BeſtaLCXvi.

Ayt guido. Ob amorē ſocij tui me ingrenio tuo ꝑmittas quieſce̓ vt paꝝdormia qꝛ ex itinere laſſus ſū. Ille eianniuit. Cū guido in gremio ſuo dormiret: tyrius vidit os eiꝰ aꝑtū ⁊ vnāmuſtelā cādidā exire ⁊ ad quēdā mōtē tuxͣ eū intrare. Cū ꝟo ibidē ꝑ aliqͦtſpaciū morā traxiſſꝫ redn̄t ⁊ in os eiꝰre intruit. hͦ facto: guido ē exꝑgefactꝰa ſomno et ayt ei. Rm̄e vidi ſomniūmirabile. mͥ videbat̉ ꝙ vna muſtelade me exn̄t ⁊ in illo mōte intrͣuit ⁊ iterato in os meū intrͣuit. yt tiriꝰ Rineficut in viſione vidiſti ita ocul̓ meisreſpexi ſꝫ quid muſtela in iſto montefecea̓t penitus ignoro Ꝙ ayt Montēanbo intrabimꝰ qꝛ forte aliqͥd vtileinueīemꝰ Montē intrabāt et ecce draconē mortuū īuener̄t ventrē eiꝰ auroplenū cū gladio polito ſuper gladiūerat ſuꝑſcpͥtio talis Per gladiū iſtūmiles guido deuincet tyrij adu̓ſariū.Guido cū iſtu dracone inueniſſj ē valde gauiſus ⁊ ayt tyrio Rine totū theſaurū tibi do ſꝫ gladiū iuxͣ me habere volo Ayt tyrius O dn̄e apud te nōmerui vt mͥ tale donū dae̓s Et ille Eleua oculos tuos ⁊ vidē. Ego fū guidoſocius tuus Ille ꝟo hͦ audiēs: intimeeū reſpexit ſtatī noticiā eius hbat adt̓rā p̄ gaudio cecidᵗ ⁊ amae̓ fleᵗ ⁊ dixᵗSufficit mͥ decetero viue̓ exqͦ ſel̓ vidite Et ille. Surge velocit̉ potiꝰ de aduētu meo gaudere debes quā flere. ꝓ tepugnabo ꝯͣ tuū adu̓ſariū ⁊ ābo in angliā cū honore ꝑgemꝰ ſꝫ videas anteoī a vt nemini qͣlis ego ſū dicas. Surrexit tyrius ſuper collū eius cecidit etoſculatus eſt eū Tyrius vero ad doᵐſuā cū auro ꝑrexit Guido vero ad palaciū regꝭ̓ ad ianuā pulſauit Ianitorvero cauſā pulſationis q̄ſiuit At illeEgo ſū ꝑegrinꝰ qͥ nouiter a terra ſcāveni. ſtatī introitū ei dedit et regi eſtpreſentatus: uuxta latus regl̓ tyrānꝰille ſedebat qui tyriū diuitijs ac honore pͥuauit. Ayt rex. Qualis pax ēin terra fancta. Et ille. Domine mōeſt pax bona. multi ad xp̄ianitatē cō

uerſi ſūt Qui ayt. Vidiſti illū militēde anglia guidonē qͥ tot bella ibidē fecea̓t?. Ꝙ ayt. Dn̄e ſepius eū vidi ⁊ cūeo comedi Et ille Nūqͥd ē tibi mētiodo regibꝫ xp̄ianoꝝ. AytEtiā dn̄e de ꝑſona tua. quō ſaraceni ac cetei̓ infideles regᵐ tuū ꝑ multa tēpora occupauerūt ⁊ ꝑ quendā militē noīe plebrūab illo omni honore ⁊ diuitijſ illū nōbilem militē pͥuaſtis et hͦ iniuſte devobis iſta ibidē dicunt̉. Plebeꝰ cū hͦaudiſſꝫ: ayt Tu falſe ꝑegrine qui iſtamēdacia narras nūc dignꝰ eſſeſ eū defendere qꝛ fi ſic ꝯͣ te pugnarē qꝛ tiriꝰille priuare dn̄m nr̄m regē volebat aregno Ayt gͣuido regi Dn̄e mi exquoille dicit me falſiu. ꝑegriuiū eſſe/ ⁊ tiriū militē ꝓditorē de veſtro beneplacito contra eū pugnabo ⁊ eū falſim̉ſuꝑ corpus ineū ꝓbabo Ait vex Mihibene placet ymo te rogo vt aꝓpoſitonō deſiſtas. Qui ayt. Dn̄e arma mͥꝯcedas Ayt rex. Quicqͥd indiges paratū inuenies vex diē belli int̓ eos cōſtitult Rex timēs ne peregrinus gͣuido per inſidias interim occideret̉ vocauit filiā ſuā v̓ginē ⁊ ayt ei. O filiaſicut vitā tuā diligꝭ̓ peregrinū iſtū diligēter cuſtodias ⁊ oīa neceſſaria inuenies Illa peregrinū in camerā ſuāintroduxit balneari fecit ⁊ eū ad libitū ſuū hēbat. Adeſt dies belli. Maneplebrꝰ armatꝰ ī porͣ ſtetit ⁊ clamabatVbi eſt falſus ille peregrinꝰ: qͣre tm̄tardat?. Ille hͦ audiens armauit ſeambo ad campū ꝑrexerūt duos ictusad inuicē fecer̄t intm̄ duros: ꝙ plebeus fere ſpiritū emiſit niſi poculū gutaſſet ⁊ ayt O bone ꝑegrine me permittas ſemel aquā haurire. At ille.Si mͥ fideliter ꝓmittas hanc curialitatē mecū agere ſi neceſſitas requirittibi concedo Qui ayt Et ego tibi fideliter ꝓmitto. Ille ꝟo ad aquā acceſſit bibit quouſqꝫ ſaturatꝰ eſſꝫ ſtatī cūtoto conamine in guidonē irruit adinuicē ambo viriliter pugnabant intātū ꝙ guido mō fitiebat ⁊ ayt Rm̄īeeandē curialitatē quā tibi on̄di iā mͥ