Capitulū.I.
gēti. Uel ēt vniuerſitas ip̄a ſibi. xij. q. ij. ꝗ manumittit̉. Et hoc ſiue cōcedat̉ vniuerſitatibꝰ ſiuecollegijs clericoꝝ: ſiue r̄ligioſoꝝ. Et ſic corporaliaquilegia appellatur cōceſſa p̄dicatoribus ⁊ minoribꝰ: extra de exceſ. p̄la. nimis iniqͣ. ⁊. c. nimis prana. Et tale pͥuilegiū non perit durante collegio: niſi vt ſupra dictū eſt: de reali. Et vt dicit glo. ſumaria xxv. q. ij. circa mediū. Cū dubitat̉ de p̓uilegivcꝝ ſit ꝑſonale vel reale: p̄ſumit̉ potius eē realeſonale: exͣ de inſti. cū veniſſent. Non .n. ob hͦ dr̄pſonale: ꝙ ſola inſeritur ꝑſona: vt. ff. de pac. iur.§. pactoꝝ. Item hͨ notat̉ differentia inter pͥnum ⁊ ꝯfirmationē: vt dr̄ ī ipſa glo. qꝛ in conatione nihil noui iuris dat̉: vt ex de cōfir. cuꝫecta. Secus eſt in pͥuilegio. Item in confirmaſe nihil ponit̉ vel affirmatur: ſꝫ totum cōditiointelligitur: vt exͣ de cōceſ. p̄ben. qꝛ diuer. Sꝫ in pͥuilegio oīa iura ponūt̉: ⁊ certū ibiiſſerit̉: vt exͣ de v̓bo. ſig. abbate..§. III.Nota quod priuilegiuꝫyalet ſeu euacuat̉ ml̓tis modis. Et pͥmo ꝗdeꝫtꝑſurreptōeꝫ cōceſſum. Nā qͦ ad ſic īpetrāiore caret: ar. de reſcript. litteris. Et dr̄ ſurciū: cū impetrās ſuggerit falſam cām: ex quavera dat̉ pͥuilegiū. xxv. q. ij. ⁊ ſi legilo irritū eſt pͥuilegiū ſi ſit cōtra cōſtin̄ facit mētionē de ea: oꝫ .n. ꝙ p̓uilegiūnem de cōſtitutione ꝯͣ quā indulget̉:q̄ fi. a ma. par. ca. cū nos. Tertio nō vatra cōſuetudinem: niſi faciat mētioneꝫea: qn̄ tollitur ꝑ pͥuilegiū: exͣ de cōſtitu. c. i. li. vi.glo. Io. xxv. q. ij. in pͥn. Item ſioꝫ ꝙ faciat mētionem d̓ ſnīttollat̉ ꝑ pͥuilegiū: exͣ de fide inſtru. inteilectos. ⁊ noͣ. in glo. p̄dicta. Quarto ipſo facto pͥilegium in fauore cōceſſum ceſſare intelligiturtrans ſiue pͥuilegiatus facit cōtra illud qd̓ inegio ip̄o expͥmitur eſſe cōceſſū: exͣ d̓ pͥui. c. porepimꝰ. Quinto ceſſante cā pͥuilegij ceſlare dꝫ pͥuilegiū: exͣ de appel. cū ceſſāte.v. q. ij. c. vlt. Ubi dicit Gratianus ⁊ Ber. ī glo.dicta decretali: ꝙ ſi dat̉ aliquod pͥuilegiuꝫ excā religionis: vel rōne pauꝑtatis vel alia ſil̓i cā: qͣꝫito ceſſat cā: ceſſat ⁊ pͥuilegium: cū eſt alias dānoſum. xi. q. i. general̓r. Sexto ceſſat: cū incipit alicui eſſe iniquū ⁊ p̄cipue in cuius fauorem eſt conceſſum: vt enī dr̄ in regl̓a. Qd̓ ob gratiā alicui cōedit̉: non eſt in eius diſpendiū retorquēdum: exͣde re. iu. li. vi. Et exͣ de vbo. ſig. Quid ꝑ nouale: cūIlo. Septimo ceſſat ⁊ tollit̉ pͥuilegiū ꝑ ſcd̓m: fatiens plenā ſiue exp̄ſſam mētionem de pͥori: exͣ dſcrip. veniens. ſcd̓m Goff. Hoſti. tn̄ dicit ꝙ ꝑ 2ºpāle tollit̉ generale: etiā ſi n̄ faciat mentionē d̓ ipſor ẜm Io. In glo. ſūmaria vbi mouet iſtā qōeꝫ: cōcludit ꝙ nec ēt 2ᵐ tollit pͥus generale: niſi de eofaciat mentionē. Octauo tollit̉ ꝑ cōcedentis reuocationē: ar. ff. de iudi. l. iudiciū. qd̓ tn̄ facere nō
decet fine ca. Ex cā tn̄ pōt ⁊ dꝫ reuocari: puta quādo fieret alijs leſio enormis. Item ſi ꝗs n̄ ſeruat pͥuilegia ſui ſuꝑioris conceſſa ſubditis ſuis: etiā ipſius non ſeruantꝭ pͥuilegiū merito reuocat̉: exͣ eodilecti. Item ſi ſuperior ex certa ſcīa cōfirmauit īdulgentiam inferioris: non pōt poſtea inferior ſin̄licentia ſuꝑioris reuocare: vn̄ priuilegia cōceſſa arege vel īperatore eccl̓ie: ⁊ ꝑ papā ꝯfirmata nō pōtimꝑator reuocare. xxv. q. ij. pͥuilegia. ⁊. c. ſe. Nonō tollit̉ pͥuilegium ꝑ renunciatōem ꝓpͥam ⁊ exp̄ſſam: exͣ de deci. nuꝑ. qd̓ intelligas qͣꝫtuꝫ ad ius tāgens renuntiationē tm̄. Secus ſi papā vel aliumtangit: vn̄ nec clericus pōt renūciare euilibet pͥuilegio ſuo: vt pꝫ extra de fo. cōpe. ſi diligenti. Ber.etiā dicit in glo. de reli. domi. ſuꝑ. c. cū dilectus. ꝙabbas ſiue cōuentus pͥuilegio renūciare n̄ poſſūtUltimo admittit̉ pͥuilegiū ꝓ abuſis: qd̓ pōt exponi ꝓ non vſis: vel ꝑ vſum cōtrarium. xi. q. iij. pͥuilegiū. puta ſi eſt aliꝗs pͥuilegiatus ꝙ non ſoluatdecimas oī āno: tn̄ ſicut alij ſoluit. Et ſi eſt exemptus ⁊ cū cōuenit̉ corā ordinario: rn̄det nec allegatpͥuilegiū: nec ſi allegat on̄dit. Quāto aūt tꝑe vtēspͥuilegio amittat. ⁊ qͦ actu vel qn̄ ponit. Hoſtien. etIo. in ſūma ꝯfeſ. li i. ti. v. q. iiij. Ber. ēt in glo. exͣ deinſti. cuꝫ veniſſent. poſuit ꝯtra hoc diuerſas opi. ⁊tandē ſic cōcludit. Melius vr̄ dicendū: ꝙ ſic̄ ſūtdiuerſa pͥuilegia ⁊ in diuerſis caſibꝰ cōceſſa quodlibet pͥuilegium hēat locū in ſuo caſu: ſicut ī p̄ſcriptionibꝰ in ꝗbus diuerſa tꝑa reqͥrunt̉: de hoc etiāhēs. xxv. q. ij. pͥuilegia in glo. Si ꝗs aūt allegatpͥuilegium: ⁊ n̄ ſeruat ei ſcd̓m Hoſti. n̄ dꝫ īputari n̄obſtante ꝙ obijciatur ei: ꝙ non ſit eo vſus: vel ꝙſit cōtrarium factum. Quo eniꝫ vtetur pͥuilegiovti non ꝑmittitur: niſi forte ſi ſentētia ferat̉ cōtra.§. IIII.eū ⁊ non appellat.Qui dicunt ſe exēptos⁊ allegant pͥuilegia: reꝗſiti ab ordinario on̄dere tenentur: ⁊ tradere reſcripta ad reꝗſitioneꝫ clericorum: de quibus fuerit cōtrouerſia. Ꝙ ſi ad exēptionem allegant ſolam p̄ſcriptionem debent de hͦfacere fidem. Si v̓o allegant vtrūqꝫ tūc ſi p̓uilegium ad plenum n̄ ſufficiat: ſed tm̄ cām p̄beat p̄ſcribendi: tenent̉ p̄ſcriptionem ꝓbare ⁊ ꝓbatōe pēdēte non turbent. Ꝙ ſi non allegant nec exhibent:ſaltem tale pͥuilegiū qd̓ cām p̄ſcribendi det: dioceſani vtunt̉ iure ſuo: exͣ de pͥuil̓. cuꝫ ꝑſone. li. vi. Eccleſia exempta: ēt monachi vel canonici cōuerſi ⁊ꝑpetuo obligati: intelligunt̉ exempti. Non auteꝫpreſbyter ꝗ parochianoꝝ curaꝫ hꝫ: qͦ ad ea que adip̄am cura ꝑtinent: nec ip̄i parochiani: exͣ de pͥuil̓.ꝑ exemptionē. lib. vi. Si eximāt̉ canonici alicuiꝰeccl̓ie: non ꝓpter hoc ſunt exempti clerici: ſꝫ beneecōuerſo. Sed ip̄a eccl̓ia non ē ꝓpter hoc exempta: vt in dicto. c. Et per monaſterium ſiue hiꝰ locūexemptū: intelligi dꝫ tā de ip̄o qͣꝫ de cimiterio: et d̓domibus monaſterij: teatris: ortis: et areis: q̄ ſūtiuxta eccl̓iam: ar. xij. q. i. neceſſaria. ⁊. c. nulla.