Pſalmus

locuti ſunt) .i. de vanis .ſ. de temꝑalibus Eſa. xxix. Et eritqͣſi phitōnis de terra vox tua ⁊ de humo muſitabit elo. t.Io. iij. Qui de terra eſt de terra loquit̉. (ad ꝓximū) .i. pro me natiuitatꝭ conditiōe cōſanguinitate bn̄ficij exhibitōneci fidei idemptitate: his em̄ oībus modis dr̄ proximus. Lu.s x. Quis videt̉ tibi fuiſſe ꝓximus illi qͥ incidit in latronesibi Aug. nomīe proximi accipit̉ oīs ho. Leui. xix. Diligesproximū tuū ſicut temetip̄m .i. omnē hoīem inqͣꝫtum homo eſt. Secundū ꝑ quod diminuit̉ veritas eſt doloſitas.Unde Emphatice loquēdo dicit. (abia doloſa) .i. ip̄i exiſtentes. (labia doloſa) .i. toti ī labijs ſicut dr̄ dauus eſt ipſum ſcelus. Eccl̓i. xxj. In ore fatuoꝝ cor eorum. Apoc. ix.Ptās equoꝝ ī ore eoꝝ eſt. (in corde ⁊ corde locuti ſuntduplici corde .i. aliud habēt in corde ⁊ aliud in ore preterdūt. Iac. j. Uir duplex animo incōſtans eſt in oībus vijsſuis: verbū ex corde debet ꝓcedere: ⁊ cum aliud loquunt̉ore ⁊ aliud habent in corde cōſtat eos hr̄e duplex cor: loquunt̉ quidā in corde ⁊ corde vt doloſi quoꝝ cor aliud dicere vel facere cogitat ⁊ aliud dictat eſſe dicendū vel facendū. Quidā in ore ⁊ ore vt garruli: quidam corde tm̄ vts Moy. Exo. xiiij. Et ſuſanna q̄ tacēs clamabat Dan̄. xiij.Quidā corde ⁊ ore: vt p̄dicatores qui ⁊ ad laudem predicandā ⁊ proximū excitandū. j. Coꝝ. xiiij. Pſallā ſpū pſallam ⁊ mēte: ꝓrumpūt in voce ita doloſe loquunt̉ ſed¶ Diſperdat dominus vniuerſa labia doloſa: ⁊ linguam magniloquā.¶ Diſperdat dn̄s vniuerſa labia doloſa) ⁊ poteſt legi inbono vel in malo: in bono vt ſit optatiuū ſic: (diſꝑdat dominus) nō ipſos: ſed doloſitatē lingue ꝑ gratiaꝫ ẜm illudProuer. xij. Verte impios ⁊ nō erunt: vel in malo ſic: (oſperdat dn̄s) .i. diuerſimode perdet. (labia doloſa). et eſtp̄dictio tm̄ non optatio. Iob. iiij. Fune ligabis linguaneius .ſ. dyaboli. tales ſunt lingua dyaboli. Apoc. xvj. Cōmanducauerūt linguas ſuas p̄ dolore. (⁊ linguaꝫ magniloquā). Lingua dicit̉ magniloqua ꝓpter duo. ſcꝫ ꝓpter ictantiā ⁊ ꝓpter arrogantia: de qͥbus ſubdit ꝑ ordine. Ꝙdixerūt ſic. Linguā noſtrā magnificabimꝰ iactando .i. nr̄aoꝑa ⁊ dicta laudādo. hoc em̄ eſt iactare facta vl̓ dicta ſualaudare cōtra qd̓ dicit̉ Prouer .xxvij. Laudet te alienus⁊ nō os tuū. Un̄ de phariſeis dicit̉ Math. xxiij. Dilitantphilateria ſua ⁊ magnifi. ſimbrias ſuas. non dicit deum.(Magnificabimus). ſed (Linguā noſtrā). qd̓ etiā faciūilli qͥ verba ſubtilia loqui conant̉: vt ſapientiores videattur qͥ vt dicit Hiero. Obducto ſuꝑcilio grādia ꝟba trutinātes inter mulierculas de ſacris lr̄is philoſophant̉: ⁊ cōminat̉ eis dn̄s ꝑ Eſa. xxix. Confundant̉ oēs qui oꝑant̉nū plectētes ⁊ texentes ſubtilia. Sancti ꝟo ecōtrario norlinguā ſuā: ſed deū magnificāt. Un̄ Eſa. xxiiij. In doctrinis glorificate dn̄m. j. Regū. ij. Nolite multiplicare loqſublimia. Eccl̓i. vlti. Dn̄s dedit mihi linguā mercedē mein ipſa laudabo dn̄m. Iob. xxxviij. Nūquid mittes fulgira ⁊ ibūt ⁊ reuertētia dicēt tibi: Aſſumꝰ: ibi glo. Fulgurade nubibus exeunt: ſic mira oꝑa ⁊ ex ſanctis p̄dicatoribꝰoſtendunt̉: vadūt fulgura cū p̄dicatores miraculis coruſcant ⁊ ſuꝑna reuerētia auditorū corda tranſfigūt. reuertia ꝟo dicūt: Aſſumus. cū nō ſibi ſed dei ꝟtutibus tribuūquicquid ſe fortiter egiſſe cognoſcūt. Eccl̓s. j. Ad locū vnde exeūt flumīa reuertunt̉. (Labia nr̄a a no. ſunt) ecce arogantia: qͣ ſibi attribuūt bonū qd̓ habēt. q. a ſe habeantcōtra qd̓ dr̄. j. Coꝝ. iiij. Quid habes qd̓ non accepiſti ⁊Greg. Qui bona accepta ſibi arrogāt: de bonis dei ꝯͣ deupugnāt. (Quis nr̄ dn̄s eſt). q. d. nullus .i. nihil ſcimus dedn̄o ſil̓e. Iob. xxj. Quis eſt oīpotens vt ſeruiamus ei.¶ Propter miſeriā inopum ⁊ gemitū pauperū: nunc exurgam dicit dn̄s.¶ Propter miſeriā inopuꝫ). Scd̓a ꝑs cōtinuo ita dicuntmali ⁊ hͦ maxime diuites. vn̄ ꝓuer. xxx. Diuitias ne dederis mihi ne forte ſatiatꝰ illiciar ad negandū. ⁊ dicā qͥs eſtdn̄s: ſꝫ nō pauꝑes hoc dicūt. ⁊ iō dicit: (dn̄s) pater (Prepter miſeriā inopū) ſupple tollēdā (⁊ gemi. pau.) hoc exigentē. ⁊ in hͦ tangit cām. q. meritoriā .ſ. deſideria ⁊ ſuſpiria

iuſtorū de aduētu xp̄i in carnē. Eſa. lxiiij. Utinā diſrumperes celos ⁊ deſcēderes. Can̄. j. O ſculet̉ me oſculo oris ſuiExo. iiij. Mitte dn̄e quē miſſurus es. ⁊ dr̄ pauꝑ quaſi parū habes in oꝑa. inops ꝟo qͥ ſine ope amicorū eſt. vl̓ pauperē ⁊ inopē: eundē intelligatꝭ pauperē .ſ. ſpū qui ſe paruꝫvel nihil hr̄e reputat: ⁊ inopē qͥ nullū amicū habere in mudo eſtimat .i. tꝑe gr̄e: de qͦ. ij. Coꝝ. vj. Ecce nūc tp̄us acceptabile nūc exurgā a celo. ⁊ in filio apparebo. qͣre non dicit deſcendā de celo. Solutio: qꝛ qͥ aſcendit ⁊ eleuat̉ melius videt̉. vn̄ dicit. exurgam dicit dn̄s in filio dicit pater .i.apparebo ⁊ cognoſcar ꝑ manifeſtationē viſuale q̄ fuit inincarnatiōe filij. quomodo aūt exurget vel quid exurgēsfaciet ſubiungit.¶ Ponā in ſalutari: fiducialiter agā in eo.¶ Ponā in ſalutari) .i. in xp̄o ad ſalutē humani generis.Un̄ Eſa. lxj. Spūs dn̄i ſuper me. eo ꝙ vnxerit me. ad an.man. mi. me. vt mederer cōtritis corde. vn̄ cū dicit̉. (Ponā in ſalutari). ſupplendū eſt cōſolationē pauperū. Eſa.lj. Conſolabit̉ dn̄s ſyon ⁊ cōſolabit̉ oēs ruinas eius. Idcirco aūt dicit: (ponā ⁊cͣ) nūc determinat quid: ne diceretdiminute. Nō em̄ poterat ſufficienter ⁊ ꝑfecte dicere: qͥavt dr̄. Ioh̓. iij. Nō eſt datus xp̄o ſpūs ad mēſurā. ⁊ Coll̓.ij. In ipſo ſunt oēs theſauri ſapiētie ⁊ ſciētie abſconditi ⁊in eodē cap̄. In ip̄o inhabitat plenitudo diuinitatis corporaliter. fiducialiter .i. potenter verbo ⁊ facto. Luc. vlti.Qui fuit vir propheta potens in opere ⁊ ſermone (agamin eo). ita ꝙ nihil poterit ei reſiſtere: quia oꝑa teſtimoniūperhibent ei: vn̄ dicit Ioh. v. Opera que dedit mihi patervt ꝑficiam ea ip̄a opera que ego facio teſtimonium perhibent de me. (eloquia dn̄i ⁊cͣ.) ſupra locutus eſt pater promittens ſe miſſurū filium: qꝛ ꝟo inter opera filij opus precipuū fuit eius predicatio. Vnde dicit Eſa. vj. Ad annunciandū miſit me. ⁊ Math. j. Eamus in proximos vicos ⁊ciuitates vt ibi predicē: ad hoc em̄ veni in o. Propheta hͨcōmendat verba predicatiōis xp̄i: ⁊ cōmendat ea primoab auctoritate cum dicit.¶ Eloquia dn̄i eloquia caſta argentuꝫ igneexaminatū ꝓbatū terre purgatū ſeptuplū.¶ Eloquia dn̄i). q. d. nō Ariſto. aut iuſtiniani vel alioruꝫſed dn̄i ⁊ dicit bis. (eloquia). qꝛ duplex eſt xp̄i locutio interior ⁊ exterior .ſ. litteralis ⁊ ſpūalis. Ezech. ij. Liber eratſcriptus intus ⁊ foris. Secūdo commendat ea a caſtitatecum dicit. (caſta). ⁊ dicunt̉ eloquia dn̄i caſta multis modis: Primo vt docent caſtitatē ſpiritualem. vnde Iac. iij.Sapiētia que de ſurſum eſt primum quideꝫ. (pudica eſt⁊cͣ.) Itē quia nō proſtituunt̉ pro lucro temꝑali. UndeEſa. lv. Dicit xp̄us venite emite abſqꝫ argento ⁊ abſqꝫ vlla cōmutatione vinū ⁊ lac .i. ſacrā ſcripturam que inebriat vt vinū ⁊ nutrit vt lacͣ cū dicit abſqꝫ argento. Excluditqueſtū cum addit abſqꝫ vlla cōmutatione excludit fauouorem. Neutrū debet queri in p̄dicatione. Math. x. Gratis accepiſtis gratis date: ſola vita eterna debet inde queri: hoc ſignificatū fuit Gen̄. xxv. Ubi Abraam largitus eſtmunera filijs concubinarū ⁊ filio Sare dedit terram hereditatem ſuaꝫ: Sara eſt ſacra ſcriptura: cōcubine ſunt alieſcientie. Item quia eſt ſine admixtōne falſitatis: vel aduſterine expoſitionis. ij. Chorinth. ij. Non ſumus ſicut plurimi adulterantes verbum dei. Iteꝫ quia facit animas caſtas etiam corporali caſtitate. Tercia concluſio quid bonū eſt eius ⁊ quid pulcrum eius niſi frumentum electum⁊ vinū germinans virgines. id eſt germinare faciens hocſacri eloquij. Item quia exigitur in p̄dicatoribus caſtitashoc ſignificatū eſt Exod̓. xxviij. Ubi precipit̉ ꝙ pararent̉filijs Aaron tunice linee ⁊ balthei. In lino propter cādorem ſignificat̉ mundicia: in baltheis maceratio carnis q̄debet eam reſtringere ne laſciuiet. vnde Luc. xij. Sint lūbi veſtri precincti. Item cōmendat eloquia dn̄i a dulcedine cū dicit. (argentū) Argentū em̄ dulciter ſonat. psͣ. Dulciora ſuper mel ⁊ fauū. ibi dicit Glo. eloquia aperta in nouo ⁊ in veteri teſta. dulcius ſapiūt palato fidei qͣꝫ faucibꝰcarnis mel. Eccl̓i. xl. Tybie ⁊ pſalteriū ſuauē faciunt me-

Loquētiūdiuerſitas

No ꝙ proximus dicitur multismodis.

Figura.

De cōmēdatiōe ⁊ effectu predicatōnis acꝟborū deiquo ad ſe.