De regulis iuris

Culpa etiam venialis non remittitur in preſenti n̄penitenti de eo: ſed in purgatorio. Si vero loquit̉de peccato quo ad penam ei debitam: ſiue eternaꝫſiue temporalem: adhuc vera eſt regula: qꝛ pena eterna nunquā remittitur incorrepto .i. non contrito de omnibus mortalibus: de peni. di. iij. ſunt plires. Sed nec pena tēporalis ꝓ mortalibus vel venialibus debita remittitur in contrito: vnd indulgentie talibus non. valent: que ſolum ſunt de pēisSed cōtrito datur venia .i. remiſſio. correcto cōtrito quo ad illa quorum penitet. Nō aūt de illis venialibus: de ꝗbus non penitet.riuilegiuꝫ perſonaleperſonaꝫ ſequitur: ⁊ extinguitur cū perſona. Hecgula ſumpta eſt ex. l. ff. eo. ti. l. priuilegia. Pōe cain. xvij. q. i. petiſti: ⁊ de aucto. ⁊ vſu. pal. c. ij. Et nota. ꝙ dicit. priuilegium: qꝛ ius cōmune ad vnam ꝑſonam directum: ad omnes extenditur: di. lxi. miramur. ⁊ de re iudica. in cauſis. Et idem in reſcripdirectis ad perſonas: qꝛ cum perſonis extīguū: ⁊ de offi. delega. quoniaꝫ. Sic ⁊ pacta perſonalia perſonas non tranſgrediuntur: de tranſactiode cetero. Et compromiſſum non extēditur ad heredes: niſi de ipſis caueatur: de arbi. c. vlti. Et ītelitur hec regula de priuilegio perſonali .i. perſōenceſſo. Idem ſi eſſet perſonale ex parte concedētis: de reſcrip. ſi gratioſe li. vi. ¶ Priuilegioruꝫ igtur aliud ꝑſonale alid̓ reale: de preſūptio. mādataSi autem ſimpliciter concedantur: an dicantur ꝑſonalia an relia: dic̄ vt notatur. xxv. q. ij. in ſumma⁊. xvi. q. i. poſſeſſiones. Et quod dicitur hic de priuilegio perſonali quod extinguitur cum perſonaidem intelligas in reali: quod ſcꝫ extinguitur extīcta re. xvi. q. vij. ⁊ hoc diximus. de verbo. ſigni. ab.batem. Quod dic verum: quando ip̄a loca vel resputa: ciuitas: eccleſia vel aliā loca ſacra vl̓ ꝓphanadeſtruūtur ſuꝑioris auctoritat ⁊: ſꝫ Io. ⁊ La. quehec noͣ. ſuꝑ dicto. c. ⁊ hoc diximus. Si aūt deſtruatur ab hoſtibus. retinent omnia ſua priuilegia: etremanent ibi clerici. vij. q. i. paſtoralis. Idem ſi auctoritate ſuperioris tranſferatur ad alium locumvel vniatur alteri loco. xvi. q. i. ⁊ tꝑis. ⁊. c. ſe. Et licetdicatur hoc priuilegium extingui cum extinguit̉perſona: īterdum etiam extīguitur ante: ⁊ propteruſum meretur extingui. xi. q. iij. Priuilegiū metur amittere; inquit Greg. ꝗ ꝯceſſa ſibi abutiturpoteſtate: ⁊ in caſibus nota. in glo. ⁊ diſ. xxij. renouantes. Et nota. ꝙ priuilegiuꝫ indeterminate cōceſſum perſonam ſequitur preciſe: vt in regula. i. īomni loco ⁊ tempore. Sed priuilegium conceſſucum determinatione loci ⁊ temporis vt in vſu pallei: extra locum perſonam non ſequitur: vt de vſupal. ex tuarum. Tenor enim priuilegiorum attēdēdus eſt ſeruandus: de priuil̓. porro. Io. an̄. Ex hocſequitur ꝙ qui obtinet aliquaꝫ auctoritatē ſpālēvel gratiam ſimpliciter a ſuperiori: ſemper retinetniſi reuocetur.

Pluralis locutio duorū nūero ē ꝯtenta. Pone caſū d̓ ꝯſe. di. i. hoc qͦꝫ: ibidn̄s vobiſcū duos nūero ꝯprehēdit: de p̄bē. is cuili. vi. Ubi bn̄ficioꝝ noīe duo ītelligūt̉ bn̄ficia. Iteꝫꝑ. l. ff. de ma. te. l. libertas. Si leget̉ ſeruo libertaspoſt ānos: de duobꝰ ītelligitur. Itē ſi ꝓmittit̉ vl̓ legatur poſt dies. de duobꝰ diebꝰ ītelligit. ff. de v̓bo. ſigni. l. īter illa. Et noͣ. ꝙ cuꝫ hic regula dic̄: ꝙ pluralis locutio eſt ꝯtēta nūero duoꝝ. Uerū ē regulariter: ⁊ vbi eodem iure vel alio iure: non adijcit numerꝰ. In cauſis igitur ⁊ īſtrumentis regnlariterduo teſtes ſufficiūt. Interduꝫ etiā vnꝰ ſufficit: vbinulli fit p̄iudiciū: de ꝯſe. di. iiij. placuit. Et multi ſt̓caſus ī quibus reꝗrūt̉ tres ad minꝰ teſtes. Primꝰī depoſitione pecūie. Secūdus qn̄ īperitꝰ lr̄arū cōtrahit ī ſcriptis. Tertiꝰ ī īſtrumēto publico: qn̄ mulier fatetur ſe aliꝗd recepiſſe ꝓ ītereſſe. Item quando ꝗs vult īfirmare teſtamētū quod fec̄ poſt tranſcurſū decēnij. Itē ī īuētario. Itē ī pͥuata ſcripturavt fidē faciat. item ꝗnqꝫ teſtes reꝗrūtur: dū ꝯtractus excedit librā auri ī ciuitate. Itē ī codicillis. Itēin donatione cā mortis. In teſtamētis aūt ꝯmunter ſeptē reꝗrūtur. Itē in teſtamento ceci octo. Alqn̄ ſufficiunt ꝗnqꝫ: vt ī teſtamēto ruſtici: vt ī municipijs ⁊ villis vbi ē hoīum raritas. Aliqn̄ ſufficiūtduo vel tres: vt ī teſtamēto facto īter filios ⁊ nepotes ⁊c̄. ibi videre potes Io. an.Plus ſemper continetn ſe quod ē minꝰ. Hec regula ſūpta ē ex. l. ff. eo. ti. l.in eo. Pone caſuꝫ. xxiiij. q. i. Si quis dederit. Ubiquidam īponebant penitētiam. vij. annoꝝ: quidaꝫdecē alij ꝗnqꝫ. Et canon hāc vltimā ibi ſequitur.Item in arbitris ꝓnūciantibus quilibet diuerſonūero: de arbi. c. i. lib. vi. Et eſt ratio huius regule.quare in obſcuris ſeꝗtur minimū: qꝛ plus ꝯtinetī ſe quod eſt minꝰ ⁊ non econtra: vt dictū ē ſupra īregula ī obſcuris. Et concor. ad hāc regulā ſupra:illa cui licet. Sed ꝯtra de p̄ben. Cui. li. vi. vbi dicit̉ſi mādatur alicui ꝓuideri de p̄benda integra et eovolente: ſibi non poterit de dimidia ꝓuideri. Ul̓ ſimādet̉ ei prouideri de p̄bēda certi valoris: ſibi n̄poterit etiā eo volēte d̓ p̄benda minoris valoris ꝓuideri. Sol. hoc facit forma mandati q̄ exacta diligentia eſt ſeruāda. Item fallit hec regula in caſibꝰvbi reꝗͥritur ſpecialis expreſſio: vbi genus qd̓ plꝰeſt: non ꝯtinet ſpeciem quod minus ē: vt dictū eſt īregula generi. Item habet locum regula in eo qd̓plus eſt quātitate: non in eo quod plus eſt qualitate: qꝛ plus qualitate non includit minus qualitate: vt in regula: cui licet Io. an.Poteſt quis per aliumquod poteſt facere ꝑ ſeip̄m. Pone exēpla. Pōt ꝗsiurare per alium. vt. lxiij. di. Tibi domino. Itempoteſt per alium ꝗs contrahere matrimoniuꝫ .ſ. ꝑprocuratorem ſuum ad hoc: de procura. c. vlti. li.