H Expedita ergo prima parte thematis dudum propoſiti ſcilicet de principūdignitate. Nunc reſtat dicendum de ſecunda parte ſcilicet de eorum ſublimitate. Ut gͦpredicator qui ẜm Apoſtolum ſapientibus⁊ inſipientibꝰ debitor eſſe debet. magnis ſpiritibus habeat aliquid ꝓponere qḋ ad ꝓfectum eos excitet ampliorē. ideo verbum ꝓpoſitum eſt inductū: in quo quattuor per ordinem ꝓponuntur. Primo enim glorioſi iſtiapoſtoli magnifice cōmendātur. ſcd̓o a dijsgentium ſeꝑantur. tertio a deo ſpecificāturquarto vehementer exaltantur. Primū ibiDij. in quo ſupra modū cōmendantur. quienim nō homines ſed dij vocantur. vident̉humanū ſtatum hominū: qͣntumcunqꝫ ſanctum ſublimiter exceſſiſſe. Scd̓m ibi. fortesin quo a dijs gentium diſcernūtur qui nondij ſed demonia (iuxta pſal. dicentem. quoniam omnes dij gentium demonia) veriusnuncupātur. Illi enim dij nō fortes ſed debiles ſunt valde ⁊ infirmi: qui nulla fortitudine ſed ſola doloſitate homines decipiuntad peccandū. Unde nō viribus vtuntur ſedfraudibus. hinc Bern̄. Poteſt inimicus excitare temptatiōis motū: ſed in nobis eſt ſivinci volumus ⁊ nemo noſtrū in hoc certamine deijcietur inuitus. Unde in paſſionibus ſanctoꝝ ſepe legit̉ qͣꝫ potenter ꝑ eos demones ſunt conſternati ⁊ quaꝫ ſepe mutirein eorū preſentia nō audebant. Tertium ibiterre. in qͦ iſti dij ſcꝫ apoſtoli a deo vere ſpecificantur. In eo enim qd̓ dicūtur dij terre adeo celi qui ſolus naturaliter eſt deꝰ diſtinguuntur. vnde Iohan. iij. Qui de terra ēde terra loquitur: ſed qui de celo venit ſuperomnes eſt. hinc Gre. exponens verbū apoſtoli dicentis. Qui eſt ſuꝑ om̄ia deus bendictus in ſecula dicit. Sciendū ꝙ ſancti homines dij ſunt vocati ſicut dixit deus moyſiPonam te in deū pharaoni. Sed aliud eſtnuncupatiue ⁊ aliud dici naturaliter deumQui ergo dicit̉ deus nuncupatiue deus dicitur ſupra om̄ia. qui vero intra virginis vterum deus eſt incarnatꝰ ſuꝑ om̄es eſt. Undevult dicere ꝙ apoſtolus dicēdo qui eſt ſuꝑomnia deꝰ benedictuſ. ſuꝑ om̄ia dixit ad differentiā ſanctoꝝ deoꝝ qui nō ſunt ſuꝑ om̄ia

ſed inter omnia participatiue dij nuncupātur. Quartū ibi. vehemēter eleuati ſūt. quiper paſſionē ſuā hodie tranſeūtes in celum:tanto ſunt in celo glorioſiores: quāto in terris fuerūt pre ceteris ſanctiores. Hec breuiter de iſtis glorioſis dijs dicta ſufficiant. nāmirabilia ⁊ miracula que deꝰ in eis ⁊ cū eismundo exhibuit ſufficienter ꝓbant ꝙ ex merito ſanctitatis eoꝝ ſacra ſcriptura iuſte nominat eos deos. ſic enim ex ꝑſona dei de eisdicitur in pͣs. Ego dixi dij eſtis. vnde cū naturalis deꝰ ſcꝫ xp̄s ſe dixiſſe deū: iudei volebant eū tanqͣꝫ de blaſphemia lapidaſſe. quibus ip̄e dixit Ioh. x. Nonne in lege ſcriptūeſt. Ego dixi dij eſtis? Si illos dixit deosad quos ẜmo dei factus eſt: ⁊ nō poteſt ſolui ſcriptura que pater ſanctificauit et miſitin mundū: ⁊ vos dicitis: qꝛ blaſphemas: qꝛdixi filius dei ſum? Unde Iero. ſuꝑ illo verbo mathei. xvi. Quē dicunt homīes eſſe filium homīs: dicit. Cum interrogaſſet ieſusdiſcipulos quid homines humana ſolū ſentientes de ſe ſentirēt: ⁊ reſpondiſſent. Alij ieremiam ⁊cͣ. Reſpondit ieſus. vos auteꝫ quinon eſtis homines tales de quibꝰ dicit apl̓sCum ſit inter vos zelus ⁊ ꝯtentio. nōne homines eſtis: nōne carnales eſtis? ſed q̇ eſtisdij qui de diuinitate mea intelligitis. quemme eſſe dicitis? Nunc videamus quibus exercitijs ſaltem fimbriam ſublimium iſtorūdeorum tenuiter contingamus. vt ex hoc dehuius nomine ſanctitate aliquid ꝯſeqͣmur.Propter quod ſciendum ꝙ duo de hac materia ſunt dicenda. Primo de huius nominis ⁊ vite cauſalitate. ſcd̓o de modo ꝑueniēdi qualitate. hoc enim ſancti pro maxima veneratione accipiunt vt eos imitemur. IPrimo ergo videndem eſt de huius nominis ⁊ vite cauſalitate: id eſt propter quamcauſam poſſumus dij nuncupari. Eſt autēhec cauſa ⁊ nō alia ſcilicet vnio noſtri ad deum. Cum anima noſtra deo nō ſolum coniuncta: ſed quod maius eſt vnita fuerit. tūcfortis vincit minus fortem: id eſt deus animam: ⁊ trahit eā in ſue vite ⁊ nominis ſanctitatem. Unde ſicut ipſe deus eſt naturaliter. ſic talis hō vnitꝰ ſibi nuncupatiue: ſicetiā dicat̉ deus. Licet em̄ inter deū ⁊ anīam