Pſalmus

xv. Iuſticia eleuat egentē miſeros facit pctm̄ populos. dicit̉ aūt lutū ꝓpter immundiciā Deut̓. xxxvij. Peccauerūtei ⁊ nō filij eius in ſordibus: nec ſimpliciter lutū: ſed lutufecis ꝓpter fetorē ⁊ cōſuetudinē. Hiere. xlviij. Requieuimoab in fecibus ſuis nō eſt tranſfuſus de vaſe in vas ſcilicet de vaſe cōtumelie in vas glorie. cū autem (eduxit mepoſtmodū nō di niſit recidere in lacū ⁊ lutū: hoc eſt qd̓ ſiquit̉ (et ſtatuit ſupra petrā) .i. ſtabiliuit in chriſto (pedesmeos) intellectū videlicꝫ ⁊ affectū quibus anīa quaſi ꝑdibus cogitando ⁊ deſiderādo portat̉ intellectus ſtabilitin chriſti cognitiōe affectus in eius amore. Exo. xxxiij. Ecce inquit eſt locus apud me ⁊ ſtabis ſupra petraꝫ. Eſa. ij.Ingredere in petrā abſcondere in foſſa humo: ex boni aute cognitione pariter ⁊ amore ſequit̉ oꝑatio: vn̄ addit (edirexit greſſus meos) .i. opera. psͣ. Et ſit ſplendor domindei noſtri ſuꝑ nos: ecce cognitio notat̉ in ſplendore: amorin hoc qd̓ dicit dei noſtri qͥ ſe nobis dedit: ⁊ de operationeſtatim ſequit̉ oꝑa manuū noſtrarū dirige: poſt hoc autēcōgruo ordine ſequit̉ dei laudatio: qꝛ nō eſt ſpecioſa lausin ore pctōris ⁊ rectos decet collaudatio: vn̄ ſubiungit (eimmiſit in os meū canticū nouū carmē deo noſtro) canticū ꝑtinet ad laudē diuinitatis (carmē) ad laudē humanitatis: quia (canticū) eſt exultatio mentis habita de celeſtibus in voce prorūpens (carmen) ꝟo eſt id qd̓ metro menſurat̉: bene ergo cōuenit canticū deo homini inqͣntuꝫ deocarmen autē deo homini inqͣntum homini: ⁊ ad deſignandū in duabus naturis vnā eſſe perſonā: dicit vltimo carmen deo noſtro: vel (canticū) pertinet ad laudem dei (camen) ad inſtructionē ꝓximi que cū menſura facienda eſtvel (canticū) de futuris bonis (carmē) de pn̄tibus: ex hiergo ſequit̉ proximorū edificatio: vn̄ addit (videbūt muti) quaſi dicat exēplo meo ⁊ doctrina carminis lucēte ē(videbūt) peccata ⁊ defectus ſuos ⁊ dei iuſticiam: ⁊ iō (tmebūt) ⁊ iterū videbūt dei miſericordiā: ⁊ ideo (ſperabuin dn̄o) nec fruſtra qꝛ quod ab eo ſperāt obtinebunt .ſ. ſaluationē: vn̄ addit (Beatus vir cuius eſt nomē dn̄i) ieſusid eſt ſaluator (ſpes eius) .i. qui ſperat ſe conſecuturū ſalutē a dn̄o: ſicut apl̓us dicens Phil̓. iij. Saluatorem expectamus dominū noſtrū ieſuꝫ chriſtū: ideo ꝙ talis eſt (Beatus) quia beatus dicit̉ cui omīa optata ſuccedūt. ⁊ taliſalutē quā optat habebit: vn̄ in pſal. Saluabit eos: qꝛ ſperauerūt in eo: ſed quare dicit (cuius ⁊ eius) alterū em̄ videt̉ ſuperfluū. Solutio vt denotet ꝙ ipſe eſt pͥncipiū et finis per (cuius) pͥncipiū per (eius) finis: ſed qꝛ ſunt qͥdaꝫqui hic volūt gaudere cū mundo ⁊ regnare poſtea cū xp̄ideo de beato ſperāte adiūgit ⁊ nō reſpexit (in vanitatesmūdi (⁊ inſanias falſas) peccati ſicut apl̓s. Phil̓. iij. Queretro ſunt obliuiſcens: ad ea ꝟo q̄ priora ſunt extendensmeip̄m: mūdana aūt .i. quecunqꝫ ſunt in mūdo dicunt̉ vanitates. Eccl̓es .j. Uanitas vanitatū ⁊ omīa vanitas: peccata aūt dicunt̉ inſanie: ẜm qd̓ dicit Grego. Quid inſanius qͣꝫ pro momētanea delectatione eternis ſe mancipareſupplicijs. Gal̓. iij. O inſenſati galathe qͥs vos faſcinauitveritati nō obedire: inde aūt in dn̄o ſperandū ⁊ nō in aliqꝛ (multa feciſti tu dn̄e) mirabilia tua ⁊cͣ. h̓ expone vt. sͣ.¶ Annūciaui ⁊ locutus ſum: multiplicatiſunt ſuper numerum.¶ Annūciaui). Scd̓a ꝑs in qua oſtendit q̄ ſunt mirabilia⁊ loquit̉ hic xp̄s qͣſi reſpōdens eccl̓ie q̄ ſupra dixit multafeciſti ⁊cͣ. q. d. vere multa feci: qꝛ (annūciaui) ꝑ ꝓphetas: hͦfuit vnū mirabile ꝙ ꝑ ꝓphetas ſuos filius dei ventura nūciabat. Secūdū mirabile fuit eius incarnatio: de qͣ dicit (⁊locutus ſum) incarnādo meip̄m (ocutꝰ ſum) dico in pripria ꝑſona qd̓ an̄ ꝑ ꝓphetas nūciaueraꝫ. Eſa. lij. Proptehoc ſciet ppl̓s meꝰ nomē meū in die illa qm̄ ego qͣ loq̄barecce adſum. Heb̓. j. Multifarie multiſqꝫ modis olim deꝰloquēs patribus in ꝓphetis: nouiſſime diebus iſtis locutus eſt nobis in filio. Tertiū mirabile eſt dilatatio eccl̓ievn̄ ſequit̉ (multiplicati ſunt) fideles (ſuꝑ numeruꝫ) .i. itaꝙ nō pn̄t nūerari. Gen̄. xv. Suſpice celū ⁊ nūerā ſtellas ſpotes ſic erit ſemē tuū. Et. xxiiij. Gen̄. Si qͥs pōt hominū

nūerare puluerē ſemē qͦꝫ tuū nūerare poterit. Quartū mirabile eſt irritatio ſiue mutatio veteris ſacrificij: vn̄ dicit.¶ Sacrificium et oblationem noluiſti: aures autem perfeciſti mihi.¶ Sacrificiū ⁊ oblationē ⁊cͣ.) .q. d. multiplicati ſunt: nonmerito ſacrificiorū: ſed merito fidei q̄ ꝑ dilectionē operat̉⁊ hoc eſt qd̓ dicit (ſacrificiū) qd̓ de aīalibus fiebat (⁊ oblationē) de ſimila ⁊ thure vel oleo (noluiſti). Eſa. j. Holo.cauſta arietū ⁊ adipē pinguiū ⁊ ſanguinē vitulorū ⁊ agnorū ⁊ hyrcoꝝ nolui: ibi dicit Glo. nunqͣꝫ ſed ſi dn̄s noluit ſacrificiū: quare ergo p̄cepit. Ad hoc rn̄det. Criſoſt. ſic noneſt mirū ſi placatus retractauit qd̓ iratus p̄cepit. Eſaie. j.Ne offeratis vltra ſacrificiū fruſtra incenſum abhoīabileeſt mihi. Ideo em̄ p̄cepit dn̄s vt ſibi offerrent huius ſacrificia ne ydolis ea offerrent. Leui. xvij. Adolebit ſacerdosadipē in odorē ſuauitatis dn̄o ⁊ nequaqͣꝫ immolabūt hoſtias ſuas demonibꝰ ⁊cͣ. ⁊ ꝙ dicit glo. Hiero. qd̓ inquā noluit intelligendū eſt ꝙ nō voluit ſimpliciter ſed ſecūdarioſcꝫ nō voluit ipſa ſacrificia ſed voluit deuotionē offerentium: vn̄ dicit Aug. Nunqͣꝫ in ocloribus ſacrificiorū delectatus eſt dn̄s niſi in fide ⁊ deſiderio offerentis. Quintū mirabile eſt ꝙ ſe obtulit pro nobis in ara crucis obediēs patri vſqꝫ ad mortē: vnde ſequit̉ (aures aūt perfeciſti mihi)id eſt perfectā obedi entiā dediſti mihi ꝙ vere ſacrificiumnoluiſti nec per ſacrificia pl̓acatus es hūano generi ſꝫ perobedientiā meā: vnde apl̓us ad Heb̓. x. Introducit iſtuꝫverſum ⁊ ſequentē ſic dicēs impoſſibile eſt ſanguine thaurorū aūt hyrcorū auferri peccata: ideo ingrediēs munduꝫdicit hoſtiā ⁊ oblationē noluiſti: corpus autē aptaſti mihi⁊cͣ. nec eſt diſſonū qd̓ hic dicit (aures ꝑfeciſti) ⁊ ideo corpus aptaſti: quia obedientia fuit in corporis oblatione etaptando corpus ſuū cruci. perfectā obedientiā habuit: etoſtendit Phil̓. ij. Factus obediēs vſqꝫ ad mortē mortemaūt crucis. alio etiā modo dicit̉ corpus xp̄i auris qꝛ ſicutverbū aptatur auri: ſic verbum patris carni humane. Qd̓autē ſacrificiū noluerit dn̄s probat deſcendendo ad particularia: vnde ſequitur.¶ Holocauſtum ⁊ pro peccato non poſtuſti: tunc dixi ecce venio.¶ Holocauſtū) quod .ſ. totum incendit̉ (et pro peccato)id eſt ſacrificiū ⁊ oblationē que fiūt pro peccato q̄ multaerant: vt habet̉ in leuitico: hoc (nō poſtulaſti). Eſa. j. Cuꝫveniretis ante conſpectū meū quis queſiuit hoc de manibus veſtris ⁊ cū iſta tibi non placerent tunc tunc dixi (ecce venio) dixit xp̄us deo patri: tunc cum omnes ad ſacrifcia carnalia ⁊ non ad dei laudeꝫ currerent. Sap̄. xviij. Cūquietū ſilentium tenerent omīa ⁊ nox in ſuo curſu mediūiter haberet. omnipotens ſermo tuus domine de celo a regalibus ſedibus venit (dixi) facto qd̓ prius annunciaueram per prophetas (ecce) factus viſibilis in carne venioin mundū. Ioh̓ xvj. Exiui a patre ⁊ veni in mundū (venio) voluntarie non coactus adducor. Aggei. ij. Uenietdeſideratus cunctis gentibus. Poſtea oſtendit cauſamquare venit. ſcilicet propter ſalutem animarum: vndeſubdit (vt faciā voluntate tuā) ⁊ que ſit hec volūtas ipſedicit Iohā. vj. Hec eſt voluntas q̄ miſit me patris vt omne qd̓ dedit mihi pater non perdā ex eo ⁊cͣ. (quia) ita.¶ In capite libri ſcriptum eſt de me vt facerem voluntatem tuam deus meus volui ⁊legem tuam in medio cordis mei.¶ Scriptū eſt de me) .ſ. in pͥmo psͣ. Btūs vir qͥ nō abijt: qͥde xp̄o pͥncipaliter legit̉: vel ſic (in capite libri) .i. in deo patre .ſ. caput libri .i. xp̄i qͥ eſt liber ī quo debemꝰ legere. Iobxxj. Librū ſcribat ipſe qͥ iudicat ī illo ergo capite dicit xp̄sScriptū eſt de me ꝑ p̄ordinationē (vt facere volūtatē tuam) Eſa. xliiij. Qui dico cyro paſtor meus es ⁊ omnē voluntatem meā complebis: cyrus interpretat̉ heres: et ſignat xp̄m: de quo Math̓. xxv. Hic eſt heres venite occidamus eum hic cōpleuit voluntatem domini: vnde Eſaxlvj. Vocans ab oriente auem: et de terrā longinquā vi-

Canticū etcarmē qͦIint ⁊ cui ꝑtinent.

Mirabiliaque ſunt facta in incanatione

1Quare deus p̄cepitſibi ſacrificia offertin veteri loge ⁊ poſtearetractauit

Auris quare dr̄ corpꝰchriſti.