Pſalmus

ens in carnē dabit nobis gratiā p̄uenientē ⁊ ſubſequentēSap̄. vij. Uenerūt mihi oīa bona pariter cū illa .i. cum ſapientia q̄ eſt filius dei: ecce quāta diffuſio gratie .ſ. oīa bona: vel de ſpūſſancti miſſione pōt legi ſic (diffuſa eſt gratia) ſpirituſſancti (in labijs tuis) .i. in apoſtolis per quoschriſtus loquebat̉ Greg. Omnes qͥ chriſtū p̄dicamus organa veritatis ſumus. Quarto cōmendat eū a dn̄i benedictione cū addit (ꝓpterea benedixit te deus ineternū). q̄d. merito vera ſunt qͥ p̄dixi de te: qꝛ (ꝓpterea) .i. vt ſic diffunderet̉ gratia ſicut p̄dixi (benedixit te deus) nō benedictione ſiniſtre ſed dextere: hoc eſt qd̓ dicit (ineternū) Prouer. iij. Longitudo dieꝝ in dextera eius ⁊ in ſiniſtra illiusdiuitie ⁊ gloria. Quinto cōmendat eū a poteſtate dicens.¶ Accingere gladio tuo ſuper femur tuumpotentiſſime.¶ Accingere) ⁊ pōt eſſe imperatiui modi ſic tu qͥ talis esvt dictū eſt (accingere) .i. accingaris: vel indicatiui ſic (acingere) .i. accingeris (gladio tuo) .i. potentia tua: vel ẜmCriſoſt. Gladius eſt crux quo accinctus xp̄s dyabolū vunerauit. Dicit em̄ Criẜ. ꝙ iſto gladio dyabolus letale vulnus accepit. vel gladius dr̄ ſermo diuinus: de qͦ Math̓x. Nō veni mittere pacē ſed gladiū: ⁊ dicit̉ ſermo diuinꝰgladius qꝛ reſecat vicia ⁊ ſeparat malū a bono. Heb̓. iiij.nUiuus eſt ſermo dei ⁊ efficax ⁊ penetrabilior oī gladio ann̄cipiti. Apocͣ. ij. Ueniā tibi cito ⁊ pugnabo cum illis in gladio oris mei (ſuꝑ femur tuū) .i. ſuꝑ carnē tuaꝫ. pro carneem̄ femur ſpūaliter ſumit̉: qꝛ ſemur humane propaginiseſt ſeminariū vnde manu ſuppoſita femori abrae iurauitei ſeruus ſuus. Gen̄. xxiiij. ſimiliter ioſeph iacob patri ſuoGen̄. xlvij. q. d. iuro ꝑ eū qui de progenie tua naſcet̉ (ſufemur tuū accingere) dicit qꝛ chriſtus in carne deuicit mudū: iudeū ⁊ dyabolū. ⁊ chriſtus aſſumēdo carneꝫ accinxitſe (ſuꝑ femur) ſuū quaſi cōtra illos tres hoſtes pugnaturus (accingere) nō ſegniter aut laſſe ſed (potētiſſime) aduerbialiter dicit: nec dicit tm̄ potēter aut potētius ſed (potentiſſime) gladiū ſupra vocauimꝰ tripliciter ſcꝫ: potentiam: crucē: diuinū ſermonē. potentia accingit ſe xp̄us nontm̄ fortiter: ſed (potētiſſime) qꝛ fortiſſimus eſt Iob. ix. Sꝫfortitudo querit̉ robuſtiſſimus eſt gladio crucis potenteraccinxit ſe quando baiulans ſibi crucē exiuit in eū qͥ dicit̉caluarie locū: vt Ioh̓. dicit. xix. potētius quādo ip̄am cricē aſcendēs manus ⁊ pedes cruci affigēdos expoſuit (ptentiſſime) qn̄ iam crucifixus ⁊ dolore ſentiēs ⁊ cōtumeliam audiēs iudeoꝝ dicētiū Math̓. xxvij. Si rex iſrael eſtdeſcendat nūc de cruce ⁊ credimꝰ ei noluit deſcēdere cumpoſſet ſed in cruce mori elegit: gladio aūt verbi dei potenter accinxit ſe fortiter illud p̄dicando. ſicut dr̄ Math̓. vijErat loquēs ſicut poteſtate habēs potētius qd̓ ore predicauit oꝑe adimpledo. Lu. xxiiij. Fuit vir ꝓpheta potensin oꝑe ⁊ ſermone potētius auteꝫ eſt opus qͣꝫ ſermo: vndeMath̓. v. Si quis ſoluerit vnū de mādatis iſtis minimis⁊ docuerit ſic hoīes minimus vocabit̉ in reg. ce. qͥ autē fecerit ⁊ docuerit hͨ magnus vocabit̉ in regno celoꝝ (potettiſſime) vero accinxit ſe iſto gladio cōtumelias ⁊ iniuriaslibēter ſuſtinēdo. psͣ. bn̄ patientes erūt vt annūcient. Prouer. xvj. Melior eſt paties viro forti ⁊cͣ. Prouer. xix. Doctrina viri ꝑ patientiā noſcit̉: vel pōt ſumi nomīaliter (p̄otentiſſime) vt ſit ſenſus o (potētiſſime accingere ⁊cͣ.) poſtea oſtendit cauſam potentie cum ſubiungit.¶ Specie tua et pulchritudine tua: intende proſpere procede ⁊ regna.¶ Specie tua ſi ly. (potētiſſime) ſit aduerbialit̓ poſitū tūcſic cōſtruit̉. vere potētiſſime potes te accingere qꝛ es ſpecioſus ⁊ pulcher. ſicut cōiter dr̄ ille vel ille bene pōt eſſebellator qꝛ formoſus eſt hoc eſt gͦ dictu: potes accingerete gladio potētiſſime potes inqͣꝫ (ſpecie tua) qͣꝫtū ad diuinitatē (⁊ pulchritudine tua) qͣꝫtum ad humanitateꝫ noem̄ ſolū inqͣꝫtum deus fuit potēs ſed ⁊ inqͣꝫtum homo: vn̄Math̓. vlti. Data eſt mihi omīs ptās in celo ⁊ in terra: ſiaūt potētiſſime ſit noīaliter poſitū idē ſit ſenſus ⁊ ſic conſtruit̉ o potētiſſime (ſpecie tua ⁊ pulchritudine tua) vt ſu

pra expoſitū eſt Hec ē illa duptex pulchritudo de qua ſupra diximus ibi. ſpecioſus forma p̄ filijs hominū .ſ. ẜm diuinitatē Eant̓ .j. Ecce tu pulcher es dilecte mi ⁊ decorus:vel hoc qd̓ dicit̉ (ſpecie tua ⁊ pul. t.) pōt cōſtrui cum hocqd̓ ſequit̉ (intēde) vt ſit ſenſus (intende) .i. hoīem pereūtē reſpice (ſpecie tua) .i. miſcd̓ia diuinitatis q̄ per ſpecieꝫſignat̉ (⁊ pulchritudine tua) .i. humilitate hūanitatis: dehis duobus dicit dn̄s Exod̓. iij. Uidi afflictioneꝫ ppl̓i mein egypto: ecce primū ⁊ deſcendi vt liberarē eū de manibꝰegyptiorū ⁊cͣ. ecce ſcd̓m. Et cōmendat hic ſpōſum a tribꝰp̄cipue a miſcd̓ia cū dicit (intende) vt dictū eſt ab vtilitate cū addit (proſpere ꝓcede) .i. procede de vtero vſrginisde quo ꝓceſſu. psͣ. Ip̄e tanqͣꝫ ſponſus ꝓcedens de thalamo ſuo (proſpere) .i. ad proſperitatē ⁊ vtilitatē noſtrā qꝛomīa bona nobis cōtulit ſicut dictū eſt ibi: diffuſa eſt gratia in labijs tuis ẜm terciam expoſitionē. Tercio cōmendat a victoria quā habuit a dyabolo cum ſubiungit (et regna) ſuꝑ fideles quos de manu dyaboli eripuiſti qui tibiper fidē ſubijciūt̉. vnde petūt fideles adueniat regnū tuūfiat vo. tua ⁊cͣ. Math̓. vj. poſtea ꝯmendat euꝫ ab alijs tribus vdelicet a veritate a manſuetudine a iuſticia que neceſſaria ſunt regnare volenti. de quibus ſequit̉.¶ Propter veritatem et manſuetudinem ⁊iuſticiā deducet te mirabiliter dextera tua.¶ Propter veritatē ⁊ māſuetudinē ⁊ iuſticiā) Continuatio dico (procede ⁊ regna) ⁊ hoc ꝓpter veritate implendā(⁊ māſuetudinē) exhibendā (⁊ iuſticiam) exercendā veritas impleta eſt in ꝓmiſſis datis. māſuetudinē exhibuit ſerēdo malos. vn̄ cum publicanis ⁊ pctōribus māducabatMath̓. ix. et adultere dixit. nec ego te cōdemnabo Ioh̓.viij. ⁊ ꝓ inimicis orauit Lu. xxv. dicens Pater dimitte illis qꝛ neſciūt qͥd faciūt. Iuſticiā exercuit ⁊ in diſꝑſione iudeorū ꝑ Tytū ⁊ Ueſpaſianū. ⁊ in eoꝝ excecatiōe. vt plenitudo gentiū intraret: vt dicit apl̓s ad Ro. xj. Poſſunt etiam h̓ tria reddi tribꝰ p̄cedētibus ſingula ſingulis vt ſic dicat (intēde) ꝓpter veritatē inferendā in nobis (ꝓcede) ꝓpter māſuetudinē dandā nobis (regna) ꝓpter iuſticiā faciendā ꝓ nobis. ⁊ vere facies. vn̄ ſequit̉ (⁊ deducet te mirabiliter dextera tua) .ſ. vt hec facias (dextera) .i. potentia(tua) nō aliena (deducet te) de ſinu pr̄is in vterū ꝟginis.inde ad p̄ſepiū inde ad crucē inde ad ſepulcꝝ inde ad celū(mirabiliter) qꝛ multi mirabunt̉: vn̄ Luc. ij. Mirati ſuntoēs qͥ audierūt de his q̄ dicta erāt a paſtoribus ad ipſos:vel (mirabilit̉) qꝛ tota illa deductio plena fuit miraculisvbi initiū miraculoꝝ fuit. ꝙ factus fuit deus hō ꝟ̓bū caromater virgo de alijs patet: vel (deducet) de populo ad populū (mirabilit̓) vt pͥus: mirabiliter ductus fuit a dexteraſua ꝑ mediū iudeoꝝ qͥ eum volebāt p̄cipitare Lu. iiij. vnede dr̄ ibi Ieſus aūt tranſicēs ꝑ mediū illoꝝ ibat. Moraliter poſſet breuit̓ exponi (ſpecioſus forma) in hoc ꝟſu notant̉ tria q̄ neceſſaria ſunt p̄dicatori qͥ vult eructare ꝟbuꝫbonū. in cuius ꝑſona legunt̉ duo verſus p̄cedētes ſcilicꝫ.(eructauit ⁊cͣ.) ſcꝫ (lingua mea ⁊cͣ.) Primuꝫ qd̓ notat̉ inhoc verſu eſt exemplū honeſte cōuerſationis cū dicit (ſpecioſus forma) .i. ſpecioſam formā viuēdi in ſe oſtendens.vn̄. j. Pet̓. v. Forma facti gregis. hāc ſpecioſitatē requiritſpōſus a p̄dicatore. Cant̓. ij. dicēs. O ſtende mihi faciē tuam ſonet vox tua in auribꝰ meis. qͣſi dicat niſi pͥmo viderim in facie pulchritudinē: nolo audire p̄dicatiōis vocemſed qꝛ nō ſufficit mediocris pulchritudo vt vicꝫ ſit ppl̓usſit ſacerdos: iō addit (pre filijs hominū) p̄dicator em̄ ⁊ ſacerdos eſt pater: ſubditi ſunt filij. ⁊ ſicut pater p̄cedit pueros in fortitudine: ⁊ paſtor gregē in dignitate ſic p̄dicator⁊ ſacerdos debet precedere gregē in ſancta cōuerſatione:vnde Grego. in paſtorali tm̄ debet actionem populi actiotranſcendere p̄ſulis quantū ſolet a grege diſtare vita paſtoris: oportet nanqꝫ vt metiri ſe ſollicite ſtudeat quāta tenende rectitudinis neceſſitate conſtringit̉ ſub cuius eſtimatione populus grex. vocat̉ Secundū qd̓ hic notatur ⁊in predicatore requirit̉ eſt eloquētia: vnde (diffuſa eſt gratia in labijs tuis) ſcilicet gratia gratis data h̓ eſt eloq̄ntiaquā quia Moyſes non habere eſtimabat predicationis

MoraliDe tribꝰ q̄ſunt neceſaria predicatori.