ex intuitu diuine maieſtatis ſurgit in laudationem. Tunc etiaꝫ loquitur ex deſiderij inflāmatione cū ex intuitu promiſſorū ſuperſperat ad ꝓmiſſa eadem conſequenda. Tūcaūt maxime loquit̉ anima cū ex nimia deuotione lingua carnis obmuteſcit: non inueniens verba ydonea: per que mētis affectū valeat explicare. hinc Gre. Tunc facūdiꝰ laudes dei loquimur cū ab his obſtupeſcendoobmuteſcimus. Ille ergo deū maxime laudat qui ſe in eius laudis expletione cōſiderat ſuccumbere. Scd̓o dicendū eſt de liquefactione: hoc eſt quomō liqueſcat ad dei collocutioneꝫ. nam ex diuini colloquij virtuteanima liqueſcit ip̄a aſſerēte in Can̄. vbi dicit. Anima mea liquefacta eſt vt dilectus locutus eſt. liquidum aūt de ſui natura fluit.quod aūt fluit tranſit ab eo loco in quo fuitin locū in quo non fuit. de hoc modo liqueſcendi dicit Bern̄. Res liqueſcendo mollit̉mollituꝫ autem ex igne amplius purgaturpurgatū autē amplius nobilitat̉ ⁊ cōflaturin maſſam vnitatis quēadmodum diuerſametalla igne ſoluta confluunt in vnum. ſicdeus ⁊ anima in ſe diuerſa ex igne caritatisin vnū confluunt. qd̓ adhuc apertius bern.oſtendit dicens. Ex virtute verborū mutuoſibi colloquentiū corda liqueſcūt. liqueſcendo deficiunt. deficiendo tranſeunt. tranſeūdo vniuntur. vnita perficiunt̉. dum in illaꝫvnitatem coeunt quā ſaluator orat ⁊ optatfidelibus ſuis Ioh. xvij. vt ſint inquit vnūin nobis ſicut ⁊ nos vnū ſumus. Tertio dicendum eſt de vnione beata dei ⁊ homīs. dequa iam dictū eſt in ip̄a liquefactione. Naꝫex collocutione fit liquefactio. ex liq̄factioneſit vnio: que vicꝫ vnio amantē vnit cū amato. de qua dicit bern̄. Quomō ſtilla aq̄ multo infuſa mero deficere a ſe tota videt̉. dum⁊ ſaporem vini induit ⁊ colorem. ⁊ quō ferrum ignitū ⁊ candens igni ſimilimū fit. priſtina exuta forma. Sic omnē in ſanctis humanam affectionē quodam ineffabili modo neceſſe erit a ſemetip̄a liqueſcere ⁊ in deitranſfundi penitus voluntatē. ⁊ hec vnio finis eſt ⁊ brauiū ad quē omniū religioſoruꝫfeſtinare debet intentio preſtante ieſu xp̄o.¶ IV. De eodem ſermo tertius.
Alria erat quepixit dn̄m vngento Ioh. xi.CBeatus Gregꝰ. loquens de magdalena dicit. Quicquid magdalena iam peccatrix turpiter ſibi exhibuerat. hoc iam deo laudabiliter offerebat. Nos aūt facta huiꝰ feminenō vicioſe ſed ex vite ſanctitate gl̓oſe fideliter inquirentes inuenimus eam tria genera vngentoꝝ dn̄o in triplici loco obtuliſſe.Nam in prima ſua ꝯuerſione vngentū deoobtulit pedibus dn̄i applicatū. de quo vngēto dicit̉ Luce. vij. Ecce mulier que erat in ciuitate peccatrix. vt cognouit ꝙ accubuiſſetieſus ī domo ſymonis leproſi. attulit alabaſtrum vngenti ⁊ ſtans retro ſecꝰ pedes dn̄icepit rigare pedes eiꝰ: ⁊ capill̓ capitis terſit⁊ oſculabatur pedes eius: et vngento vngebat. De ſcd̓o vero vngento dicitur Math.xxvi. Cuꝫ eſſet ieſus in bethania in domo ſymonis leproſi. acceſſit ad eū mulier habensalabaſtrū vngenti precioſi: ⁊ effudit ſuꝑ caput ip̄ius recumbentis. Uidentes aūt diſcipuli indignati ſunt dicentes. Ut quid perditio hec? Potuit enim ⁊cͣ. Sciēs aūt ieſueait illis. Quid moleſti eſtis huic mulieri.Opus em̄ bonū operata eſt ī me. De tertioautē vngento dicit̉ Mar. xvi. Maria magdalena ⁊ maria iacobi ⁊ ſalome emerūt aromata vt vngerent ieſum. Hec tria vngentamaria magdalena cū ſuis appendicijs. hoceſt cū ſuis deuotionibꝰ obtulit dn̄o. ꝑ quoꝝvirtutē ab imo ſtatu peccatorū ad glorioſuꝫſtatum gratie promouente dn̄o eſt ꝓmotaadeo vt in ſublimitatē glorie ſublimata oībus peccatoribꝰ in exemplū ſit poſita. vt quieam in imo hoc eſt in via peccatoꝝ ſecutuseſt. in ip̄a etiā forma inueniet ꝑ quaꝫ eaꝫ adgloriam imitet̉. ⁊ hec de eius gloria breuitertacta ſufficiant. Nunc ſtilū ad nrām edificationē ꝯuertamus p̄dicta tria vngenta: imomagis ipſas deuotiones per vngenta deſignatas noſtro ſtatui applicantes. non enimipſa vngenta ſine deuotiōibꝰ ſuis magdalene ꝓfuiſſent nec dn̄o placuiſſēt. nec deuotioꝓpter vngēta: ſꝫ vngēta ꝓpter deuotōeꝫ dn̄oplacuerunt. ideo ⁊ nos vngenta iſta corporalia relinquamus: ⁊ deuotionem eaꝝ quā-