XCIII

perficie parietis aule regie: ⁊ rex aſpiciebat articulos manus ſcribētis: tūc regis facies immutata eſt: ⁊ compagesrenū eius ſoluebant̉. et genua eius ad ſe inuicē collidebātur. Eccl̓i. xlj. O mors qͣꝫ amara eſt memoria tua homininiuſto ⁊ pacē habenti in ſubſtantijs ſuis ⁊cͣ.¶ Eſt cautela cōtra omne peccatū. Eccl̓i. viij. In omībusoꝑibus tuis memorare nouiſſima tua: ⁊ ineternū nō peccabis .i. nunqͣꝫ peccabis. econtrario dicit̉ Tren̄ .j. Sordeseius in pedibus eius: nec recordata eſt finis ſui ⁊cͣ.¶ Eſt cauſa diſpoſitionis inter. oris domus. Eſa. xxxviij.Diſpone domui tue: quia morieris tu ⁊ non viues: vel (iifinē) .i. diem mortis. Eccle. ix. Neſcit homo fineꝫ ſuū: vel(finē) id eſt exitū vite. Iob. vj. Quis finis meus: vt patieter agam. Ita ergo deſiderauit noticiaꝫ finis ſui: ſed quianō contingit finē conſequi niſi per mediū: ideo querit mediū ſibi notū fieri ſubdens.¶ Et numerum dierum meoruꝫ quis eſt: vtſciam quid deſit mihi.¶ Et numerū) repete (notū fac mihi) Iob. x. Nūquid nōpaucitas dierū mēorū finiet̉ breui: ⁊ hoc peto nō vt in medio ſtem: ⁊ voluptatibus vacē: ſed (vt ſciam qͥd deſit mihi) quid .ſ. tēporis (deſit mihi) .i. venturū ſit: ⁊ quid meriti (deſit mihi) vt ſcꝫ in tēpore reſiduo diligentius laboreꝫſicut ille qui videt diē tēdere ad occaſuꝫ ⁊ adhuc grandoviam reſtare citra locū quo tēdit feſtinātius et ardentiuscurrit. vnde. j. Cor̄. ix. Sic currite vt comp̄hēdatis. iij. Rexix. Surge comede grādis em̄ tibi reſtat via. Sunt autēqui volūt ſcire numerū dierum ſuoꝝ alia de cauſa: videlicet vt inſtantius vacent voluptatibus ſuis: vnde tales die­ cunt ſicut dicitur Sap̄. ij. Dixerunt impij cogitātes apudo. ſe non recte exiguū ⁊ cum tēdio et tp̄s vite noſtre ⁊cͣ. Ueel nite ergo et fruamur bonis que ſūt ⁊cͣ. qm̄ hec eſt ꝑs nr̄aet hͨ eſt ſors. Poſtea oſtēdit ſe exauditum in hoc qd̓ domnus oſtendit ei defectus ſuos: ⁊ ſunt hij defectus ꝑ quoshic hꝫ hō cauſam qͣre trāſilire debeat hō et futura vitā inqͥrere. Primus defectꝰ eſt in tꝑe .ſ. breuitas vite. vn̄ dicit.¶ Ecce mēſurabiles poſuiſti dies meos: etſubſtantia mea tanqͣꝫ nihilum ante te.¶ Ecce) in aperto eſt (mēſurabiles poſuiſti dies meos) .i.ita breue ſpaciū cōſtituiſti vite mee: quod defacili pōt mēſurari: ſicut exponit̉ illud. dinumerauerūt omīa oſſa mede hac breuitate Iob. xiiij. Hō natus de muliere breui viuens tempore. et. xiiij. Breues dies hoīs ſunt nūerus mēſiū eius apud te eſt. mēſurabiles dicit ſcd̓m quātitatē continuā non diſcretam vt .ſ. diceret numerabiles: vbi em̄ alquod tēpus eſt: illud eſt mēſurabile. Non autē numerabile niſi vbi plures dies cōueniunt: dubium autē eſt vtrū viuat quis per aliquos dies ſiue per vnā tantū vel per partem vnius diei. Math̓. xxv. Uigilate itaqꝫ: quia neſcitidiē neqꝫ horam. Secūdus defectus eſt corruptio: qd̓ ibidem notat̉ ſcd̓m aliam tranſlationē que habet (ecce veteres poſuiſti dies meos) Heb̓. viij. Quod antiquat̉ ⁊ ſeneſcit. prope interitū eſt. Tertius eſt fragilitas humana ſiueconditiōis humane fragilitas. vnde ſequit̉ (et ſubſtantiame. q. nihilū ante te) Eſa. xl. Omnes gentes. q. nō ſint: ſicoram eo: ⁊. q. nihil ⁊ inane reputate ſunt ei: et bene dicit(ante te) quia aliquādo homo ſe abſolute reſpicit: crediſe aliquid eſſe cū nihil ſit: ſed cū eſt coram deo in orationevel cōtemplatione: vel meditatōne tunc videt ſe nihil eſſ⁊ non ſolū accidentia ſua: ſed etiam (ſubſtantiā) .i. qd̓ p̄cpuū in ipſo eſt nihil eſſe reputat. vnde Abraam cū corandomīo eſſet dixit Geneẜ. xviij. Loquar ad dominū meū cīſim puluis ⁊ cinis. Eſt autē triplex ſubſtantia .ſ. terrenorūnaturaliū ⁊ gratuitorū. De pͥma Gen̄. xxxj. Tulit Iacobomnē ſubſtantiā ⁊ quicquid in meſopotamia acquiſieratpergens ad Iſaac patre ſuum. De ſecunda dicit̉ Lu. xvde filio prodigo Ꝙ profectus eſt in regionē longinquamet ibi diſſipauit ſubſtantiā ſuā viuendo luxurioſe. De tertia Heb̓. xj. Fides ſperandarū rerum ſubſtantia: ⁊ hec trplex ſubſtantia qͣſi nihil eſt ante deū .i. reſpectu eternorū q̄ſunt ante deij. Quartus defectus eſt vanitas: vnde dicit.

¶ Uerihomo viuens.¶ Ueruntamē) Continuatio dico ꝙ (ſubſtātia mea. q. nihil ante te) ſed tamen non debet dici ſubſtantia: ⁊ potiusvanitas: hoc eſt (veruntamē vniuerſa vanitas omnis homo viuens) et fit ibi diſtributio pro generibus ſingulorūnon pro ſingulis generū cum dicit̉ (vniuerſa) eſt em̄ vanitas cogitationis: locutionis: oꝑationis: ⁊ qualibet harumdicit̉ homo vanus vel ad maiorē expreſſionē: non ſolumvanus ſed ip̄a vanitas hic appellat̉. pſal. Homo vanitatiſimilis factus eſt. eſt em̄ omīs homo vanus cogitatione:vnde in psͣ. Dn̄s ſcit cogitationes hominū quoniaꝫ vaneſunt. Iteꝫ locutiōe: pſal. Uana locuti ſunt vnuſquiſqꝫ adproximū ſuū. Item operatiōe. pſal. Ut quid diligitis vanitatē ⁊ queritis mendaciū. Itē nota ꝙ eſt vanitas eſſentie cui ſubiacet omnis creatura: vn̄ Roma. viij. Uanitatiſubiecta eſt. Itē vanitas pene: huic ſubiacet ſenſibilis creaturā. Eccl̓i. j. Uanitas vanitatū: ⁊ eſt vanitas culpe: huic ſubiacet rationalis creatura. Iob. xj. Uir vanus erigitEt eſt vanitas ſpālis pene .ſ. mortis: ⁊ his oībus eſt hō ſb̓iectus. vnde bene dicit vniuerſa vanitas: ſed exquo omīshomo eſt vanitas: nūquid chriſtus: non: chriſtus em̄ noneſt homo viuens tantū: ſed eſt ip̄a vita. Iohā. j. Uita eratlux hominū. Et. xiiij. Ego ſum via veritas ⁊ vita. Quintus defectus eſt inſtabilitas: vnde ſequitur.¶ Ueruntamen in imagine pertranſit homo: ſed ⁊ fruſtra conturbatur.¶ Ueruntamē) Et eſt hic ſecunda pars in qua agit de caſu ⁊ tranſitu hominis: ſupra dixit (oīs homo viuens ⁊cͣ.)et poſſet aliquis ſtultus dicere: nō curo ſi vanitas ſum dūmodo viuam ⁊ in vanitate ſuaue eſt mihi viuere: ꝙ excludit hic dico (viuens) (veruntamē) non diu viuit (quia inimagine). id eſt ad modū imaginis que videt̉ in ſpeculoet ſtatim diſparet (pertranſit homo) cito moriens: tranſiens quidē quotidie: ſed (ꝑtranſit) in morte. id eſt ꝑfecte ⁊ex toto tranſit: quia nec ip̄e videt̉ nec de eo etiam veſtigium aliquod in memoria habetur: ſicut imago in ſpeculopſal. Perijt memoria eorum cum ſonitu: ad litterā campanarū. Iob. xx. Tranſit ſicut viſio nocturna oculis quieum viderat nō videbit eum nec vltra tenebit eum locuseius. Sextus defectus eſt mētis perturbatio: vnde addi(ſed ⁊ fruſtra conturbatur) quia cito pertranſit: ⁊ ideo inparuo tempore vite ſue deberet vel quieſcere vel laborare pro vita eterna. hoc autē non facit: ſed (et). id eſt etiam(cōturbatur fruſtra) .i. pro nihilo quia pro tranſitorijs q̄nihil ſunt. Bern̄. Timent que nō oportet amant que noncet: dolent vane: gaudentqꝫ vanius. Prouerb̓. xv. Cōturbat domū ſuam qui ſectatur auariciaꝫ ⁊ hoc fruſtra: quiavt dicitur Prouerb̓. xj. Qui conturbat domū ſuam poſſidebit ventos. Aliter poteſt exponi verſus iſte (dixi ꝙ vniuerſa vanitas omnis homo viuens) veruntamē licet ſitvanitas: factus tamē eſt ad imaginē: et (in) illa (imaginepertranſit homo) ad peccatū. Sed contrariū videtur eſſeillud quod dicitur in alio. psͣ. Imaginē ipſorum ad nihilum rediges. Solutio eſt imago triplex creationis: recreationis: ſimilitudinis: ſicut dicit̉ in Glo. ſuper illū verſum.Signatū eſt ſuper nos lumen vultus tui domīe. Imagocreationis eſt in qua creatus eſt homo. ſcilicet ratio. inhac ꝑtranſit homo: quia nō dimittit homo eā quantūcunqꝫ malus ſit quā habet etiā dyabolus. Imago recreationis eſt ꝑ quam reformat̉ imago creata .ſ. dei gratia q̄ menti reparāde infundit̉ hanc amittit hō ꝑ peccatū: ⁊ de hacverū eſt quod dicit̉ imaginē ipſorum ad nihiluꝫ redigesImago ſimilitudinis eſt ad quā factus eſt homo qui factus eſt ad imaginē ⁊ ſimilitudinē non patris tantū vel filij ſed totius trinitatis. Itē eſt imago dominationis quadiffert homo ab angelis ei em̄ datum eſt preeſſe piſcibusmaris ⁊ volatilibus celi ⁊ vniuerſis animātibus que meuent̉ ſuper terram: vt dicit̉ Gen̄. j. Item imago principijquia ſicut oīa a deo ſunt vt cauſa efficiente. ſic ab vno homine oēs vt materia. Et eſt imago cōformitatꝭ naturaliū.

m 5

Nota defectus hominis īpellētes ad inqͥrendū futurā vitā.

Triplexſubſtātia

Imagoml̓tiplex

De caſu ettrāſitū hominis.

HUanitasmultiplex