PCvij.Beſta
eſſet malefactor ad iſta non veniſſetAit ergo iudex. Dic ſecūdā v̓itatē. Qayt Secūda veritas eſt. Mihi multūdiſplicꝫ ꝙ in iſta forma huc veni Aitiudex. Certe credimꝰ tibi. Dic gͦ terciam v̓itatē ⁊ teipſū a morte ſaluaſtiAit ille. Hec ē tercia v̓itas. Si ſemelpotero euādere: ad iſtū locū nūꝙͣ volūtai̓e in iſta forma venire. Ait iudexAmē dico tibi ſatꝭ ꝑrudet̓ te liberaſtiVade in pace. Et ſic ſaluatus eſt.Ariſſimi iſte imꝑator ē dn̄s nr̄ih̓s xp̄s qͥ iſtā legē edidit ſcꝫ ꝙqͥcūqꝫ malefactor .i. peccator ꝑ grāmdei captus fuerit ⁊ corā diſcreto iudice ductus .i cōfeſſore: dicat tres veritates tam veras ꝙ demones ꝯͣ ſe nōpoterūt obiicere: hereditatē regni celeſtꝭ obtinebᵗ Prima v̓itas ē. ego fūmalꝰ hō. i. in tali pctō ⁊ ſic de ſingul̓Ecce cōfeſſio. Scd̓a v̓itas ē. Diſplicetmͥ ⁊c .i. multū mͥ diſplicet ꝙ tātū deūmneū offendi Ecce ꝯtritō Tercia ꝟitasē. ſi poſſē ſel̓ euade̓ ꝑ via ſatiſfactōisnūꝙͣ ad pcc̄ꝫ vedirē volūtarie. ⁊ ſic ꝑꝯſequēs vitā eternā obtinerē.¶ De ſuperbia minia. Et quō ſuꝑbiad huilitatē maximā ſepe ꝑueniūtſatis notabile. ¶ Capitulū lix.Duinianꝰ īꝑator regͣuᵗ potēsvalde qͥ cū ſel̓ in ſtratu ſuo iacuiſſet: exaltatū ē cor eiꝰ vltraꝙͣ credi pōt. Et in corde dixit. Eſt nealiqͥs aliꝰ deꝰ quā egoº Hijs cogitatꝭſomnū cepit. Mane vero ſurrexit etvocauit milites ſuos ⁊ ayt Rm̄i: bonū ē cibū ſume̓ q hodie ad venāduꝫꝑgere volo. Illi vero ꝑati erāt eiusvolūtatē adīplere Cibo ſumpto ad venādū ꝑrexer̄t Dū vero iꝑator eqͥtaſſꝫcalor intolerabil̓ euꝫ inuaſit intantūꝙ videbat̉ ei ꝙ moreret̉ niſi in aquafrigida balneae̓ poſſꝫ Reſpexit alōgeaquā latā vidit. Dixit ſuis militibꝫ.Hic remaneatꝭ qͦuſqꝫ fuero libeātusDextrͣriū cū calcai̓bꝰ ꝑcuſſit ad aquāfeſtinant̓ eqͥtabat. de equo deſcenditoīa veſtimēta depoſuit. aquā intrͣuitet tā diu ibi remaſit qͦuſqꝫ toͣlit̓ refri
geratus eſſꝫ. Dū ibidē exſpectaſſꝫ veītqͥdā hō ei ꝑ oīa ſil̓is in vultu ⁊ geſtu⁊ induit ſe veſtimētꝭ eius. dextrariūeius aſcēdit ⁊ ad milites eqͥtauit. abomnibꝰ ſicut ꝑſona īꝑatoris ē receptus. Finito ludo ad palaciū cū militibꝫ ꝑrexit. Poſt hͦ cito iouinanꝰ deaqua exiuit: ſꝫ nec veſtes nec equū inuenit. Admiābat̉ ⁊ triſtatꝰ ē valdeqꝛ nūdꝰ erat ⁊ neminē vidit. Cogitauit intrͣ ſe. Quid faciāᵉ. Ego miſea̓biliter ſū fruſtratꝰ Tandē ad ſe reu̓ſusdicebat. Hic ꝓpe manet vnus milesquē ad miliciā ꝓmoui. ad eū ꝑgam.veſtes ⁊ equū acqͥrā. Et ſic ad palacium ieū aſcendā et videbo quō et perquē ſū ꝯfuſus. Iouinianꝰ toͣl̓r nūdꝰad caſtꝝ militꝭ ꝑrexit Ad ianuā pulſauit Ianitor at cāꝫ pulſatōis q̄ſiuitAit iouinianꝰ Ianuā aꝑita ⁊ qual̓ego ſū vidēte. Ille vero ianuā aꝑuit⁊ cū eū vidiſſꝫ obſtupuit ⁊ ait Qual̓es tu?. At ille. Iouinianus ſū īꝑatorVade ad dn̄ꝫ tuū ⁊ dic ei vt mͥ veſtesaccōmodat qꝛ veſtes ⁊ equū ꝑdidiOayt. Mentirl̓ peſſime ribalde. Iā an̄aduētū tuū dn̄s īꝑator iouinianꝰ adpalaciū ſuū cū militibꝫ ſuis trāſiuit⁊ dn̄s meꝰ ſecū ꝑrexit ⁊ redijt. ⁊ iā inmenſa ſedet Sꝫ qꝛ īꝑatorē te nōiaſtidn̄o meo nūciabo Ianitor intrauit⁊dn̄o ſuo v̓ba eiꝰ retulit Ille hͦ audiēsp̄cepit vt introduceret. Miles cū eūvidiſſꝫ: noticiā eius nō habebat. Sedimꝑator poptime eū ꝯgnouit. Ait eimiles Dic mͥ qͣles es ⁊ qd̓ ē nomē tuūQui rn̄dt Ego ſū īꝑator iouinianꝰ etego te ad miliciā ꝓmoui tl̓i tꝑe. Aitille O ribalde peſſime: qͣ audacia audes deipſū īꝑatorē noīae̓? Iā dn̄s meus īꝑator an̄ te ad palaciū eqͥtauit ⁊ego ꝑ viā ei aſſociatꝰ erā ⁊ iā ſūc ru̓ſꝰet qꝛ teipſū īꝑatorē nōiaſti īpunie nōtrāſib̓ Fecit eū egregie v̓brāri ⁊ poſteaexpelli Ille ꝟo ſic flagellatꝰ ⁊ expulſus fleuit amae̓ ⁊ ait Odeꝰ meꝰ. qͥd hͦeē potei̓t ꝙ miles qꝫ ad miliciā ꝓmoui noticiā mei n̄ hꝫ ⁊ cū hͦ gͣuit̓ me flagellat̉. Cogitaᵗ apᵈ ſe. ꝓpe ē qͥdā dux