nam ſi aliquando mācipauit ſe inundopoſt qͣtotaliter dedicauit ſe deo. dicit̉ autē de leuitisdeūt̓. penultīo ponent thimiama in furoe̓ tuoholocauſta ſuꝑ altare tuū benedic dn̄e fortitudini eius ⁊ oꝑa manuū cuis ſuſcipe Per quedatur intelligi ꝙ ſanctus barnabas inꝙͣtumfuit leuites ſatiſfecit deo ꝑ deuotam ⁊ o doriferam orationē Ideo dicitur ponent̓ thimiama.ſ. ꝑ carnis mortificationē. Idem dicit̉ holocauſtum ſuꝑ altae̓ tuum ꝑ fortē ꝑuerſoꝝ ꝑpeſſionem. Ideo dicit̉ benedic domine fortitudī eiuſꝑ largam elemoſinaꝝ largitionē Ideo dicituret opera manuum eius ſuſcipe ipſe em̄ agruꝫvendidit ⁊ p̄cium ad pedes apoſtolorum pofuit. ¶ Quarto doluit de culpā quod notaturCum dicitur. Ciprius quod interpretatur merens Iob. xxx. Merens incedebam ſine furoreconſurgēs in turba clamabam. Verus enimpetens debet habere dolorem magnum. Idesdicitur merens dolorem ꝯtinuum Ideo diciturincedebam nunꝙͣ enim iſte dolor debet finiriſed ſemper augeri Ideodicitur vt dictum eſt.dolorem ſpontaneum ideo dicitur ſine furoreconfurgens Augͥ. hic ſemper doleat de doloregaudeat. dolorem vniuerſalem. Ideo dicitur īturba clamabam ⁊ talis dolor debet eſſe perfectus. debet namqꝫ clamare iſto dolo recordisnon contra vnum peccatū ſed cōtra turbamomnium peccatoꝝ. ¶ Quinto terrena cōtempſit quod notatur. Cum dicit̉. Cū haberet agꝝiuſtum ꝯtemptum ⁊ nos habere debemus.Gen̄. x. Egredere de terra tua ⁊ de cognatōe tua⁊cͣ. debent namqꝫ religioſi habere ⁊ p̄ponereꝯtemptum terrene ſubſtantie. Et ideo dicitur.Egredere de terrā tua. debet habere contemptūcognationis ⁊ patrie Ideo dicitur. Et de ꝯgnatione tua Et debet habere religioſus ꝯtemptūdomus paferne. Et ideo ſubditur. Et ſequitur⁊ de domō patris tui Et debꝫ habere ꝯtemptūdilectionis ꝓprie. Ideo ſubditur. Et faciam tein gentem magnam priuatus namqꝫ amor n̄extenditur ad alios ſed clauditur intra ſeipſum. debet autem habere amorem ſpiritualem⁊ diuinum. Ideo ſubditur. Et veni .ſ. paſſibusamoīs in terram ſcilicet viuentium quā monſtrauero tibi. hic ſcilicet per contemplationēſed tandem tibi dabo eam per veram poſſeſſionem.¶ Alius ſermo de ſancto barnaba.Iſerunt barnabam vſqꝫ antiochiam. Et hortabit̉ omnes in ꝓpoſitocordis ꝑmanere in domīo. Qui eātvir bonus plenꝰ ſpū ſancto ⁊ fideActuū. xi In hijs verbis quinqꝫ p̄coma de ſcōbarnaba oſtēdunt. Primū eſt qꝛ fuit dulcisin ſermone. Cū dicit̉ hortabat̉ omnes ⁊cͣ. predicator nāqꝫ debet habere eloquentiā ſuauemvt auditores trahere poſſit ad dei amorem.Cant̓. iiij. Fauus diſtillans labia tua ſponſaIn fauo enim eſt melacera. debet igitur habere verba lucida ⁊ aꝑta. quod notatur in cera que eſt in fauo. quia cerā eſt pabulū et nutrimentum luminis. debet habere verba diſcreta vt nō vno modo ſꝫ diuerſis dogmatibꝰ⁊ modis doctrinā ſuam ꝓferat ſcd̓m diuerſitatem audientium. Ideo dicit̉ diſtillans. ¶ Secundū eſt qꝛ fuit ſtrennuus in oꝑe. Cū dicit̉.Vir non em̄ fuit mollis nec remiſſus ſed virilis ⁊ ſtrennuus. quia ſicut dicit̉. ꝓuerb̓. xviijQui mollis ⁊ diſſolutus eſt ī opere ſuo. fratereſt oꝑa diſſipantis. differentia aūt eſt interiſta tria .ſ. molle diſſolutū et diſſipatū. Mollequidem eſt quod omni duro cedere videtur.diſſolutū nāqꝫ eſt qd̓ nullo vinculo colligiturdiſſipatu vero exiſtit qd̓ nullo remedio reꝑaiSanctꝰ aūt barnabas nō fuit mollis. qꝛ adu̓ſitatibꝰ nō cedebat. ſꝫ eis fortit̉ reſiſtebat. necfuit diſſolutus qꝛ vinculo tīoris ⁊ amoris dei ligatus erat. nec fuit diſſipatus ſiue fractꝰ. qꝛin dei grā ⁊ fide ſemꝑ integer ꝑmanebat.¶ Terciū eſt qͥa fuit amabilis in ꝯu̓ſatione.Cum dicit̉ bonus ꝓuer. xviij. vir amabilis adſocietatem magis amicus erit ꝙͣ frater. Adiſtaꝫ aūt amabilem ſocietatē qͣtuor requiruntur que ponunt̓. ij. Coꝝ a. In ſimplicitate ⁊ ſinceritate dei nō in ſapīa carnali ſed ingratia deiꝯuerſati ſumꝰ in hoc mūdo Vnū aūt eſt ꝙhabeāt planā ⁊ innocentē ꝯuerſationē. Et idodicit in ſimplicitate. Scd̓m eſt ꝙ in oībꝰ quefaciūt habeat reſpectū ad deū. Et ideo dicit etſinceritate Terciū eſt ꝙ nō querāt ꝓpriā vtilitatē ſꝫ ꝯmunē. Ideo dicit nō in ſapiētia carnali. Sapiētia em̄ carnalis eſt qua hō ſibi ſapiens eſt. ¶ Puartū eſt ꝙ oīa iſta a dei grā recognoſcant. Et ideo ſubdit ſed in gratīa dei¶ Quartū priuilegiū eſt qꝛ fuit ſcūs ex gr̄e pleītudine. Cū d̓r plenꝰ ſpū ſancto vn̄ poteſt ſibiꝯuenire qd̓ ditit̉ de capite. Io a. plenū gratie⁊ veritatis. Habuit nāqꝫ gratiā ꝙͣtum ad fuiſanctificationē. ⁊ verā ſapīam ꝙͣtum ad aliorū inſtructionē. ⁊ iſtud ꝑfectū eſt. Quidā aūtvtroqꝫ ſunt fatui. Et iſtud dānabile eſt. Alijſunt ſemipleni quoꝝ quidā hn̄t grām ſed n̄veritatem id eſt vitam ſed non doctrinam. et