Titulus. XX.

regula de eo: ꝗ general̓r tenetur aliquē cōtra oēsiuuare. Nūꝗd ꝯtra ſe vl̓ filios. Et nota. d̓ hͦ. xxij.q. v. de forma in glo. Io. an. ¶ Hec regula ml̓tumfacit ad auctoritatē que dat̉ a p̄latis ſuis īferioribus. Naꝫ ſcd̓m doctores ſi dicat ep̄s his quibusdat licentiam audiendi confeſſiones. Ego ꝯcedovob̓ auctoritatem meā. Ex iſta generali cōceſſiōenon intelliguntur ꝯceſſi caſus reſeruati ſibi niſiipſe ſpecificet. Et ſi cōcedit caſus ſibi reſeruatos:non vr̄ ex hoc cōceſſiſſe abſolutionem ab excōicatione: aut diſpenſatione in votis. Et ideo iſta inſpeciali ſunt petenda.Infamibus porte nō patent dignitatum. Hec regula vr̄ ſumpta. C. d̓ digl. ij. li. xij. Ubi dicit lex. Neqꝫ quos infamia ab honeſtoꝝ cetu ſegregat: dignitatꝭ porte patebūt. Pone caſum ꝑ canonem: diſ. lxxxi. tanti daniel. ⁊ d̓ exceſ. p̄la. inter dilectos. Ad idem di. xxxiij. laici. vbidr̄ ꝙ opinio ordinandi vacillare non dꝫ. De infamīa autē ꝗd ſit ⁊ quō ꝯͣhatur: ⁊ de ml̓tiplici eiꝰgenere: dic vt noͣ. iij. q. vij. §. Tria. v̓. porro īfamia.Et qd̓ dicit hec regula de dignitatibus: ītelligasde eccl̓iaſticis ⁊ ſecularibus. Infamis .n. iudex eēnon pōt. iij. q. vij. īfamis. Bn̄ tn̄ eſſe poteſt arbiter:iij. q. vij. tria. v̓. cognitores. Sed an ꝓcurator poſſit eſſe: quere noͣ. di. l. accedens. ⁊. iij. q. x. c. vlti. Io.an. Infamis eſt coram deo et curia celeſti ꝗlibetpeccator in mortali conſtitutus: de pe. di. i. eccl̓iaUn̄ in ip̄o ꝑſeuerante non patent porte dignitatūregni celeſtis ī quo ſunt omnes reges ⁊ ſacerdotes: vt dr̄ in apocalipſi.Locupletari non debetaliquis cū alterius iniuria vel iactura. Hec regl̓aſumpta eſt ex. l. ff. eo. ti. iure nature. Pone caſum:xvij. q. vlti. c. vlt. Ubi dicit Aug. ꝙ ꝗ vult eccl̓iamfacere heredem totius ſue ſubitantie: exheredatofilio: non vult ip̄m recipere talem hereditatem: etunc inducit exemplū aurelij carthaginenſis ep̄i.Item de donatione apl̓ice ſedis vbi non ditat̉monaſterium: cū iactura cathedralis eccl̓ie. Concor. di. xcix. ecce. ⁊. xij. q. ij. bone rei. xi. q. iij. ſi quisxxii. q. ij. pͥmum. Et ideo. pͥuilegium interp̄tamurne alteri enorme p̄iudicium inferat: de v̓bo. ſign.ꝗd ꝑ nouale. ix. q. iij. nunc v̓o. ⁊. xxij. q. ij. de eccleſiaſticis. Hec regula fallit in p̄ſcriptionibus ⁊ vſucapionibus: vt per te vides ⁊ in excep. non numerate pecunie: que ſi infra debitum tp̄s non opponitur: locupletat̉ petens cū aliena iactura. C. d̓ nōnu. pe. l. in ꝯtractibus. Item in expenſis factis inre aliena. ff. de doli excep. paulus. Sed vbi ē auctoritas iuris non pōt dici iniuria. xxiij. q. iiij. ꝗ peccet. Dicitur enim iniuria quaſi ꝯͣ iura. Qd̓ gͦ dicit̉iniuria vel iactura: expone vel pro. ⁊. Sic lxxxvij.di. c. i. ¶ Queri ſolet ſi lꝫ aliꝗd ī meo face̓: ex qͣ alijnocumentū ſeꝗtur. Rn̄deo. Aut īmitto vel opusfacio in alienuꝫ: ⁊ tunc non licet. ff. ſi ſeruitus vē.

l. ſic. §. ⁊ ſi teſtatrix. Aut non īmitto nec opus facioin alienum. Et tunc aut id dolo facio vt noceamalteri: ⁊ tunc prohibeor. Aut non dolo facio: ſꝫ ſolum eo propoſito vt mihi proſim: licet per id alteri noceam: ⁊ tunc ꝓhibeor. ff. de aqua pluuiali arcen. l. i. Et quod dicit hec regula iactura: ītelligasenormi. Naꝫ pͥuilegium bn̄ affert iacturam: licetenormē inferre non debeat. De hoc. xxv. q. ij. reſcripta. et de ꝟbo. ſig. olim. Io. an. ¶ Extende: pharao locupletari voluit cū iniuria ppl̓i iſrl̓: ſed punitus fuit: ꝙ autem ppl̓s iſrl̓ fuerit locupletatuscum iactura egyptioꝝ: quoꝝ vaſa mutuata aſportauit: non fecit cū iniuria: ſed ſe recōpenſando dedānis eis datis: ſicut modo liceret alicuius bonaretinere: tm̄dem qͣꝫtum hꝫ de ſuo. Iteꝫ qꝛ mandato domini hoc egit: cuius ſunt omnia. xiiij. q. v. dixit dominus.Mora ſua cuilibet eſtnociua. Hec regula ſumpta eſt ex. l. ff. e. ti. in cōdēnatione. Pone caſum in eo qui eſt in mora ſoluēdi decimas: qꝛ pereunt periculo ſuo: etiam in cāufortuito. xvi. q. i. decime. Iteꝫ in cōmodatario veldepoſitario qui fuit ī mora: de cōmo. c. i. de depoBona fides. Item in fure: qui ſtatim eſt in mora..ff. de fur. ſubtracto. ¶ Circa hanc regulam noͣ: ꝙad hoc ꝙ dicat̉ ꝗs moroſus reꝗritur ꝙ ſciat ſe d̓bere vel ſcire debeat ꝙ interpellatus fuerit a dievel homine: ⁊ ꝙ habuerit poſſibilitateꝫ dādi: hechabes. ff. de rebus cre. l. ꝙ te. ⁊ tūc tenet̉ moroſusde caſu fortuito: etiam ſi res fuiſſet ꝑitura apuddn̄m eodem modo ẜm accur. licet mar. ꝯͣ: vt nota.in dicta. l. ꝙ te. Fortaſſis .n. dn̄s rem vendidiſſꝫ:apud aliū periſſet: ⁊ hoc tenet Ber̄. ¶ Unum nōꝙ ſi debitor pͥmo fuit in mora ſoluendi: et poſteacreditor in mora recipiendi vel econuerſo vltimamora nocet. ff. de vſurꝭ. debitor. De mora autem ⁊ml̓tiplici eius effectu: plene notat. ff. d̓ vſurꝭ. l. mora. ¶ Sed nūꝗd mora ſemel ꝯmiſſa purgari pōt:Ur̄ ꝙ non. xij. q. ij. longinꝗtate. et. xx. q. ij. puella.Et de elect. cū in cūctis. In ꝯͣrium ꝙ poſſit purgari vr̄. xviij. di. c. i. vbi de hoc: ⁊ di. c. Qm̄. Et de ſuꝑplen. negli. p̄la. lr̄as. So. Dic ꝙ vbi dies p̄figitur acanone vel lege penam īponente mora purgari n̄pōt: pena enim ſemel cōmiſſa non purgatur: ⁊ ſicintelligunt̉ pͥora iura: ⁊ hec regula. Et hoc ē verūniſi eadem lege vel canone caueatur ī eo cāu poſſe pugnari moram ⁊ penam euitari: ⁊ ſic intelligutur cōtraria. Pena ergo ſemel cōmiſſa non purgatur niſi forte fingeret̉ nō fuiſſe in mora. ij. q:. vi.Biduum. Sic̄ enim a pena canonis non appetur: de appel. cōſuluit. iij. li. vi. Io. an. Iſta regulpōt ml̓tum extendi et vtiliter. Eſt enī nociua mora in ſuſcipiendis ſacramentꝭ ꝓpter varia ꝑiculaque pn̄t contingere: precipue baptiſmus maximeneceſſarius: di. v. baptizari. Sil̓r in adminiſtrandis qͦ ad dātes: ne interueniente modica mora inueniri non poſſint qui redimātur: di. v. bapticari.