Pſalmus

ſic legi: ⁊ nō mutat̉ ſenſus (qm̄ audiui vituꝑationē) actiue (multoꝝ pau. cōmo. in circuitu) .i. circueuntiū domosdiuitū ⁊ querentiū elemoſinas. qͥ qm̄ ab oībꝰ repellunturclamant ad dn̄m in anguſtia ſua ⁊ maledicūt diuites ⁊ dominus audit hūc clamorē ſed nō ſtatim iudicat: expectaem̄ vſqꝫ ad diē vindicte in qͣ dicet eis illud Mat. xxv. Eſcedite a me maledicti in ig. eter. qͥ pa. eſt dyabolo ⁊ an. eiꝰeſu. ⁊ nō de. mi. man. ⁊cͣ. ⁊ rn̄debūt: dn̄e qn̄ te vidimꝰ eſuritē aut hoſpitē aut nudū aūt īfirmū aūt ī carce̓ ⁊ nō mīſtruimꝰ tibi: tunc rn̄debit illis dicens. Amen dico vobis qͣꝫdiu nō feciſtis vni de minoribꝰ his nec mihi feciſtis. vndIac. v. Theſaurizatis vobis irā in nouiſſimis diebꝰ: eccemerces oꝑarioꝝ qͥ meſſuer̄t regiōes vr̄as qͥ fraudati ſūtvobis clamāt ⁊ clamor eoꝝ ī aures dn̄i ſabaoth introiuit.⁊ poſtea cōcludit cōſolando pauꝑes: patientes ergo eſtote fratres vſqꝫ ad aduentū dn̄i.¶ Decima tribulatio eſt ꝙ multi cōueniunt: ⁊. q. cōiuranꝯtra xp̄m ⁊ eccl̓iam ⁊ quēlibet iuſtum de qua ſubiūgit¶ In eo dum cōuenirent ſimul aduerſū meaccipere animam meam conſiliati ſunt.¶ In eo dū cōuenirent) ⁊ loquit̉ iuſtꝰ in ꝑſona ſua vl̓ xp̄⁊ dicit iuſtꝰ vere tribulor in ſupradictis ⁊ etiā (in eo duncōuenirent) .i. in eo qd̓ cōueniūt (ſimul) mali ⁊ demone(aduerſum me) ⁊ ad qͥd (acciꝑe aīam meā cōſiliati ſuntid ē facere vt cōſentiat eis aīa mea. Et notat̉ h̓ duplex maloꝝ hoīm ꝯuenientia cū dicit (cōuenirent) ⁊ addit (ſimeſt em̄ cōuenientia prima in malicia interiori Scd̓a in mlicia exteriori .ſ. in expugnatiōe iuſtoꝝ de hac cōuenientimaloꝝ habet̉ Sap̄: ij. Circūueniamꝰ iuſtū qm̄ inutilis eſnobis ⁊cͣ. vel loquit̉ xp̄s ⁊ cōtinuat̉ ei qd̓ ſupradictuꝫ eſt:(qm̄ audiui vituꝑationē multoꝝ ⁊cͣ.) .ſ. gentiliū: iudeorūhereticoꝝ ⁊ prauoꝝ xp̄ianoꝝ vt ſupra expoſitū eſt. Et poſet aliqͥs querere: dn̄e audiſti ecce quō (in eo dū cōueni. ſimul aduer. me) q. d. lꝫ nullꝰ alius mihi diceret: tn̄ ipſa malicia cordis ⁊ oꝑis clamat ad me quē nihil latet. vn̄ Sap̄j. Dicit in cogitationibꝰ impij interrogatio erit: ſermonūaūt illiꝰ auditio ad deū veniet: qm̄ auris zeli audit. oīa ettumultꝰ murmurationū nō abſcondet̉: ⁊ hec quatuor genera ſimul cōueniūt qꝛ om̄s xp̄m ꝑſequunt̉ lꝫ diuerſimode ⁊ ſic cōuenientes (acciꝑe aīam mea conſiliati ſunt) diuerſimode: gētiles eī cōſiliati ſunt acciꝑe aīam eiꝰ qꝛ eoso ꝯfitebant̉ ip̄m aſſumpſiſſe aīam affligebāt negātes ipſundeū hoīem fuiſſe: ſtultū .n. reputabāt dicere ꝙ deꝰ eſſet hōiudei aūt cōſiliati ſunt acciꝑe aīam eiꝰ .i. tradere eū mortiin vn̄ Ioh̓. xj. Collegerūt pōtifices ⁊ phari. ꝯciliuꝫ aduerſusieſum: ⁊ fuit diffinitū in illo cōcilio a pōtifice caypha expdit vt vnus moriat̉ hō ꝓ ppl̓o ⁊cͣ. heretici ꝟo cōſiliati ſunacciꝑe aīam xp̄i .i. euacuare fructū paſſionis: dedit em̄ anmā vt nos ſaluaret ⁊ ip̄i volunt nos ad errorē trahere. pēRetribuebāt mihi mala ꝓ bonis ſterilitatē aīe mee: diuites ꝟo ⁊ auari ꝯſiliati ſunt acciꝑe aīam eiꝰ .i. ip̄m occiderein pauꝑibꝰ qͥ eſurit ⁊ reficit̉ in pauꝑibꝰ ⁊ fil̓r occidit̉. Auguſti. Paſce fame morientē ſi nō paueris occidiſti. Itē qͥlibet pctōres qn̄ ꝯſiliant̉ ī pctō manere vel intrare: ꝯſiliantur acciꝑe aīam xp̄i qꝛ quantuꝫ in eis ē ip̄m crucifigunt: qcauſam crucifixionis eius .ſ. peccatum reiterant. Heb. vjRurſus cruciſigētes ſibimetip̄is filiū dei ⁊ oſtentui hn̄tes¶ Ego aūt in te ſperaui dn̄e: dixi deꝰ meuses tu: in manibus tuis ſortes mee.¶ Ego aūt) Supra on̄dit tribulatiōibꝰ ⁊ periculis qͥbꝰ tribulat̉ vir iuſtꝰ petit h̓ liberari ab eis: ⁊ primo allegat meritū ſpei: vnde dicit (Ego aūt). q. illi ita ꝑſequūt̉ (ego aūtin te ſperaui dn̄e) Scd̓o allegat meritū humilitatis q̄ duplex eſt. prima in attribuendo deo qd̓ ipſe eſt vn̄ dicit (dixi deꝰ meꝰ es tu) qͥ .ſ. me de nihilo feciſti. ps. Scitote quoniā dn̄s ip̄e eſt deꝰ ipſe fecit nos ⁊ nō ipſi nos. Scd̓a hūilitas eſt in attribuēdo deo q̄cunqꝫ hꝫ. vn̄ ſubiūgit (in manibus tuis) .i. in poteſtate ⁊ volūtate tua ſunt (ſortes meeid ē partes hereditatis mee de qua in psͣ. Funes ceciderūtmihi in p̄claris: etem̄ hereditas mea p̄clara ē mihi.¶ Sunt autē tres ſortes viri iuſti in manu dei .ſ. ſors p̄deſti

nationis ſors gratie ſors glorie. De prīma Eph̓. j. In quoſcꝫ xp̄o ⁊ nos ſorte vocati ſumus p̄deſtinati. De ſecundaCol̓. j. Gr̄as agentes deo patri qui dignos nos fecit in partem ſortis ſanctoꝝ. De tercia Dan̄. xij. Stabis ī ſorte tua īfine dieꝝ: p̄miſſa allegatione petit liberari ab inimicis: ſedquia ſunt quidā inuiſibiles quidā viſibiles pͥmo petit liberari ab inuiſibilibus hoſtibus dicens.¶ Eripe me de manu inimicorum meorum⁊ a perſequentibus me.¶ Erip̄e me de manu inimicoꝝ meoꝝ) .i. libera me de poteſtate demonū. psͣ. Eripe me de inimicis meis fortiſſimisSecundo petit liberari a viſibilibus hoſtibus vnde addit(⁊ a ꝑſequentibus me) .ſ. falſis fratribus hereticis iudeis⁊ paganis. psͣ. Multi qui ꝑſequūtur me ⁊ tribulāt me: poſtea petit illud ſiue illa per que liberatur ⁊ oſtendit q̄ ſuntilla: vnde dicit.¶ Illuſtra faciem tuā ſuper ſeruum tuū: ſaluū me fac in miſericordia tua domine: nonconfundar quoniam inuocaui te.¶ Illuſtra faciē tuā) .i. infundēdo gratiā īprime aīe mee ſimilitudinē tuā de qua in psͣ. Signatū ē ſuꝑ nos lumē vultus tui dn̄e vel (illuſtra) .i. oſtēde qꝛ cognitio dei maxīe liberat vn̄ Eſa. v. ꝓpterea ductus ē ppl̓s meꝰ captiuꝰ: qꝛ nōhabuit ſcīam vel (illuſtra faciē tuā ſuꝑ ſeruū tuū) .i. fac ſeruū tuū ſil̓em faciei tue. j. Io. iij. Nōdū apꝑet qͥd ſumꝰ cuꝫaūt apꝑuerit ſil̓es ei erimꝰ ⁊cͣ. poſt petit remunerationē vite eterne: vn̄ dicit (ſaluū me fac) nō dicit diuitē vel ſcientēme fac: ſꝫ (ſaluū me fac) tu qͥ es ſaluator. Phil̓. iij. Saluatorē expectamꝰ dn̄m nr̄m ih̓m xp̄m: ⁊ hoc nō meis meritꝭſꝫ (in miſcd̓ia tua dn̄e) Tytū. iij. Nō ex oꝑibꝰ iuſticie q̄ fecimꝰ nos: ſꝫ ẜm ſuā miſcd̓iaꝫ ſaluos nos fecit. poſt petit liberari a pena eterna dicens (nō cōfundar) cōfuſione eterna. de qua Hiere. xx. Confundent̉ vehemēter qm̄ nō intellexerūt obprobriū ſempiternū (qm̄ inuocaui te) tanqͣꝫ ducē ⁊ tutorē: bona ratio ē Ioel̓. iij. Oīs qͥcūqꝫ īuocauerit nomē dn̄i: ſaluus erit ſupple qͥ īuocauerit fidelit̓: ⁊ ē inuocare intus deū vocare .ſ. corde ore ⁊ oꝑe: ⁊ iō dicit (quoniaminuocaui) .i. intus vocaui te: non aurū aut argentuꝫ ſicutauari ⁊ mali qui orant deum vt det eis diuicias. hij nō inuocant deū ſed diuicias vel pecuniam: vnde dicit Gloſ. ſiinuocas deum vt det tibi lucrum inuocas non deum.¶ Erubeſcant impij ⁊ deducant̉ in infernū:muta fiant labia doloſa:¶ Erubeſcant impij) ſupra petit ꝓpheta in perſona iuſti remunerationē vite eterne ⁊ liberari a penis. hic auteꝫ damnationem inimicorū p̄dicit vel petit non libidine vindicteſed zelo iuſticie: eorum auteꝫ damnationē comp̄hendit intribus videlicet in confuſione retruſione in infernuꝫ ⁊ impoſitiōe ſilentij. dicit ergo (erubeſcāt īpij) illa cōfuſione qͣſupra petij nō ꝯfūdi dicēs (nō ꝯfūdar qm̄ inuocaui te (ps.Cōfuſi ſunt qm̄ deus ſpreuit eos. ps. Erubeſcant valde velociter: ⁊ alibi ſtatuam contra faciē tuam. Naum. vlti. Reuelabo pudenda tua in facie tua: ⁊ oſtendā gentibꝰ nuditate tua. Sequit̉ de retruſiōe in infernuꝫ (⁊ deducantur)id eſt de hac vitā ducant̉ vel deorſum ducant̉ in infernūpsͣ. Introibunt in inferiora terre .i. in infernuꝫ: tradent̉ inmanus gladij .i. in ſubiectōe pene acerbe ꝑtes vulpiū erūtid ē demonū. vel ſic (deducant̉) .i. de pena in penā ducātur. Iob. xxiiij. Ad nimiū calore tranſeant ab aquis niuiū⁊ vſqꝫ ad inferos pctm̄ illiꝰ. Sequit̉ de impoſitione ſilētij(muta fiāt labia doloſa) ẜm illud Mat. xxj. At ille obmutuit. jͣ. Reg. ij. Impij in tenebris conticeſcēt ꝓpter hoc gͦ dicit (muta fiant) contra Apo. xvj. Blaſphemauerūt hoīesdeū ꝓpter plagam grandinis quoniā magna facta ē vehemēter: hͦ exponitur de damnatis in inferno. ergo labia nōerunt muta ad idem. Eſaie. lxv. Ecce ſerui mei laudabuntp̄ exultatione cordis ⁊ vos clamabitis p̄ dolore cordis ⁊ p̄contritione ſpūs vlulabitis. ergo non erūt muti. Solutiolabia impioꝝ erunt muta a verbo exultationis ⁊ iactātie ⁊increpationis. ſꝫ nō a verbo blaſphemie ⁊ indignatōis cō-

Tres ſor-

Quō cōciliant̉ ⁊ cōſiliati ſuntmulti accipere aīamxp̄i.

12

Qual̓r ī inferno damnati eruntmuti.

tes viri iuꝰſti ī manudei.