Titulus. XIX.

Septīodecimo qꝛ ẜꝫ leges lꝫ magi ⁊ venefici puniāt̉: tn̄ ꝗ hoc faciūt ꝯͣ ībres: vetos: ⁊ grādines: pͥmiant̉. C. de maleficꝭ. l. eoꝝ. Sꝫ ẜm deū et talia ſic facere: grauiſſimū pctm̄ ē: vt clare ꝓbat Tho. ſcd̓a ſcd̓e.q. xcvi. Octauodecimo qꝛ ẜm leges licitū eſt ī cāſanguinis corrumꝑe accuſatorem. ff. de priua. l. fi.Sed ſecundum deum non licet: vt patet ẜꝫ Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. lxix.Titulus. xix. de priuilegijs in cōi. Priuilegia ꝑquem concedi poſſunt: ⁊ per quem īpetrari: ⁊ qn̄ ⁊quomodo tolluntur. Capitulum vnicum.St et alia lex xaque dicitur pͥuilegiū: di. iij. pͥuilegia. pleniꝰ. xxv. q. i. §. vlti. Sꝫ ē priuilegium datū a deo: ⁊ pͥuilegiuꝫab homine. Et pͥuilegiū ꝗdem d̓ieſt quodam ius: ſeu q̄dā gratia ꝯceſſa alicui in aliqͦꝯͣ legē cōem. Sicut fuit ꝯceſſū Greg. orare pro trolano dānato: ⁊ Martino ꝓ quodā a ſeip̄o ſuſpenſo⁊ ꝯceſſū fuit apl̓is vti ſortibꝰ in electione mathie: etoſee accedere ad vxorē fornicariā ⁊ ſampſoni ſeipſū occidere ⁊ iſraelitis expoliare egyptios: ⁊ habrahe ⁊ Iacob hr̄e pl̓es vxores ſil̓: vt ex de diuor. gaudemus. xiiij. q. v. dixit dn̄s. Et. xxiij. q. v. ſi non lꝫ. §.nō occides. Et. xxvi. q. ij. non ſtatī. Ubi dicit Bedapoſt Hiero. ꝙ pͥuilegia paucoꝝ cōem legē facere n̄poſſūt: vt extra de diuor. gaudemꝰ. Et regula iurisin. vi. Quod alicui gratioſē cōcedit̉ n̄ dꝫ ab alijs trahi in exēplū. Qui ergo veraciter dicūt̉ hac lege priuata: q̄ ē lex .i. īſpiratio certa ſpūſſancti: hin̄ ſūt ſublege .ſ. cōi in illo oꝑe: ꝯͣ quā hn̄t ꝯͣriū inſtinctū a ſpūſācto. xix. q. ij. due ſūt leges. Sꝫ caueat ſibi ꝗs diligenter in hoc: qꝛ ip̄e ſathanas trāſfigurat ſe ī āgelūlucis: vt habes plura exēpla in collatiōe ſecūda abbatis moyſi: ⁊ iō niſi ſis oīo certus de hiꝰ inſtinctu:vt erāt ſācti: n̄ dimittas leges cōes. xxiiij. q. iij. trāſferūt. Quātū vero ad puilegia hoīum. Nota ꝙꝗcūqꝫ pōt legē facere ⁊ ī aliꝗbꝰ pōt pͥuilegiū īdulgere: vt papa ī ſpūalibꝰ: ⁊ qn̄qꝫ ī tꝑalibus ī terris ſuetp̄alis iuriſditiōis: vel qn̄ iudiciū ad eū deuolueret̉. Et nota ẜꝫ Ber. ꝙ eccl̓ia romana ſiue papa nūqͣꝫ ꝯſueuit aliquē ꝯͣ ſe pͥuilegiare: ar. extra d̓ p̄ſcrip.eū ex officij. Qd̓ ē ꝯͣ eos ꝗ dicunt vel potius fingūt:ꝙ abſqꝫ eoꝝ approbatōe: non ſit ꝓcedendū ẜm reſcripta pape ⁊ huiꝰ. Itē pōt ꝯcedere pͥuilegiū imꝑator in tēporalibꝰ ſꝫ nūqͣꝫ in ſpūalibus: qꝛ de eis nihil̓ pōt ſtatuere. xcvi. di. bene ꝗdem. Itē pōt ꝯcedere ep̄s pͥuilegiū: extra de reli. domi. c. cōſtitutus. Etde cenli. cum venerabilis. xvi. q. ij. viſis. Dū tn̄ hocfaciat de volūtate ſui capi. exͣ de iure patro. paſtoralis. ⁊ exͣ de exceſ. prela. ſicut vnire. ⁊ multo fortiushoc pōt patriarcha. Quis aūt poſſit legeꝫ facere dictum eſt ſupra.NOIcpretatio priuilegi

orum vbi verba ſunt obſcura ſiue ambigua: ad eūſpectat cuius eſt cōdere: ẜm Hoſti. ⁊ interim negocium ſuſpendet̉: extra de ſen. excō. inter alia: ⁊ ex d̓iudi. cum veniſſent. Si aūt verba nō ſunt obſcuravel ambigua: tunc dꝫ diligenter tenor conſiderariextra eo. porro. ⁊. c. recepimus. Et potius inſiſtēdūeſt intentioni pͥuilegij qͣꝫ verbis .i. q. i. marchion. Etextra de verbo. ſig. ītelligentia. Et quātū poteſt fieri latiſſime interptandum eſt: extra de dona. cū dilecti. ff. de ꝯſti. pͥnci. l. beneficia. Et hoc niſi p̄iudicetiuri alieno: qꝛ trinc reducitur ad ius cōe: extra deconſue. cum dilectus. Ita tn̄ ꝙ aliꝗd operetur: nāſi aliꝗd indulgeretur: non eēt pͥuilegium: extra deverbo. ſig. abbate. Cōceditur tn̄ qn̄qꝫ pͥuilegiū ẜmius cōerextra de procura. qꝛ in cauſis. qꝛ magꝭ ſolet timeri quod ſpāliter ꝓhibet̉: qͣꝫ quod generaliter. xxiij. diſ. qͣꝫqͣꝫ. Tuꝫ qꝛ multi neſciunt qn̄qꝫ priuilegia data ſibi ⁊ ignorāt iura: tum cū frequēter iura male obſeruentur: ip̄a priuilegia īnouāt̉: extrade tre. ⁊ pa. c. ij.Item nota ſecundumHoſti. in ſūma: ꝙ multiplex eſt ſpēs pͥuilegiorum:vꝫ reale: perſonale: ⁊ corporale. Reale ē quod eccleſie dignitati ciuitati vel alicui loci: vel aliꝗbusꝑſonis occaſione loci: ſeu cuiuſcunqꝫ rei cōcedit̉:extra eo. cum olim eſſemꝰ: ⁊. c. ij. Et tale pͥuilegiumperpetuū ē: ⁊ rei adheret: ⁊ ſic ſemꝑ durat: niſi resꝑimatur vel deſtruatur: vel niſi in partē vel in totum reuocet̉. xxv. q. ij. ita nos. Uel amittat̉: extrade ſtatu mo. recolentes. Et hoc dicit verū Ioh. an.ſuper regula priuilegiū: extra de re. iu. qn̄ ip̄a resvel locus priuilegiatus eccleſia ciuitas ⁊ hiꝰ: d̓ſtrueretur auctoritate ſuꝑioris. Si aūt deſtruatur abhoſtibus: retinet oīa ſua pͥuilegia: ⁊ remanēt ibi clerici. xix. q. iij. q̄ ſemel. Iteꝫ ſi auctoritate ſuperioristranſferat ad alium locū: vel alij vniat̉. xvi. q. iij. ſiep̄s. Perſonale priuilegiū eſt: quod ſingl̓ariterperſonale dici pōt .i. illud qd̓ alicui vel aliꝗbꝰ certꝭ ⁊ꝓprijs noībꝰ exp̄ſſis ꝑſonal̓r ꝯcedit̉: exͣ d̓ offi. lega.volentes. Et tale priuilegium ꝑſonā illius cui ꝯceſſum eſt nō egrediet̉: etiam ſi obtentu dignitatis cōceditur. In quo etiā caſu ſi aliam dignitatem adipiſcatur pͥuilegio conceſſo nō vtitur: extra de poſtula. bone. ij. Lale etiā priuilegium ad ſucceſſoreꝫnon trāſfertur niſi hoc exprimatur. Sed vt dic̄ regula: priuilegium perſonale perſonā ſequitur ⁊ extinguitur cum perſona: ⁊ ſic eſt temporale et non ꝑpetuum. Eſt aliud perſonale quod dicitur cōe ꝑſonale: quod neqꝫ conceditur certis perſonis cōiter ex certis cauſis ⁊ īcertis articulis: proprijs nominibus non expreſſis. Et poteſt poni exemplumin minoribus .xxv. annis qui gaudēt priuilegio reſtitutionis in integrū. ff. de mino. l. i. Et multa taliareperiuntur in iure. Corporale priuilegiuꝫ eſt illud: quod alicui vniuerſitati corpori vel collegioſic conceditur ꝙ ꝗlibet ſingularis de illa vniuerſitate pōt tali p̓uilegio ſe iuuare: extra de foro cōpe.