De ſancto Clemente
E ¶ Cūqꝫ filij vellēt ī eū irruere ⁊ rē aꝑire ꝓhibuit petrꝰ di. Quieſcite qͣaduſqꝫ mihi placuerit. Dixitqꝫ ei petrꝰ Si hodie ꝯiugē tuācaſtiſſimā cū tribꝰ filijs tuiſ ꝯſigͣuero. credeſqꝛ geneẜ nihil ſit. Cui ille. Sic̄ īpoſſibile ē teexhibere qd̓ ꝓmiſiſti. ita ⁊ īpoſſibile eſt extrageneſim aliqd̓ fieri. dixit ei petrꝰ Ecce iſte ē filiꝰ tuꝰ clemes. ⁊ hi duo gemini tui Fauſtinꝰ⁊ fauſtꝰ Tūc ſenex reſolutꝭ mēbris cecidit ⁊qͣi exanimis factꝰ ē Filij at irruētes ī eū oſculabāt̉. verētes ne ſpūꝫ reuocare poſſꝫ Tādēad ſe rediēs oīa vt acciderāt ꝑ ordīem audiuit. Tūc ſubito vxor aduēīt ⁊ cū lacrīs clamare cepit. vbi ē vir meꝰ ⁊ dn̄s meꝰ Hec cūilla qͣi ames clamaret. ſenex cucurrit ⁊ cumml̓tꝭ lacris āplecti ⁊ ſtringe eā cepit. Dū igͦrſil̓ manerēt aduēit q̇dā nūciās apionē ⁊ ambionē fauſtiniani amiciſſimos cū ſymonemago hoſpitari. De qͦꝝ aduētu fauſtiniāꝰvald̓ gauiſus ad eos viſitādos iuit. Et eccenūciꝰ vēit q̇ diceret mīſtꝝ ceſarꝭ ātiochiā aduēiſſe. vt magos oēs q̄reret ⁊ morte punirꝫTūc ſimo magꝰ ī odiū filioꝝ q̄ ip̄ꝫ reliq̄rāt.vultꝰ ſui ſil̓itudine ī fauſtinianū imp̄ſſit. vtnō fauſtiniāꝰ ſꝫ ſimō magꝰ ab oībꝰ putaret̉Hoc āt fec̄ vt a mīſtrꝭ ceſarꝭ loco ſui teneret̉⁊ occid̓et̉. Ip̄e āt ſymon d̓ ꝑtibꝰ ill̓ abſceſſit.Cū āt fauſtinianꝰ ad petꝝ ⁊ filios rediſſꝫ. expauert̉ filij vultū ſimonis. ī eū intuētes. vocē āt pr̄is ſuraudiētes. Solꝰ āt petrꝰ erat qͥvultū eiꝰ naturalē videbat. Cūqꝫ filij eius ⁊vxor eiꝰ eū refugerēt ⁊ execrarēt̉. dicebat eisCur execrami ⁊ refugitꝭ prēꝫ veſtꝝ. Qui rn̄derūt. ꝙ iō eū fugent. qꝛ in eo vultꝰ ſimonismagi appareret. Cōfecerat ei ſimon q̇d̓daꝫvngentū. ⁊ faciē eiꝰ ꝑunxerat. ⁊ vultū ſuū arte magica imp̄ſſerat ī eū Ip̄e igr lamētabatur ⁊ dicebat. Quid mihi miſero accidit vtvna die recognitꝰ ab vxorē ⁊ filijs letari nōpotuerim cū eis Uxor v̓o eꝰ ſparſis crinibꝰ⁊ filij pl̓im flebāt. F¶ Symon at magusdū adhuc eēt āt iochie petꝝ pl̓imū īfamauerat. magū maleficū ⁊ homicidā euꝫ dicēdoDeniqꝫ itantū aduerſus petrū ppl̓m ꝯcitauerat. vt ip̄m īuenire pl̓im affectarēt. vt carnes eiꝰ dētibꝰ laniarēt. Dixit g Petrꝰ fauſti
niano. Quoniā q̇dē ſimon magꝰ eē viderꝭ.ꝑge atiochiā ⁊ corā oī ppl̓o me excuſa ac eaqͥ de medixit ſimon ex perſona ſui retracta;Pꝰ hͦ ego ātiochiā veniā ⁊ alienū hūc vultu a te effugabo. ⁊ ꝓpriū vultuꝫ corā oībusreddā. Hoc in nll̓o mō credēdū ē ꝙ b. petrꝰmēuiri mādauerit. cū d̓s nō īdigeat nr̄o mēdacio. Iō ītinerariꝰ clemētꝭ ī qͣ hͦ ſcpͥta ſūt liber apocrifus ē. nec vt q̇buſdaꝫ placet ſuſcipiēdꝰ ē ī talibꝰ. Uerut̄ dici p̄t ꝙ petrꝰ ſi diligēter v̓ba ſua ꝯſiderēt̉ nō ſibi dixit vt ſimone magū ſe eē diceret. ſꝫ vt ppl̓o effigieꝫ facieiſuꝑinductā on̄dens petꝝ ex ꝑſona ſimonisꝯmēdaret ⁊ mala q̄ dixerat reuocaret. Et ille dixit ſe eē ſimonē. nō qͣntū ad v̓itatē ſꝫ qͣntū ad apparētiā. Un̄ ꝙ ifra dixit Fauſtinianus. Ego ſymo ⁊cͣ. ſic debet accipi .i. qͣꝫtū adapparentia videor eſſe ſimon. Fuit ergo ſymon ſupple putatiuꝰ Perrexit ergo fauſtinianꝰ pater clemētis antiochiā ⁊ ppl̓m ꝯuocās dixit. Ego ſymon annūcio vobis ⁊ cōfiteor oīa fefelliſſe de petro. Nequaqꝫ enimeſt ſeductor vel magus. ſꝫ ad ſalutē mundimiſſus. Quaꝓpter ſi de cetero aliqͥd̓ ꝯͣ ip̄mdixero. me tāqꝫ ſeductore ⁊ maleficū repellatis. Nūc enī pnīaꝫ ago. qꝛ male me dixiſſe cognoſco. Moneo igͦr vos vt ip̄i credatꝭne vos ⁊ ciuitas veſtra inſil̓ pereatis. Cunqꝫ hͨ omīa qͥ Petrus iuſſerat cōpleſſet. ⁊ iāin amorē petri ppl̓um incitaſſet Petrus adeum venit. ⁊ or̄one facta effigie vultus Symonis ab eo penitus effugauit. Populꝰauteꝫ antiochenus Petru benigne ⁊ cummulto honore recepit. ⁊ ipſum in cathedraſublimauit. Quod audies Symon illucꝑrexit. ⁊ ppl̓m conuocas ait. Miror ꝙ cumvos ſalubribus preceptis inſtruxerim. et aſeductore Petro vos cauere monuerim.vos ip̄m nō ſolum audiſtis. ſed etiā epiſcopali cathedra ſublimaſtis. Tunc oēs cū furore aduerſus eū dixerūt. Monſtro nobisſil̓is es. Nudiuſtertius te penituiſſe dicebaſ⁊ nūc te ⁊ nos p̄cipitare conaris. Et īpetuꝫin eū faciētes. cū ignominia eum ꝓtinus expulerūt. Hec omnia Clemens in libro ſuode ſeipſo narrat. ⁊ hanc hiſtoriā ibideꝫ inſe-