Sermo

tationem ſermonē dei. quod quibuſdaꝫ improperat. deus Ioha. viij. dicēſ. Quare loquelam meam non cognoſcitis: eo ꝙ ſimilima ſunt. ſicut ait Gern̄. Cogitata noſtre mētis a ſermonibꝰ veritatis in nobis loquētisnec facile quis diſcernit quid intus pariatcor ſuum. quid ve audiat. Unde cuꝫ ſic ſintſimilima: neceſſarium eſt vt differentie aſſignentur. Propter quod ſciendū ꝙ ẜmo deieſt verus bonus ⁊ ardens. ſed horum oppoſita habent noſtra cogitata. Primo dico ſermo dei eſt verus ip̄o dicente. Ueri ſunt oēsſermones mei. Noſtri autem ſermones quiexnobis ſunt omneſ ſunt mendaces. Iuxtaillud Iohan. viij. Qui loquitur mendacium de proprio loquitur. Item ſermo domini eſt bonus: noſter vero malus. vnd̓ Bern̄.Cum mala verſamus in corde noſtra eſt cogitatio. ſi vero bona dei ſermo eſt. illa cor noſtrum dicit. hec audit. hinc veritas dicit mathei. v. De corde exeunt cogitationes male.homicidia. adulteria ⁊cͣ. de verbis auteꝫ domini bonis dicitur Miche. ij. Nonne verbamea bona ſunt? Item ſermo dei eſt ardens.vnde in prouerbijs. Omnis ſermo dei lignius. vnde Iere. Nunquid verba mea ſunt qͣſi ignis ardens ⁊ quaſi malleus conterens?⁊ iterum. Uerba illius quaſi faccula ardebunt. verba autem nr̄a dura ſunt frigida inſipida ⁊ terrena. hinc Eſa. De humo viſitabit eloquium tuum. Quarto dicenduꝫ eſtde huius locutionis diuerſitate. aliquandoenim in nobis deus loquitur verba ad ſolaꝫconſolationē pertinētia: vt eſt illud in Canticis. Ecce tu pulcra es amica mea formoſamea immaculata mea: que videlicet verbanihil aliud intendunt niſi conſolationem⁊ totiens replicata non niſi cumulum deliciarum ſonant. Uocat animā amicaꝫ. quiaad lucra dei fideliter intendit. vocat eam formoſam quia celeſti deſiderio flagrat. vocateam immaculatam propter vite puritatemAliquando loquitur in nobis verba ad virtutes promouentia. vt eſt illud in CanticisSurge propera amica mea ⁊ veni. Ac ſi dicat. Surge ab omni imperfectione ⁊ propera feruore ⁊ amore ad ornatum virtutum. ⁊veni ad perfectionem virtutū. Aliquādo lo-

quitur quedam verba ad deſiderium ſupernorum inflammantia. vt eſt illud in Canticis. Ueni in ortum meum ſoror mea ſponſaomnia poma vetera ⁊ noua ſeruaui tibi. perque verba inflaminat eam vt cupiat diſſolui ⁊ eſſe cum chriſto. de his modis loquēdidicit Bern̄. Sunt verba domini rigātia corda arida ⁊ tendentia pre amoris magnitudine quorum diuerſitas narratio de ciuitate dei. de pace. de copia ciuitatis. de ciuiumgloria. de decore lucidiſſime manſionis. pellens de corde faſtidium: nuncians dilectoꝙ poſſeſſio eius ſit. He ſunt ergo locutiōesdei qͣſ cū ſuis varietatibus. prudens animaaudiat quid loquatur in ea dominus: ⁊ ẜmintentionem verborum regat componet ⁊ ordinet vitam ſuā. Super omnia autē verbahec loquitur qn̄qꝫ verba non propria: ſed loquitur quecunqꝫ loquit̉ homo. vt quicquidille homo etiam corporali voce dixerit: ipſeimitando loquatur. ad interloquendū dicoScio hominem in chriſto qui requiſiuit ame dicens mihi. Sepe loquitur in me deus⁊ inter alios modos loquendi loquit̉ verbamea. vt quicquid ego dixero ip̄e dicat eadērepetens ⁊ de ſuis penitus nihil addens. etſubiunxit. homo dei. Rogo inquit ille. quidſibi vult illud: ego pro meo ſapere reſpondidicens. Non intelligo aliud in hac repetitione verborum tuoruꝫ: niſi affectuoſiſſimasdelicias caritatis dei qua nihil indicat ſe ſcire vel poſſe niſi ꝙ tu velis. Nunc ergo audiinquio ꝯſiliū meū. obſerua os eius. ⁊ qn̄ replicabit verba tua. tu perge ad illa verba q̄maxime in te cōpleri deſideras. Qd̓ ſi eadēip̄e repetierit. erit tibi ſpes validiſſima ꝙ aliqn̄ ip̄e impleat deſideriū tuū. Nā vt ait ip̄eꝑ pͣs. Que ꝓcedūt de labijs meis nō facia:irrita. oportet gͦ vt faciat. ſicut locutꝰ eſt dn̄sdeus nr̄ Simliter locutio anime triplicitervariatur. cum enim lingua anime ſit feruordeuotionis. oportet vt locutio variet̉ quēadmodū deuotio variatur. G Eſt aūt triplex anime deuotio .ſ. intime dilectiōis. ſtupende āmiratiōis deſiderij feruentiſſime inflāmatōis. Loquit̉ gͦ ex ītima dilectōe. cū exītuitu bn̄ficōꝝ īflāmata ſurgit ad grāꝝactōꝫTunc etiā loquit̉ ex ſtupēda āmiratione cū