊ hoīes ꝓpter ade ⁊ eue eiectionēItē inter hoīes ⁊ hoīes ꝓpter diuerſarū legū emulationēItē inter carnē ⁊ ſpm̄ ꝓpter mutuā alterationeꝫ. Primoem̄ ſpūs corrūpit carne̓: ⁊ nūc caro corrūpit ſpm̄. venit gͦfilius dei ⁊ ſatiſfecit pr̄i ꝓ hoīe factꝰ obediēs vſqꝫ ad mortē Phil̓. ij. Et ſic facta eſt pax int̓ deū ⁊ hoīes. de qͦ dr̄ Eſa.xxvij. Faciet mihi pacē: pacē faciet mihi. ⁊ ẜm hͦ dr̄. Mediator dei ⁊ hoīm j. Thi. ij. Bellū int̓ angelos ⁊ hoīes abſtulit: qꝛ de ipſis hoībꝰ ruinā angelicā reꝑauit: qd̓ ipſi rogāt in psͣ. Benigne fac in bo. vo. t. ſyon: vt edi. mu. ie. Dehac pace dicit Eſa. lvj. Ueniat pax reqͥeſcat in cubili ſuo.vos āt accedite huc .i. ī celū filij auguriatricis .i. vos hoīeſItē ī eodē creaui fructū laborum pacē cū eo qͥ ꝓpe ē .i. angelo pacē ei qͥ large .i. hoī dicit dn̄s. ẜm hͦ dr̄ Salomon .i.pacificꝰ. Itē bellū int̓ hoīes. ⁊ hoīes pacificauit: qꝛ oēs invnā eccleſiā ⁊ vnitate fidei cōuocauit Ioh̓. x. Alias oues

Moraliter

Ꝙ cor hominis ſeuaīa dicuntur tabernaculū dei⁊ qualiteriſtud deusſanctificatmultꝭ modis.

Noͣ qͣdruplex bellūqd̓ xp̄s abſtulit: ⁊ qͣdruplicepace queintulit aduentu ſuo