Druckschrift 
1 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulusᵐ. XVI.

eo. Ideꝫ iuris eſt: ſi dubitet̉ de īterp̄tatōe iurꝭſuetudīarij vt ī predictis. c. in quibus caueturſtādum eſt īterp̄tationi aliaꝝ ciuitatum ꝓximaꝝSi āt de conſuetudine ciuitatis dubitet̉ dꝫ attēdi qͣl̓r ipſa ciuitas vſitata ſit ī illis quibꝰ dubitatur ī ſil̓ibꝰ. ff. de legi. l. de ꝗbus.. l. ſi de īterp̄tatione. Si at non apꝑet qd̓ declarat hoc dubiuꝫnec ē determinatū aliꝗd ſuꝑ hoc ī iure cōi: tūc dꝫattēdi qd̓ obtīet ī circuuicinis ciuitatibus coherentibꝰ de conſuetudine earūdem: vt ī p̄di. c. ſuꝑeo. exͣ de cōſue. olim. Et idem ē obẜnāduꝫ deconſuetudine oppidi ſeu caſtri. C. ſit lon. cōſue..l. i.. ff. de edi. pͥua. l. iij. De conſuetudīe āt certidij loquit lr̄a. ff.. p̄di. l. venditor. §. ſi ꝯſtat. Deſuetudine vero dignitatis loquit̉ lr̄a: exͣ de of. ordi. duo ſimul.. ix. q. iij. conqueſtus: exͣ exceſ.p̄la. c. ij. Et in conſuetudine ꝓceditur de ſimilibꝰad ſil̓ia extra de of. archi. dilecto. In conſuetudine autem certe eccl̓e vel certi monaſterij inſpicit̉quid fieri cōſueuit in illo monaſterio exͣ hīsfi. a p̄la. ſine conſen. ca. ea noſcit̉.. ſig. abbatēEt etiam conſuetudo hominis ſeu patriſfa. ī ipſa etiam attenditur quid facere conſueuit. ff. quiteſta. fa. po. heredes palā. §. i. et. ff. de re mi. l. ſemꝑ.Eſt etiam conſuetudo aīalis in ea aſpicitur ꝗdfacere conſueuit illud aīal: vtinſti. de re. diuiſi. §.pauonum. credo ī alijs actibꝰ delictis ſufficit binus actꝰ ad ꝓbandam conſuetudinem peccandi quo ad hoīes aīalia. xxv. q. ij. ita nos.. ff.de ẜuo. corru. l. neracius. Sicut bina ſn̄ia lata ſuper conſuetudine: ꝯſuetudineꝫ īduc̄ apprbat. ff.de legi. l. cum de conſuetudine. Eſt etiam conſuetudo fori. ff. de vari. extraor. cogni. l. i. Eſt etiamꝯſuetudo corporis: extra de cele. miſſa. §. pernicioſus. hec oīa Archidi.l. §. VI.De conſuetudine quādo tollat legē p̄iudicet legi qn̄ non. notat ſummatim Henricꝰ boych. ſuꝑ. c. vlti. de conſuetudine. Ubi pͥmo ſciendū nulla conſuetudo qͣꝫtuncūqꝫ generalis vel ātiquata: poteſt p̄iudicare ſeutollere id quod eſt de lege naturali ſeu etiam diuina quo ad moralia precepta: vt di. viij. totuꝫ.Cerimonialia āt precepta qͣꝫtum ad lr̄aꝫ ceſſant: ẜuari non debent qꝛ hoc eſſet iudaizare. Iudidicialia vero precepta legis diuine non obligātad obẜuātiam eorum: inqͣꝫtum ꝯtenta ī lege moſayca: ſed inqͣꝫtum aſſumerent̉ conſtitutis ſeuſtatutis ab eccl̓ia vel aliqua ciuitate ẜm Tho. Etde iſtis dictum eſt ſupra diffuſe in tit. de lege moſayca. Reſtat ergo q̄o ſolum de lege poſitiua: cāonica vel ciuili: ꝓut lex poſitiua includit etiam iuſgentium. Circa hoc igr̄ diſtinguit predictusricus. Quia aut conſuetudo p̄cedit legeꝫ lex ſequitur .i. ꝯſtituitur poſt ipſā: aut ecōtra lex p̄ceditconſuetudinem conſuetudo ſequitur. Si igit̉conſuetudo p̄cedat legem: tunc aut conſuetudoē generalis: que .ſ. totum orbem ẜuatur: aut eſt

localis ſeu ꝑticularis que .ſ. ſeruatur ī vna ciuitate vel regno non ī alio. Si conſuetudo generateſt: tunc lex noua ſuꝑueniens ſibi ꝯtraria ei p̄iudicat abrogat ſeu derogat: lꝫ de ipſa non faciat mentionem ar. de ꝯſti. lꝫ. li. vi. Ibi .ſ. locorum ꝑſonaꝝ ſingularium ⁊cͣ. a ꝯtrario ſenſu. Et hocibi notat Ioa. an̄. qꝛ illud qd̓ cōiter tenet̉ pͥnceps p̄ſumit ignorare: vt. ff. de teſta. mi. l. cōi. Et qꝛalias talis lex generalis nihil oꝑaret̉ qd̓ non eſtdicendū: ar. xix. di. ſi romanoꝝ. Si vero conſuetudo eſt localis ſiue ꝑticularꝭ: tunc alia lex ſuꝑueniens hꝫ cl̓am derogatiuā cōſuetudini vꝫ vel exp̄ſſe īprobando conſuetudinē īducendā: vel ſimplicit̓ ꝯtrariā conſuetudinē tollendo: qꝛ tunc intell̓r de īducta inducēda ī futuꝝ: tunc lex tollit ipſam ꝯſuetudinē: vt de cenſi. qͣꝫqͣꝫ. li. vi. Et itaintelligit Ber. illā legem. ff. de ſepul. vio. l. iiij. §. diuus. de fi inſtru. paſtoralis. Archi. ioā. an̄. deconſti. c. i. li. vi. Aut non hꝫ clauſulaꝫ derogatiuāꝯtra conſuetudinem īductā: tunc non tollit eaꝫvt notat inno. Et eſt hodie exp̄ſſum de conſti. c. i.li. vi. Fallit vbi ꝯſuetudo localis eēt ẜm ius cōe:contrariū ſcd̓o iuri vt notāt ioā. an. de conſti. c. i. Archi. de fili. p̄ſ. c. i. li. vi. Si vero lex p̄cedit conſuetudinē conſuetudo ſeꝗtur: tunc aūt lex p̄cedens hꝫ clauſulam derogatiua conſuetudini: vtqꝛ ꝓhibet in futurū ꝯtrariā conſuetudinem ītroduci: vel tollit ſimpl̓r contrariā conſuetudinemvt dictū eſt: tunc p̄iudicat ꝯſuetudini ſequenti.ita conſuetudo ſequens non vꝫ: vt. C. de cenſi.l. eos. exͣ eo. non putamus. li. vi. ẜm io. an̄. Sꝫ pe.de ancho. dicit: lꝫ tollat conſuetudinem īductātn̄ ſi conſuetudo contra talem duret: ita vt ſit preſcripta non rōabilis adhuc tollet talem legemIo. de īmo. in cle. dicit ī aliꝗbus hr̄e locuꝫ dictūio. an. in aliꝗbus alijs dictū Pe. Si āt p̄dictanon hꝫ clauſulam derogatiuā conſuetudini: īaut ē rōabilis aūt irrōnabilis. Si rōnabilis nontollit legem. Et dr̄ irrōnabilis: vt qꝛ eſt ꝯtra ius:per quod leditur ordo iudiciarius: vt. e. ti. ad noſtram: vel per qd̓ dirumpitur eccleſiaſtica diſciplina: vt. e. ti. cum inter. vel qꝛ eſt oneroſa eccl̓ijs.e. ti. cum inter. vel qꝛ eſt ꝯtra publicā vtilitatemcōem talis conſuetudo derogat canoni vellegi: vt. viij. di. mala conſuetudo. Et ratio ē: quiaſicut iuramentum non ē vinculum iniquitatis:nec dꝫ admittere pctm̄ alias non valꝫ: vt. xxij. q.iiij. inter cetera. Ita nec priuilegium nec conſuetudo nec conſtitutio nec p̄ſcriptio nec ēt appellatio ẜꝫ Ho. Ad hoc concordat qd̓ notant ho: io.an. de elec. venerabilem. dicentes. ꝯſuetudovel ſtatutum cōmittentes furtuꝫ vel homīcidium vel ſimile crimen: ī pecunia tm̄ puniant̉: ſuntirrōnabilia: qꝛ nihil aliud ē qͣꝫ hoīes vēalitati exponere: vel īcitare hoīes ad cōmittendapctā. Lales .n. minꝰ timēt penā pecūiariā: qͣꝫ timent ſuſpēdium vel aliam mortē: illa non ſūt tenenda nꝫẜuanda: de offior. dilectꝰ.. c. fi. Dicit etiam ho. in