CIQuadrageſimuſprimus

CI

ſus) expenſarum (inuocat̉ abyſſum) rapinarum. Eccl̓esv. vbi multe ſunt opes ⁊ multi ſunt qͥ comedūt eas: vl̓ malus hō malū hoīem. Prouer .j. Fili ſi te lactauerit pctōrene acqͥeſcas eis. ſi dixerint veni nobiſcū īſidiemur ſanguini ⁊cͣ. vel peccatū ſicut ſuꝑbia auariciā: gula luxuriam. irahomicidiū ⁊cͣ. Mathe. xij. Aſſumit ſeptē ſpūs neqͥores ſeGregꝭ. ſuꝑ Ezech̓. iij. Peccatū qd̓ ꝑ penitentiā nō deletumox pondere ſuo trahit ad aliud Eſai. xxxiiij. Occurrēt demoniā onocentaurus ⁊ piloſus clamabit ibi alter ad alterū: ⁊ hoc (in voxe catharac. tuaꝝ) .i. teſtimonio ſanctoruꝫſicut oſtendit̉ ꝑ diuerſa loca ſcripture. Itē abyſſus miſercordie xp̄i inuocat abyſſum miſerie generis humani: ⁊ hoc(in voce catharactaꝝ) .i. in virtute plagaꝝ q̄ clamāt miſericordiā. Hebreo. xij. Acceſſiſtis ad ſyon montē ⁊ iudicemomniū ⁊ teſtamēti noui mediatorē ieſum ⁊ ſanguinis aſꝑſionē melius loquentē qͣꝫ abel. videte ne recuſetis loquentē. Quīta cauſa ē memorie dei qꝛ ad hoc nos ſtimulant tribulationes: vnde ſequit̉¶ Omnia excelſa tua ⁊ fluctus tui ſuper metranſierunt.¶ Omnia excelſa tua) excelſa dicit hymbres q̄ de excelſdeſcendūt (fluctus) dicit mare: ē ergo ſenſus (oīa excelſtua) .i. minores tribulationes (⁊ fluctus tui) .i. maiores trbulatiōes (ſuꝑ me trāſierūt) oppͥmētes me: ⁊ id̓o (memorero) qꝛ vexatio dat intellectū vt dicit Eſai. xxviij. Ione. īCū anguſtiaret̉ ī me aīa mea dn̄i recordatꝰ ſuꝫ. Et notadicit (trāſierunt) nō ſteterūt: ſuꝑ electos em̄ trāſit tribultio quaſi virga ſuꝑ dorſum pueri. ij. Cor̄. iiij. Id em̄ ꝙ inſenti ē momentaneū ſꝫ leue tribulatiōis nr̄e ⁊c̄. ⁊ ſuꝑ reprebos ſtabit ineternū. Eſa. xxx. Erit trāſitus virge fundatusquā requieſcere faciet dn̄s ſuꝑ eū. tribulationes ꝟo dicurtur (excelſa) qꝛ ī celū eleuāt. fluctus ꝟo qꝛ humiliādo depͥmūt. De pͦ Gen̄. iij. Inundauerūt aq̄ diluuij ⁊c̄. De ſcd̓oIob. vj. Sagitte dn̄i in me ſunt ⁊cͣ. Sexta cā qͣre homo dieſſe memor dei eſt quia tenetur ad dei mandata implenda⁊ non p̄t eius mādata implere qꝛ eiꝰ obliuiſcit̉. ⁊ iō ſequi¶ In die mandauit dominus miſericordiāſuam: et nocte canticum eius.¶ In die mādauit miſcd̓iam ſuā) quaſi dicat: id̓o memoero: qꝛ (in die) ꝓſperitatis (mādauit) .i. p̄cepit (miſericodiā ſua) q̄ ē ꝙ corrigit nos in pn̄ti vt ineternū parcat Ggo. Magna miſcd̓ia ē in p̄ſenti miſericordiā nō cōſequi:ergo ſenſus (mandauit) dn̄s vt cū ſumus in ꝓſperitatetmeamus eternā aduerſitatē ⁊ parati ſimus tribulationeꝫſuſtinere. qꝛ vt dicit Aug. Illis ad tempus parcit quos ineternū damnabit. Secūdo mandat dn̄s vt in habita tribulatione gaudeamꝰ: vn̄ addit (⁊ nocte) aduerſitatis (mādauit) dn̄s (canticū eius) .i. vt in eo gaudeamꝰ attendentesꝙ quē dn̄s diligit caſtigat ⁊ flagellat oēm filiū queꝫ recipHebreo. .xij. ⁊ ꝙ ꝑ iſtas tribulatōnes intrabimus in regniceloꝝ de his duobꝰ mandatis. xj. Eccl̓i. In die bonoꝝ n̄īmemor ſis maloꝝ: ⁊ in die maloꝝ ne īmemor ſis bonorūvel (in die) ꝓſperitatis (mādauit) dn̄s (miſcd̓iam ſuamid ē ſibi fieri dando elemoſynas ẜm ꝙ dicit Thobi. iij. Sꝫmultū tibi fuerit abundāter tribue in antecedēte notat̉ ꝓſperitas cū dr̄. ſi multū ⁊cͣ. in ꝯſequēte materia cū dr̄ abadāter t̓ribue (⁊ nocte) vt ſupra expoſitum ē vel (in die) aclitterā (mandauit) dominus (miſericordiam ſuam) .i. vde die oꝑibus miſcd̓ie inſiſtat̉ (⁊ nocte canticū eius) vt d̓nocte eiꝰ laudibꝰ ⁊ ei vacet̉: ſic dn̄s faciebat de die p̄dicans⁊ de nocte orationibꝰ vacās. vn̄ dr̄ Luce. vj. Exijt in montē orare ⁊ erat ꝑnoctās ī or̄oe. dies cū factꝰ eēt vocauit diſcipulos ſuos ⁊ deſcendēs de mōte cū ill̓ ſtetit ī loco cāpeſtri. ⁊ tūc fecit ẜmonē illū magnū incipiens ſic. Beati parperes ſpū ⁊cͣ. pꝰ ẜmonē ſanauit egros: ⁊ ſic īpleuit pͥus qd̓mādaturus erat cepit eī pͦ facere ⁊ poſtea docere. Actu(apd̓ me ⁊cͣ.) ſupra q̄ſiuit ſyndereſis a ſenſualitate ſeu ſiritus ab aīa: vl̓ rō a volūtate qͣre triſtaret̉ a tribulationibibi (qͣre triſtꝭ es aīa mea ⁊cͣ.) ⁊ poſtea poſuit vnū remediūꝯͣ triſticiā .ſ. memoriā dei. ibi (ꝓpterea memor ero tui) hiaūt ponit̉ ſcd̓m remediū .ſ. oratio vnde dicit̉.

¶ Apud me oratio deo vite mee: dicaꝫ deoſufceptor meus es.¶ Apud me oratio). q. d. ꝓpter triſtitiā aīe mee memor erodei ⁊ etiā ē ⁊ erit (apud me or̄o) qͣſi dicat nō oꝑtet me multū laborare exteriꝰ querēdo obligatōes ſicut iudei faciebātvn̄ Iere. vj. Vt qͥd mihi thus d̓ ſaba affertis ⁊ calamū ſuaue olentē de terra longinqͣ: ſꝫ ego ī me habeo qͥd deo gratūofferā .ſ. orationē: ⁊ hoc ē qd̓ dicit (apud me) eſt (or̄o) ſuꝑple exhibēda deo. Itē (apud me) .i. ī ſecreto ꝯſcientie nonapud hoīep ꝑ iactanitiā e (or̄o) exhibenda (deo) non regiterreno: de his duobꝰ Math̓. vj. Tu aūt cum oraueris intra cubiculū tuum ⁊ clauſo oſtio ora patrē tuū (deo) dico(vite mee) .i. qͥ ē vitā mea. Deut̓. xxx. Ip̄e eſt em̄ vitā tua:vl̓ (deo vite mee) triplicꝭ .ſ. vite nature: vite gratie vite glorie ſupple datori ⁊ ꝯſeruatori ⁊ defenſori. psͣ. Dn̄s illumīatio meā ⁊ ſalus mea quē timebo: dn̄s ꝓtector vite mee ⁊cͣ.⁊ quid oret ſubiūgit (dicā deo) gaudendo ⁊ gratias referēdo (ſuſceptor meus es) .i. ſuſceptor mee nature. ps. Et cuꝫgloria ſuſcepiſti me: ⁊ ꝑ hoc confitet̉ in xp̄o vtrāqꝫ naturāſcꝫ ſuſcipientē ⁊ ſuſceptā .ſ. diuinā ⁊ humanā: ⁊ hoc cōfiteri ē orare ⁊ allegare ꝙ debeat nos cuſtodire qͥ noſtrā naturam ſuſcepit vel ſic (ſuſceptor meus es) .i. me ad penitentiā nō tm̄ ſuſcipis. ſꝫ etiā aſſuetus es ſuſcipere (ſuſceptor)em̄ notat vſum ⁊ conſuetudinē ſicut ſcriptor ⁊ hmōi ꝟbalia noīa. de hac ſuſceptione Iere. iij. Fornicata es cū amatoribus multis tamē reuertere ad me et ego ſuſcipiam tehunc duplicem modū ſuſceptionis: ⁊ in pͥmo duplicē xp̄inaturaꝫ innuit. Luce. xviij. vbi dixit cecus. Ieſu fili dauidmiſerere mei: ieſu fili dauid ecce prima ſuſceptio: ī ieſu notat̉ diuinitas: in filio dauid humanitas quā ſuſcepit miſerere mei. dicit ſcd̓am ſuſceptionē in qua miſcd̓ia ſaluatorſuſcepit peccatorē ad penitentiā: vel (ſuſceptor meus) ideſt ſurſum captor in ꝯtemplatione celeſtiū ẜm illud Prouerb. xxix. Qui ſperat in dn̄o ſubleuabit̉. psͣ. Ego dormini⁊ ſoporatus ſum .ſ. in ꝯtemplatione eoꝝ que facta ſunt inxp̄o homine et exurrexi ad ꝯtemplandū diuinitateꝫ ⁊ dn̄sſuſcepit me quaſi ſurſum cepit ⁊ traxit qꝛ ꝑ me nō poteraꝫaſcendere: ſic Paulus dicit nō ſe aſcendiſſe ſꝫ raptū fuiſſevſqꝫ ad terciū celū. ij. Coꝝ. xij. Et nota ꝙ hic qͣtuor neceſſaria ſunt in gratione pio ꝓ ſe: ꝑſeueranter: ad ſalutē que innuunt̉ in hoc verſu: ꝑ hoc quod dicit (oeo) innuitur pie. ꝑ(vite) ad ſalutē. ꝑ (mee) ꝓ ſe: ꝑ hoc qd̓ dicit (dicā) notat̉ꝑſeuerāter: Poſitis remedijs ꝯͣ triſtitiā in ſua or̄one: exponit dn̄o cauſas triſtitie qͣſi ꝯquerēdo dicens.¶ Quare oblitus es mei ⁊ quare contriſtatus incēdo: dum affligit me inimicus.¶ Quare oblitꝰ es mei) exqͦ ſuſceptor meus es. Prima ergo cauſa triſtitie ē dilatio patrie: de qua conquerit̉ dn̄o cūdicit (quare oblitus es mei) .i. videris eſſe oplitus ꝓmiſſagaudiā differēdo. psͣ. Uſqꝫ qͦ dn̄e obliuiſceris me in finē: vſqꝫ qͦ auertis faciē tuā a me: dicit̉ etiā deus obliuiſci qn̄ nōmiſeret̉. ⁊ quādo non punit. De pͥmo Iob. xxiiij. Obliui.ſcat̉ eius miſcd̓ia. De ſecūdo psͣ. Memor eſto dn̄e filiorūedom. Bonorū autē nunqͣꝫ obliuiſcit̉ deus. Eſa. xlix. Nūquid obliuiſci poteſt mulier infantem ſuū vt non miſereatur filio vteri ſui ⁊ ſi illa oblita fuit: ego tamen non obliuiſcar tui. Secūda cauſa eſt miſeria quam patitur a ſenſualitate. vnde dicit (⁊ quare cōtriſtatus incedo) ẜm ſenſualitatem Mathei. xxvj. Triſtis ē anima mea vſqꝫ ad mortē.⁊ in eodem ſpiritus quidem promptus eſt caro autem infirma. ſꝫ ſicut ꝑ (contriſtatus) notatur tribulatio ita ꝑ (incedo) notat̉ ꝓfectus ⁊ ideo bene cōiungunt̉ hec duo cumdicit (contriſtatus incedo) quia tribulatio ⁊ triſtitia talis ēſtimulus vrgens nos ad incedendum. Gregoriꝰ. Mala q̄nos hic premunt ad deum nos ire compellunt. ſed breuitas tribulationis expͥmitur cuꝫ addit (dum affligit me inimicus) et notatur hic tercia cauſa triſtitie. ſcilicet tribulatio quam patitur ab inimicis inuiſibilibus. tam corporaliter qͣꝫ ſpiritualiter. de corporali afflictione dicit (dum affligit me inimicus) .ſ. dyabolꝰ ſicut afflixit Iob in rebꝰ. vn̄Iob .j. Ecce vniuerſa que habet in manu tua ſunt.teꝫ in

n 5

ij

GQuatuorneceſſariaorationi.

14