Pſalmus

Peccator videbit ⁊ iraſcet̉ dētibꝰ ſuis fremet ⁊ tabeſcet.Decimaquarta vermis comedens eos. Eſa. vlt̓. Vermieorū non moriet̉. Eccl̓i. x. Cum moriet̉ homo hereditabitſerpentes beſtias ⁊ vermes.¶ Quoniā declinauerūt in te mala cogitauerūt conſilia q̄ non potuerūt ſtabilire.¶ Qm̄ declinauerūt in te mala). in p̄cedētibus ꝟſibus habitu eſt de pena quā ſuſtinebūt mali in inferno tā iudeialij nec alio mō expoſuimus de iudeis qͣꝫ de illis: qꝛ ⁊ ſi ſdifferentia aliqͣ inter penas hoꝝ ⁊ illorū: non tn̄ ita nobisnota eſt differētia illa. h̓ aūt ponit cām illaꝝ penaꝝ .ſ. mla oꝑa: ⁊ qꝛ inter mala iudeorū ⁊ aliorū diuerſitate in ſpividemus pͥmo de iudeis qͣſi allegorice. Scd̓o de alijs malis qͣſi moraliter exponemꝰ: dicit gͦ (qm̄ decli.) q. d. iō ſupradicta ſupplicia iudei patient̉ (qm̄ decli.) et ponūturſduo merita iudeoꝝ: primū eſt blaſphemie ibi (qm̄ decliSecundū eſt malicie quia nomē xp̄i voluerūt extinguere(cogitauerūt cōſi. ⁊cͣ.) vel pͥmū eſt xp̄i ꝑſecutio. Secūducōtra eū iniqua cōſpiratio primū notat̉ ibi. (declinauerūin te mala (blaſphemādo dicētes demoniū habes Iohviij. Et multa alia dicēdo. Itē eum ꝑſequēdo ⁊ occidēdne eis ꝑſecutio immineret: vn̄ dixerūt Ioh̓. xj. Si dimitmus eū ſic oēs credent in eū ⁊ venient romani et tol. locno. ⁊ gentē. ⁊ ſic declinauerūt in eū mala q̄ nō habuit blaphemātes ⁊ mala q̄ non meruit ꝑſequētes: ⁊ ſecundū n̄tat̉ ibi (cogitauerūt conſi.) ẜm qd̓ dr̄ Ioh̓. xj. Collegerpͥncipes ⁊ phariſei conciliū aduerſus ieſum ⁊ dicebat:facimꝰ qꝛ hic hō multa ſigna facit. Hiere. xj. Cogitauerūſuꝑ me cōſilia dicētes: mittamꝰ lignū in pane ⁊ eradameu de terra viuentiū ⁊ nomē eius nō memoret̉ ampliuspanis iſte eſt xp̄s qͥ dicit. Ioh̓. v. Ego ſum panis vi. ⁊cͣ. inquē miſerūt lignū crucis: de quo Sap̄. xiiij. Benedictū eſtlignū ꝑ qd̓ fit iuſticia q̄ non potuerunt ſtabilire: qꝛ dicit:Sap̄. iij. Hec cogitauerūt ⁊ errauerūt qꝛ impediti ſunt incōſilijs ſuis: etem̄ hocip̄o amiſerūt regnū ⁊ gentē qꝛ xp̄mocciderūt: quē tamen occiderūt ne amitterent locū et gertem. ps. Cōprehendunt̉ in conſilijs quibus cogitāt hͨ prefient eis in futuro.¶ Quoniā pones eos dorſum in reliquijstuis preparabis vultum eorum.¶ Quoniā) in pn̄ti (pones eos) .i. poni p̄mittes (dorſuꝫ)vt fugiant a te nō habētes illuminatione vultus tui: ſꝫ dabis eos in reprobum ſenſum (⁊ p̄parabis vultuꝫ eorū) .i.cognitione tui q̄ deberet eſſe eoꝝ qͥbus legē dederas ⁊ deqͥbus ẜm carnē natus fueras (in reliquijs tuis) .i. in gētibus qͣs tibi reſeruaſti hec p̄paratio fuit exhortatio iudeorū vt intraret plenitudo gentiū ad Ro. xj. Illi nō cognouerūt ſꝫ tu o dn̄e (Exaltare) .i. in gloria reſurge ⁊ aſcendiin celū: (in ꝟtute tua) .i. in oſtenſione virtutꝭ tue: vel (intute tua) nō in alterius ꝟtute vel auxilio ſicut alij qͥ reſigent a mortuis ⁊ aſcendēt in celū: ſed nō in ꝟtute ſua ſeddei: ẜm ꝙ dicit̉ aſcenſio xp̄i ⁊ aſſumptio beate ꝟginis: qͥaxp̄us ꝓpria ꝟtute aſcendit: ⁊ ip̄a ꝟtute dei ⁊ miniſterio argelorū eſt aſſumpta: tu ergo exaltare ⁊ nos (cātabimusore) ⁊ pſallemus oꝑe (v̓tutes tuas) .i. miracl̓a tua: h̓ p̄cipue in ꝑſona apoſtolorū ꝓprie dicit̉: qͥ etiā in ip̄a aſcenſione iubilauerūt deo ẜm ꝙ dr̄ in pſal. aſcēdit deus in iubila.tione ⁊ poſtea p̄dicauerūt vbiqꝫ ⁊ ꝟtutes fecerūt dn̄o cooperante ⁊ ſermonē cōfirmante ſequētibus ſignis. Moraliter poteſt dici de multis (quoniā declinauerūt in te mala) O domīe volentes ſe ꝑ te excuſare: ⁊ hoc faciūt multismodis. Primo excuſantes ſe per dei operationē ſicut ficit adā. Gen̄. iij. Mulier quā dediſti mihi ⁊cͣ. dicunt em̄ ēre fecit nos dn̄s vt poſſimus peccare: ſed conſiderare ditibent ꝙ dominus fecit eos tales vt poſſent non peccare ſant vellent ſaltē mortaliter: in arbitrio em̄ illoꝝ eſt peccare vipec nō. Eccl̓i. xv. Appoſuit tibi aquam ⁊ ignē ad qd̓ volueriso ſe porrige manū tua. Secūdo ꝑ dei permiſſioneꝫ: dicunt em̄ſan ꝙ deus ꝑmiſit eos cadere in peccato: ſed cōſiderare deberent ꝙ ip̄i renuūt auxiliū domini dicentis Prouer .j. Ex-

tendi manū meā. ſcꝫ ad adiuuandū ⁊ nō fuit qͥ aſpiceret.Tertio per dei diſpenſationē: dicūt enim ꝙ dominus permiſit eos eadere vt fortiores reſurgent ⁊ ſic appareret demiſcd̓ia ⁊ gratia in redimendo contra quos Ro. vj. Permanebimus in pctō vt gratia abundet abſit. Itē ad Ro.iij. Si iniqͥtas veſtra iuſticiā dei cōmendat quid dicemusnunqͥd iniquus eſt deus qui infert irā: ẜm hoīem dico abſit. Quarto ꝑ gratiaꝫ deficientē: dicūt em̄ ſe peccare: eo ꝙdn̄s nō dat eis gratiā: ẜm illud ad Ro. ix. Non eſt volentis neqꝫ currentis. ſed miſerētis dei: ſed iſti cōſiderare deberent ꝙ ip̄i deſunt gratie dei ⁊ nō gratia eis: quia ſemꝑ p̄ſto eſt. Phil̓. xij. Eſtote parati in ea que nobis offert̉ gratiā. Quinto ꝑ dei preuidentiā: dicunt em̄ ꝙ dn̄s ita preuidit vt peccent: ſed cōſiderare deberēt ꝙ p̄uidentia dei nōinfert neceſſitatē rebus: ſicut nec mēoriā p̄terite rei infertneceſſitatē: vt propterea illā cōtigiſſe dicamus: ita licꝫ dominus p̄uiderit ꝙ facturi ſunt. tamē in voluntate eorumeſt nō peccare ⁊ peccare Ezech̓. ij. Si forte vel ip̄i audiāt⁊ ſi forte quieſcāt (cogitauerunt conſilia). de qͥbus multahabita ſunt in pͥmo pſal. in pͥncipio: beatus vir qͥ nō abijtin cōſilio imꝑiorū (que nō potuerunt ſtabilire) quia vt dicit̉ Iob. v. Dn̄s diſſipat cogitationes malignorū ne poſſint manus eorū implere qd̓ ceperant qui apprehendit ſapientes in aſtutia ſua ⁊ conſiliū prauorū diſſipat ſicut ptet Lu. xij. De diuite qui cogitabat intra ſe hoc conſiliū dicens deſtruā horrea mea ⁊ maiora faciā ⁊ illuc congregabo oīa mea ⁊ que nata ſunt mihi dicā anime mee animahabes multa bona poſita ī annos plurimos: requieſce comede bibe: qd̓ mane hoc conſiliū cogitauit: ſed nō potuitſtabilire: qꝛ ſequit̉ ibi: dixit aūt illi deus Stulte hac nocterepetent aīam tuā a te ⁊cͣ. Iob. xxiiij. Eleuati ſunt ad modicum ⁊ nō ſubſiſtent: vbi Grego. dicit. ſubſiſtere neq̄untqͥ ab eterne eſſentie ſoliditate diuidunt̉ quā diuiſioneꝫ facit peccatū: ẜm illud Sap̄. j. Peruerſe cogitatiōes ſeꝑana deo ⁊ bene dico ꝙ nō potuerunt ſtabilire (qm̄ tu) qͥ prauorū cōſilia diſſipas (pones eos dorſum) ſicut ip̄i mō teponūt dorſum: ſunt em̄ due vie. vna ad deū alia a deo: addeū eſt via charitatꝭ: a deo via cupiditatꝭ: qͥ ergo a deo vertit̉ ad terrā deū ponit dorſum .ſ. a dorſo: vn̄ Hiere. ij. Uerterunt ad me tergū ⁊ nō faciē: ⁊ Zach̓. vij. Auerterūt ſcapulā recedētes ⁊ aggrauauerūt aures ſuas ne audirēt etpoſuerūt cor ſuū vt adamantē ne audirēt legē. Ecce quomodo ip̄i ponūt deū dorſum: ſed ſequit̉ ibi quō deus ponet eos dorſum ⁊ factū eſt .i. fiet ſicut locutus ſuꝫ ⁊ nō audierūt: ſic clamabunt ⁊ nō exaudiā (in reliquijs tuis preparabis vultū eorum) hoc poteſt legi de p̄ſenti vel de futuro: de pn̄ti ſic dico: quoniā pones eos dorſum: quia poſuerunt te dorſum hoc eſt quia (in reliquijs tuis preparabis) .i. preparari permittes (vultū eorum). id eſt volūtatem reliquie domini ſunt terrene diuitie delitie ⁊ honoresque dn̄s ⁊ cōmenſales eius tanqͣꝫ inſipida reliquerunt inqͥbus preparant̉ vultus cupidorum delitioſorū ambicioſorum: quia ad illa toto corde anhelāt ⁊ notabiliter dicit.(preparabis) tum quia adea que habere nō poſſunt preparati ſunt recipienda: tū quia hec appetere eſt p̄paratioad damnationē: ẜm illud. j. Thim̄. vj. Qui volūt diuitesfieri incidūt in temptationē ⁊ in laqueū dyaboli ⁊ deſideria multa ⁊ inutilia ⁊ nociua que mergunt hominē in interitum ⁊ damnationē: radix em̄ omniū malorū cupiditas: vnde acquieſcendum eſſet conſilio apoſtoli quod ibidem p̄mittit habentes alimēta: ⁊ quibus tegamur his cōtenti ſumus: vel de futuro ſic (in reliquijs tuis ⁊cͣ.) reliqͥedomini ſunt infernus ⁊ terra: deus em̄ eſt lux ⁊ reliquie lucis ſunt tenebre: de quibus Math̓. xxv. Inutilem ſeruūeijcite in tenebras exteriores: ⁊ bene dicunt̉ exteriores: qꝛextra deū lucem in his reliquijs ſiue ad has reliquias p̄parabit dn̄s vultus malorū quando in die iudicij ſeparabit oues ab hedis: ſtatuens oues a dextris: hedos auteꝫ aſiniſtris: ⁊ tamē dicet eſuriui ⁊ nō de. ⁊cͣ. (vultū eoꝝ) nonnoīat aliquē ſenſum determīate: ſꝫ ſimul oēs ſenſus: viſusem̄ erit in tenebris: ẜm illud Eſa. lix. Impegimus in me-

Noͣ rn̄ſiones contraeos qͥ cāntdeū de peccato ſuo ſeſe excuſando.ſ

Allegorice

Moralit̓.

13

12

tr