De regulis iuris

aut de diſſenſu: aut dubium. In pͥmo ſtatur ei qd̓ſenſerūt de ſpon. c. i. In ſecūdo nil valet. xxvij. q.ij. ſufficit. xxx. q. ij. c. vno. De rapto. cū cām. xxix. q.j. §. i. Et ibi error non ſolū corporis: ſed et materievenditionem īpedit. Nil enim tam cōtrarium cōſenſui ſic̄ error. ff. de iudi. l. ij. Et errare eſt aliud ꝓalio putare. xxxviij. di. qͣꝫuis. Nō tn̄ oīs error impedit matrimoniū. Sed error tm̄ ꝑſone ⁊ cōditionis: qd̓ dic vt. xxix. q. i. §. i. ⁊ ī ſūma. In tertio caſu.ſ. dum eſt dubium ſubdiſtingue. Aut pōt valereẜm intellectum vnius tm̄: aut vtriuſqꝫ. Si ẜm ītellectū vnius tm̄: valeat ẜm quē valere pōt. ff. de v̓bo. obli. qͦtiens. Et hoc hꝫ locū ēt in contractu matrimoniali in foro iudiciali. In foro aūt aīe ſtaret̉ei que diſſenſiſſet ī tali dubio. Ut de ſpon. tua nosSi ẜm vtriuſqꝫ intellectuꝫ pōt valere: valeat illd̓d̓ eſt veriſil̓ius. ff. d̓ v̓bo. obli. eum ꝗ ita. Et īfra īgula inſpicimus: cū ſuis concor. Si dubitat̉ qd̓ſit veriſimilius: ſeruatur qd̓ in hac regula dr̄. ff. d̓v̓bo. obli. l. ꝗcꝗd. Et hoc verum cū neuter dolumcōmittit. Si autem alter dolum cōmittat cōtra eūfiet īterp̄tatio. xxij. q. v. §. ex his. Et. c. quacūqꝫ. Siaūt vterqꝫ cōmittit dolum: ad cōem ſignificatiōeꝫrecurret̉: vt ī dicta decreta. ex lr̄is. Ubi de hoc: etxxij. q. v. §. ſi gͦ. Et idem reputat̉ in iuramentis: vtibi notat. In ſententijs ſuis interptari poterit p̄ꝓuincie vl̓ ꝓcurator ceſaris. ff. d̓ appel. ab exeore in pͥn. Functus eſt eniꝫ officio ſuo ſiue male ſiue bn̄ iudicādo. Qd̓ ītellige de diffinitiua ſententia. Secus de interlocutoriā. Qd̓ dic̄: vt notat̉de appel. ceſſante. De fructibus tn̄ ⁊ expenſis ſuꝑplere pōt eadem die. ff. de re iudi. l. paulus. Et dehoc no. xxxv. q. ix. §. qꝛ ergo: al̓s incipit. His ita inglo. xi. q. i. §. ⁊ his in glo. Et ibi de multiplici interptatiorie. ¶ De legibus non eſt dictuꝫ: qꝛ in eis niſobſcurum eſt: vel ambiguuꝫ: di. iiij. erit. Et. C. denouo co. cōpo. in pͥma cōſtitutione ibi. Erit lex certa ⁊ breui ſermone cōſcripta. Si tn̄ ābiguitas eſſevideretur in eis recurritur ad cōdētem: qꝛ ille ſolus interp̄tari pōt qui ⁊ cōdere. xi. q. i. §. ex his. Etidem in pͥuilegijs que ſunt leges pͥuate: ⁊ per eadēiura Io. an̄. Et nota qd̓ dicit Greg. xxij. q. v. humane. ꝙ v̓ba debent deſeruire intentioni: non ītentōv̓bis. Ubi glo. ar. potius eſſe conſiderandū intentionem alicuius qͣꝫ verba .i. q. i. Marchion. Sedhoc eſt verum cum cōſtat de intellectu: al̓s a v̓bisnō eſt recedendū in dubijs. ff. de leg. iij. non aliterEt adde qd̓. xxiij. q. i. paratus dicit glo. ꝙ non debemus ſemper adherere v̓bis. Uerba enim in rereſcriptis poſita vl̓ in legibus debemꝰ cōformareeꝗtati: lꝫ v̓ba non patiant: vt de reſcrip. cām ⁊ d̓ cōſue. cū dilectus.Cuꝫ nō ſtat per euꝫ adquē ꝑtinet: qͦ minus cōditio impleat̉: hr̄i dꝫ ꝓindeac ſi impleta fuiſſet. Hec regula ſūpta eſt: ex. l. ff. e.ti. in iure ciuili. Pone exemplū in Abraam: ꝑ quēnon ftetit quo minus filium ſuuꝫ īmolaret ſcd̓m

dn̄i p̄ceptum. Un̄ ꝓinde ita gratū fuit an̄ dn̄m: ac ſiīmolaſſet. xxij. q. ij. ſi quelibet. §. abraam qͦꝫ. ⁊. c. ſequēti. Item pone caſum: ꝗ īpedit ne ad euꝫ citatioꝑueniat: vt lite non conteſta: qm̄. Item pōt ponereī libertate legata: ⁊ vt aliꝗd det̉ heredi: et ꝑ eū ſtat.C. de condic. infer. l. penl̓. ⁊ vl. Et ideꝫ in alijs legatis. Et nota ꝙ ſi mihi ꝗnqꝫ ꝓmiſerꝭ ſi te vicero: tacite vr̄ hoc actum vt reſiſtere poſſis: ⁊ ſic haberetꝓ expreſſa. ¶ Et nota ꝙ dicit ꝑ eū ad que ꝑtinet.Nā ſi ſtaret ꝑ alium tertiū: vl̓ ꝑ īpedimentuꝫ metipſius tūc locū hꝫ regula illa īfra īputari: qꝛ tūc lꝫnon īputet̉ ꝙ ꝑ me non ſtat: vt ibi: non tn̄ hēbiturpro īpleto vt hic. ¶ Item nota ꝙ libertas legata ēſeruo ſi. x. heredi dedit: ⁊ ꝑ heredē ſtetit qͦ minꝰ ſeruus dederit illa. x. ꝓinde eſt ac ſi īpleta eſſet conditio: qꝛ ille liber erit. Lenet̉ tn̄ illa decem poſtmodū ſoluere: niſi forte obtulerit ⁊ heres n̄ ſuſceꝑit.C. de cōdi. inſer. l. vl. ⁊c̄. Io. an.Cum quid vna uia prohibetur alicui: ad id alia via admitti non dꝫ. Pōecaſum. xxxiij. q. v. hec imago. Et de ꝯceſ. p̄ben̄. deteſtāda. ¶ Noͣ gͦ ꝙ cū aliꝗd ꝓhibet̉ ꝓhibet ⁊ om̄iaque ſequūt̉ ex illo: vt regula. Cuꝫ ꝗd ſupra. Ac ētoīa ꝑ que poſſit ꝑueniri ad illud. Fallit hoc īt̓duꝫqꝛ ẜuus non admittit̉ in teſtimouiū ꝓ dn̄o nec cōtra dūm: ⁊ tn̄ teſtificat̉ de facto ſuo: dū dr̄ ꝑ euꝫ depoſitum vel cōmodatuꝫ vel ſil̓e. iiij. q. iij. ẜui neqꝫ.Item ꝗ non pōt accuſare: denunciet de iureiurā.quēadmodū in fi. Iteꝫ p̄latus de mobilibꝰ ꝑ eccleſiaꝫ acꝗſitis teſtari n̄ pōt: ⁊ tn̄ in egritudine moderate pōt de ipſis aliqͣ erogare: de teſta. ad hͦ ¶ Satis circa hoc dici pōt: ꝙ cuꝫ aliꝗd ꝓhibetur principaliter habito reſpectu ad ꝓhibitum: nō ad viamvel ad modū quo prohibetur. Exemplifica per iura in principio dicta: tunc ſufficit prohibita vnavia: ad id in eius fraudem: alia via vel modo admitti non debeat: vt hīc. Speciale tamen eſt in libertate. ff. de inoffi. teſta. l. papinianus. Si autemprohibitio principaliter ſe habet ad viam vl̓ modum: non ad rem: tunc ſecus. Unde alteri eccleſiealligatus epiſcopus non eligitur: ſed tamen poſtulatur. Item qui iurauit non accuſare: bene denūciat: qꝛ ſibi non eſt ꝓhibitum deferre crimen. Sꝫper modū accuſationis ꝓhibet̉ ⁊c̄. Io. an̄.Contractus ex cōuentione legeꝫ accipere dinoſcuntur. Dicunt vulgares.Pactum rumpit leges. Et hoc dicit hec regula:que ſumpta eſt ex. l. ff. eodē titu. contractus. Pone caſum per canoneꝫ. xviij. q. ij. eleuterius. Ubiconuentio inter epiſcopum dioceſanum: ⁊ fundatorem inita de oblationibus obuenientibusin feſto ipſius eccleſie ſeruanda eſt. Item depoſitarius ſecundum iura tenetur ſolum de dolo:et lata culpa que dolo comparatur. Si tamen interuenit conuentio vt teneatur de leui ⁊ leuiſſimaculpa ⁊ caſu fortuito: illa ſeruatur de depo. ca. ij.