Druckschrift 
Preceptoriu[m] gotscalci ordi||nis heremitarum sancti Au||gustini
Seite
XXXIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Preceptū ſcd̓m

acceſſiſti. d̓ illa intētiōe ꝙ iurare voluiſtiet nō ꝑfeciſti penitere: qꝛ corā deo ꝑiurꝰes Exēplū patꝫ de duobꝰ quoꝝ vnꝰ cōceſſit alteri ſūmā pecunie et qn̄ terminꝰſolutiōis aduenit ſimpliciter negauit etiurare voluit Cūqꝫ flecteret genua ad iurādū: obmutuit et nihil loqͥ potuit: ſꝫ erectus ecōuerſo. loquelaꝫ accepit Qui iteꝝſecundario genua flexit et ꝑiurare voluit. Qui iterū obmutuit. et ſic oībus maīfeſte innotuit. ꝙ ꝑiurare voluit et iā coraꝫ deo ꝑiurꝰ fuit. Quarti ſūt qui peccātꝯtra hoc preceptuꝫ qui ſcienter iuramēta falſa et iniqua recipiūt et tales moͣrlit̉peccant. Un̄ dicit̉ in decre. xxij. q. v. c. Ille qui hoīeꝫ ꝓuocat ad iuratiōem et ſciteū falſe eſſe iuraturum. vīcit homicidamqꝛ homicida corpꝰ occiſurus ē. ille aīaꝫimmo duas aīas. eiꝰ ſcꝫ quē iurare ꝓuocauit. et ſuā. Ibidē dicit̉ capitulo p̄cedēti. Si quis ſe ꝑiurauerit ⁊ alios ſciēs inꝑiurium duxerit. quadragīta dies peniteat in pane ⁊ aqua et ſeptē ānos ſequētes. et nūqͣꝫ ſit ſine penitentia et alij ſi cōſcij fuerint ſimiliter peniteant Sed diceres ſic. Nullus poſſet aliū cogē ad ſoluēduꝫ ſi nullus deberet exigere iuramentūReſponſio. ꝙ poſſet eū ad iudiciū citare⁊ iuſtitiā ab eo exigere. Et ſi ſibi negauerit et iurat/ quid prodeſt alteri falſumiuramentū ſuuꝫ. Et ſic aīaꝫ ſuā et illiusſimul dānat. potiꝰ deberes illa bona daēilli qͣꝫ dānare ſic aīaꝫ tuā et illiꝰ et deꝰ tibiremunerae̓t. vt ſi velit ille ſaluari tenet̉tibi ſoluere pecuniā. vel bona ꝓ quibusvult iurare. Sed dicēs Ex hoc ſequeret̉ꝯfuſio meā qꝛ credēt hoīes me iniuſtamcāꝫ habe̓ cū ab eo iuramētū nollē. Rn̄rꝙ ꝓpter malos hoīes qui vt frequēt̉ maluꝫ iudicāt nō debes deū offende ⁊ aīamtuā ꝑdē. Sed hͦ deberent attēde̓ illi quiaudet dicere ſi quis tres denarios teneretur mihi. deberet iurare ſi nollet ſoluere. Legit̉ ꝙ quidā bonꝰ hō citauit quēdaꝫ ad iudicium ꝓpter quādam ſūmā pe

cuniaꝝ. et ille inſtāter negauit et ſe ad iuramentū exhibuit. Quod alius ab eo accepit. lꝫ ſciēt eū falſū iurare Mox ſequētinocte raptꝰ fuit ad iudiciū ⁊ vidit chriſtūſedere in ſede maieſtatꝭ. ſue exigens rōneꝫ illiꝰ ab eo qͥ ei iurauit. et de aīa ſua ꝓpria. qͦs ꝯgnouit ābos eē dānādos Tūciudex ab eo q̄ſiuit cur iuramētū ab eo recepiſſet. At ille. Quia mihi meuꝫ negauit. Et iudex. Nonne pottꝰ debuiſſesꝑdere tale ſb̓ſtantiā qͣꝫ ipſius aīam. et tuaꝫnōne aīa plus ē qͣꝫ oīs tꝑalis ſb̓ſtantiaTūc talis iudex iuſſit eū flagellari Quieuigilans oīa que acciderāt ſibi enarrauit et in fignū huius plagas in dorſo et īcorꝑe oſtendit et nullo mō potuit ſanaridonec pēituēat. Sꝫ tūc q̄rit̉ ſi iudex ſciteū falſū iuraturū an debet coge̓ eū ad inramentū et eius recipere iuramētū Rn̄tarchidiaconus in roſario ſuo ſuꝑ ca. ille.xxij. q. v. ꝙ iudex nō peccat et pōt eiꝰ recipere iuramētū qͣꝫuis ſcit eū falſū iuramentū facturū. Hoc ideꝫ tenēt theologiUn̄ btūs augꝰ. allegat in ſermone de decollatiōe Ioh̓is baptiſte. ꝙ quidā Tuiꝰnomine de Iponēſi ecc̄a ꝓpter falſū iuranic̄tū qd̓ a vicino ſuo re ceperat grauitin nocte ſequenti fuit a ſpiritibꝰ flagellatus. Ideo dicūt theologi ꝙ ideo nō peccat iudex. qꝛ ip̄e nō requirit iuramentuꝫpropter ſe ſꝫ propter alios. et ficut miniſter legis cuius ip̄e nō ē diſſpēſator ſꝫ executor. vū nō p̄t remittere iuramētū qd̓ẜm ordinē iuris exhibendū ē. Itē iō nōpeccat. qꝛ n̄ ip̄e ꝯpellit cū iurare ſꝫ lex q̄hͦ mādat Un̄ ſicut nō peccat iudex int̓ficiens hoīeꝫ ꝯuictū. ẜm allegata et ꝓbataquātūcūqꝫ ſciat ip̄e eū īnocētē qꝛ nō ip̄eeuꝫ interficit: ſꝫ lex. vt dr̄ xxiij. q. v. ca. ſihomicidiū Sic nō peccat iudex reqͥresiuramentū in iuditio ẜuāda iuris ordinequātūcūqꝫ ſciat iurātē falſuꝫ eē iuratuꝝDꝫ tn̄ ſtatuta et legē īpones iuramē tacū magna grauitate penſare. et diligent īquirē ſi illo mō p̄t veritatē inqͥrere aūt