Titulus. XV.

ad Col̓. ij. dr̄ de cerimonialibus: ꝙ erant vmbrafuturorū .ſ. corporis xp̄i ⁊ v̓itas pertinet ad xp̄m.Un̄ lex noua dr̄ lex veritatis: lex āt vetus vmbravel figura. ¶ Quantū ad p̄cepta que ꝯſiderāturſcd̓o circa legem īpleuit chriſtus p̄cepta veterꝭ legis oꝑe ⁊ doctrina. Opere ꝗdem qꝛ circūcidi voluit ⁊ alia legalia ſeruare: que erant tꝑe illo ẜuādaẜm illud ad Gal̓. iiij. Miſit deus filiuꝫ ſuumfactū ſub lege. Et faciēdo miracula ī ſabbatis: n̄ſoluebat legem ẜm rei v̓itatem: tū qꝛ illa miracula faciebat virtute diuina q̄ ſꝑ operatur: tum qꝛopera ſalutis humane faciebat: cū ēt phariſei ſaluti aīalium ꝓuiderent ī die ſabbati: tum ēt rōnencc̄itatis diſcipulos excuſauit ſpicas colligētesſabbato. Sed videbat̉ ſoluere ſabbatum ẜm ſuꝑſtitioſum intellectū phariſeorū. Iangere leproſum non erat ꝓhibitu in lege: ſed ꝯtrahebat ꝑ hͦquedā īmundicia irregularitatis ſicut ex contactu mortui. Sed dn̄s ꝗ erat mundator leproſi īmundiciā incurrere n̄ poterat tangēdo leproſuꝫHoctrina aūt ſua īpleuit p̄cepta legis tripl̓r. Primo verū intellectu legis exprimendo: ſicut pꝫ inhomicidio ⁊ adulterio: in qͣrum ꝓhibitiōe ſcribe⁊ phariſei n̄ intelligebant niſi actū exteriorē ꝓhibitum. Un̄ dn̄s lege īpleuit ꝯn̄dendo ēt actū interiorem ꝓhibitū ex lege. Scd̓o īpleuit dn̄s doctrina ſua p̄cepta legis ordinando quō tutius obſeruaret̉ qd̓ lex ſtatuerat. Sicut lex vetus ſtatuit ꝙhō non periuraret ſꝫ hoc tutiꝰ conſeruat̉: ſi oīnoa iuramēto abſtineat niſi ī cā ncc̄itatiua. Tertioadīpleuit legē ſuperaddēdo p̄ceptis legis q̄damꝑfectōis ꝯſilia: vt pꝫ math. xix. vbi dn̄s cuidā dicenti ẜuaſſe p̄cepta ait. Unū tibi deeſt ſi vis ꝑfectꝰ eē: vende q̄ hēs ⁊ da pauꝑibꝰ ⁊ ſeq̄re me. Et inẜmone dn̄i ī monte qd̓ hētur math. v. ⁊ in ſequē.c. de cerimonialibꝰ p̄ceptis non ſit mentio qꝛ euacuata ſunt. Cū .n. eēnt ī figurā īpleta ſūt ꝑ exhibitionem eorū q̄ figurabant ⁊ ſic excludūtur. De iudicialibꝰ vero p̄ceptis cōmemorauit p̄ceptū taliōis vt qd̓ de hͦ diceret̉ d̓ oībꝰ alijs intellgēdū eſſꝫIn qͦ p̄cepto docuīt n̄ eē ītēntōem legꝭ: ꝙ pena talionis q̄reret̉ ꝑꝑ vindicte liuorē quā ipſe excludit mouens ꝙ hō dꝫ eē paratꝰ maiores ēt īiuriasſufferre: ſꝫ ſolum ꝓpter amorē iuſticie qd̓ adhucī noua lege remanet. De moralibꝰ āt excludit fal.§. IIII.ſū intellectū phariſeoꝝ.Que ſit grauior lex adobẜuandū vetꝰ vel noua. declarat. b. tho. pͥª 2ᵉ. ccvij. ar. iiij. dicens. Ꝙ circa oꝑa virtutis de ꝗbꝰcepta legis dātur duplex difficultas attendi pōt.Una ex ꝑte opeꝝ exterioꝝ q̄ ex ſeipſis hn̄t qͣꝫdamgrauitate ⁊ difficultatem. Et qͣꝫtuꝫ ad hoc lex vetus ē multo grauior qͣꝫ noua: qꝛ ad pl̓es actꝰ exteriores obligabat lex vetꝰ in multiplicibꝰ cerimonijs qͣꝫ lex noua: q̄ p̄ter precepta legis naturepauciſſima addit in doctrina chriſti ⁊ apl̓orumLꝫ aliqua ſint poſtea ſuꝑaddita ex inſtōne ſctōꝝ

pr̄um in ꝗbꝰ ēt oꝫ moderatōem eē attendēdā: n̄ꝯuerſatio fidelium oneroſa fiat. Dic̄. n. Aug. ad īꝗſitiones Ianuarij de ꝗbuſdam. Ꝙ ipſā religionē noſtra q̄ manifeſtiſſimis ac pauciſſimis celebrationū ſacr̄is dei mīa voluit eē liberā ẜuilibuspremunt oneribus: adeo vt tolerabilior ſit ipſaꝯditio iudeorum: ꝗ legalibꝰ ſacr̄is non humanisp̄ſumptōibꝰ ſubijciunt. Et hētur hoc ēt ī decretꝭdi. xij. oīa. Alia difficultas eſt circa opera virtutūī interioribꝰ actibꝰ: puta ꝙ aliꝗs opꝰ virtutꝭ exerceat ꝓmpte ⁊ delectabl̓r ꝓut agit hn̄t hītum virtutis. Et hoc n̄ hn̄ti hītū virtutis eſt valde difficile ſed ꝑ virtutē reddit̉ facile. Et ẜꝫ hoc p̄cepta noue legis ſunt grauiora p̄ceptis veteris legis: qꝛnoua lege ꝓhibent̉ interiores animi motꝰ ꝗ exp̄ſſe in veteri n̄ ꝓhibebant̉ in oībꝰ: ⁊ ſi ī aliꝗbusꝓhiberent̉: ī ꝗbus tn̄ ꝓhibendis pena n̄ apponebatur: hoc āt eſt difficillimū nō hn̄ti virtute. Sicut et dicit ph̓s. v. ethico. ꝙ oꝑari q̄ iuſtꝰ facit ē facile. Sed oꝑari eo mō quo iuſtꝰ facit .ſ. ꝓmpte ⁊ d̓lectabl̓r difficile ē non hn̄ti iuſticiā. Et ſic intell̓rillud. i. Io. v. Mandata eiꝰ grauia non ſt̓. Qd̓ exponens Aug. ait ꝙ amanti grauia n̄ ſunt: ſed nōamati grauia ſt̓: hec tho. Sꝫ ſi ꝯſiderent̉ ip̄a p̄cepta noue legis cū adiutorio ſuo: ſic ēt leuiora ſt̓ p̄p̄ceptis veteris. Nā in noua lege ꝓponunt̉ ſacr̄aaddunt̉ exēpla: ꝓmittuntur īmediate eterna ꝑmia: q̄ multū hn̄c hoīes attrahere ad bn̄ oꝑaq⁊ ſi in oꝑe ſit difficultas eā qͣſi minuit. Dec at nōhēbant in veteri lege: vn̄ ⁊ xp̄s dixit math. xi. Uenite ad me oēs ꝗ laboratis ⁊ onerati eſtis. Qd̓ ēponens Pilariꝰ dicit. Legis difficultatibꝰ labotibꝰ: pctīs oneratos ad ſe vocat: ⁊ poſtmodū d̓ iugo euangelij ſubdit. Iugū .n. me. ſu. eſt ⁊ onꝰ me.le. Et ad hoc pōt īduci illud p̄s. Uia mandatoruꝫtuoꝝ cucurri: cuꝫ dilataſti cor meum. Dilatat corcharitas: qꝛ facit ſe extendere ad oēs ⁊ oīa bona⁊ ipſa ē precipuum legis euāgelice. Et cū hec hētur nō ſolū itur: ſꝫ ⁊ currit̉ ꝑ viā .i. oꝑa mandatorū dei veteris ⁊ noue legis. Importat āt curſusauiditatem: velocitatē: ⁊ facilitatē: qꝛ vt ait AugOīa ſeuia ⁊ inania facilia ⁊ ꝓpe nulla facit amor.Et alibi idē. Solꝰ amor neſcit laborē. Ꝙ lex euāgelica precipit ⁊ ꝓhibet q̄dam oꝑa exteriora oꝑtenebraꝝ: vꝫ crīa ꝓhibet. Ad Ro. xiij. Abijciamꝰopera tenebraꝝ. Opera lucis mandat .i. virtutuꝫad epheſi. vi. Eratis aliqn̄ tenebre nunc aūt luxī dn̄o: vt filij lucis ambulate: ⁊ hoc fuit valde decens: cum per nouā legem efficiant̉ hoīes filij lucis: vt opera lucis eis mandarentur. Io. xij. Credite in lucem vt filij lucis ſitis ait chriſtꝰ. Et hanclucem legis euangelice poteſt dici p̄s. poſtulaſſecum ait. Emitte lucem tuā ⁊ veri. t. ipſi me dedu.⁊ addu. in mon. ſanc. t. ⁊ in taberna. tua. Lex euāgelica continet lucem .ſ. gratie: qꝛ hoc ē in ea principale vt dictum ē: ⁊ veritatē documentorū queibi hn̄tur: ⁊ ipſa nos deducūt in preſenti vita. i. d̓vno actu virtutum ad alium inducunt faciendū