De ſctō Auguſtino

cederet. ¶ Quadā vice cū qͦſdā ſuos familiares ad prandiū inuitaſſet. vnꝰ illoꝝ curioſior cetis cōquinā īgreſſus eſt. Cūqꝫ oīa frigidā reperiſſet. reuerſus ad auguſtinū iterterrogauit. q̇d ciboꝝ ip̄e prāſurꝰ pater familias p̄paraſſet. Cui auguſtinꝰ nequāqꝫ taliū epulaꝝ curioſus rn̄dit. Et ego vobiſcuꝫneſcio. E ¶ Tria a btō Ambroſio ſe didiciſſe ait. Primū eſt ꝙ vxorē cuiqͣꝫ nunqͣꝫpct̄et. Scd̓o ꝙ militare volente ad hͦ nō cōmendaret. Tertiū ꝙ ad ꝯuiuia īuitatꝰ noniret. Cauſa pͥmi eſt. ne illi int̓ ſe nō cōueniāt⁊ ſibi maledicāt. Cauſa ſecūdi eſt. ne militātes calūuiā exerceant ⁊ ī eū alij culpā refundāt. Cauſa tertij eſt. ne forte tēperātie modūpdat. ¶ Tante at puritatis ⁊ hūilitatꝭ fuit.vt ip̄a etiā mīma pctā q̄ apud nos nulla vl̓mima reputant̉. in li. ꝯfeẜ. cōfiteat̉. ⁊ de hiscoram deo humiliter ſe accuſet. Nā ibidemaccuſat ſe de eo ꝙ cuꝫ puer eſſet ludebat adpilam dū ad ſcolas ire deberet. Itē de eo ꝙnolebat legere vl̓ addiſcere niſi a parentibꝰvel magiſtro vrgeret̉. Iteꝫ de eo ꝙ fabulaspoetaꝝ ſicut fabulā eneē cū adhuc eſſꝫ puerlibēter legebat. ⁊ didonē mortua ꝓpt̓ amorem plorabat. Iteꝫ de hoc ꝙ de cellario parentū vel menſa aliquid furabat̉. vt puerisludentibꝰ daret. Item de eo ꝙ in ludo pueroꝝ fraudulentas victorias exercebat. Itēde eo ꝙ pira de qͥdam arbore vicina vineeſue cum adhuc eſſet annoꝝ. xvj. furatꝰ fuit.¶ In eodē qͣꝫ libro accuſat ſe de ip̄a modica delectatione quā aliquādo in comedendo ſentiebat dicēs. Sic me docuiſti vt queadmodū medicamēta ſic alimēta ſūpturaccedā. Sꝫ dum ad quietē ſacietatis ex indigentie moleſtiā tranſeo in ip̄o trāſitu inſidiat michi laqueꝰ ꝯcupiſcētie. ip̄e enī trāſitus voluptas eſt ⁊ non eſt alius q̇ tranſeat̉.qͣtranſire cogit neceſſitas. Et cum ſalus ſitcauſa edendi ⁊ hibendi. adiugit ſe tanqͣꝫ pediſſequa ꝑiculoſa iocūditas ⁊ plerūqꝫ p̄ireconat̉. vt eius cauſa fiat qd̓ ſalutꝭ cauſa mefacere vel dico vel volo. Ebrietas longe eſta me. miſereberis ne appropinquet michiCrapula autē nōnunqꝫ ſubrepit ſeruo tuo

miſereberis vt longe fiat a me. Et quis eſtdn̄e qui non aliquando rapiatur aliquantulum extra metas neceſſitatis. Quiſquisille eſt magnꝰ profecto eſt. Magnificet nomen tuū. Ego nō ſum qui homo peccatorſum. Habebat etiam ſe ſuſpectū de olfactudicens. De illecebra odorum nō ſatago nimis. cum abſunt non requiro. cum aſſuntnon reſpuo. Paratus etiā eis ſemper carere ita michi videor et forſitan fallor. Nemoenim ſecurus eſſe debet ī iſta vita que totatēptatio noīatur. Unde qui fieri potuit exdeteriori melior. non fiat ex meliori deteriorIterum de auditu confitetur dicens. Uoluptates aurium tenactus me implicauerant ⁊ ſubiugauerant. ſed reſoluiſti ⁊ liberaſti me. Cum michi accidit vt me ampliuscantus qͣꝫ res que canitur moueat penaliter me peccare confiteor. ⁊ tunc mallem nōaudire cantantem. Accuſat etiam ſe de viſu. ſicut de eo ꝙ aliquando nimis libentervidit canem currentem. ⁊ de eo ꝙ ꝑ agrumcaſu tranſiens venationem libenter proſpexit. ⁊ de eo ꝙ domī exiſtēs araneas muſcasſuis retibus capientes nimis attente conſpexit. Ideo autem de his coram dominoconfitetur. vt ibidem dicit. quia aliquandohec a bonis meditatiōibus auertunt. ⁊ orationes interrupunt. Accuſat etiā ſe de appetitu laudis et motu inanis glorie dicens.Qui laudari ab homībus vult vituperante te. non defendetur ab hominibꝰ iudicatete. nec eripietur damnante te. Laudat̉ homo propter aliquod donū quod dediſti ei.⁊ tamē plus gaudet ſe laudariqꝫ donum.Tēptamur his tēptationibꝰ quotidie ſineceſſatione. quotidiana fornax noſtra eſt humana lingua. Verūtamen nollē vt vl̓ augeret mihi gaudiū cuiuſlibet boni mei ſuffragatio oris alieni. Sꝫ auget fateor nō ſolumſꝫ vituꝑatio minuit. Cōtriſtor aūt aliquando laudibꝰ meis cū ea laudant̉ in me ī qͥbꝰmihi ip̄e diſpliceo. vel etiā bona minora velleuia pluris exiſtimant̉ qͣꝫ exiſtimāda ſunt.Hereticos vir iſte ſctūs validiſſimeꝯfutabat. na vt ip̄i int ſe publice p̄dicarentpͥ 4