Titu. XV.Ca. I.

Uarta lex euāgelica ſiue noui teſtamenti: queet videtur lex īdita .ſ. in cor. ſeulex gr̄e quā ꝓmiſit dn̄s dandāhiere. xxxi. cū ait. Ecce dies vēiet dicit dn̄s: ⁊ ꝯſūmabo ſuꝑ domū iſrl̓ ⁊ ſuꝑ domum iuda teſtm̄ nouum. Et exponens ꝙ ſit hocteſtm̄ ſubdit: qꝛ hoc eſt teſtm̄ qd̓ diſponaꝫ domuiiſrl̓: dando leges in eas in mente eorum ⁊ in coreorum ſuꝑſcribam eas. Quam aucͣtem induapl̓s ad hebre. viij. Et de ea pōt intelligi illuds. Bonū mihi lex oris tui ſuper milia auri ⁊ arenti. Precipue aūt lex euangelica dr̄ lex oris d̓iqꝛ ab ipſo incarnato ꝓnunciata ⁊ data fuit ⁊ cū eagratia collata: vn̄ Matheus euangeliſta narratquō cepit eis chriſtus predicare. d. Aperiens osſuum docebat diſcipulos ſuos dicēs. Beati pauipſa lex ſuper omnes alias leges. Et ꝓpterea dic̄Ꝙ ē ſibi bonum ſuper milia id ē melior qͣꝫ dietpales auri ⁊ argenti: vel diuitie ſpūales cuiuſcūqꝫ ſcīe vel eloquentie ſeu legis: q̄ deſignant̉paurum ⁊ argentum. Continet .n. lex euangelica non ſolum documenta que ibi ꝯtinentur: ſedam gr̄am ipſius chriſti que ducit ad gloriam.iō melior ſuꝑ omnem ſubſtantiam: ſapientiā:ſcīam: ⁊ mundi gloriam. Sed pro horum declaīe dicit. b. Tho. pͥª 2ᵉ. q. cvi. ar. i. ꝙ vnaqueqꝫlud videtur eē qd̓ eſt in ea potiſſimum: vts in. ix. ethyco. Id autem quod eſt potiſſiege noui teſtamenti ⁊ in quo tota virtusnſiſtit eſt gratia ſp̄s ſancti que datur ꝑ fipriſti: ⁊ ideo pͥncipalit̓ lex noua eſt ipſa gr̄aincti que datur fidelibus. Et hoc manifeſteret per apl̓m qui ad Ro. iij. dicit: vbi eſt glotua .ſ. o iudea. Excluſa eſt: per quam legeꝫrum. Non: ſed ꝑ legem fidei. Ipſā enī fid̓iam legem appellat. Et expreſſius ad Ro. viij.Lex ſp̄s vite in chriſto ieſu liberauit mee peccati ⁊ mortis. Unde ⁊ Aug. in libro deu ⁊ littera dicit: ꝙ ſicut lex ſanctoꝝ fuit in tabuis lapideis: ita lex fidei ſcripta ē ī cordibꝰ fideliū.abet tn̄ lex noua quedam ſicut diſpoſitiua adratiam ſp̄s ſancti ⁊ ad vſum huiꝰ gr̄e pertinene ſunt quaſi ſecundaria ī lege noua: de quirtuit inſtrui fideles chriſti ex verbis ⁊ ſcripturis tam circa credenda qͣꝫ circa agenda. Et iōcendum eſt ꝙ principaliter lex noua hec eſt inita non quaſi aliquid pertinens ad naturaꝫ hunanam: qꝛ ſic eſt indita lex naturalis: ſed qꝛ naire aliquid ſuꝑadditum: ꝑ donum gratie adiuins adimplendum quod docet: quod non fac̄xnaturalis vel ſcripta. Secundario aūt lex noeſt lex ſcripta ⁊ in ſcriptura quidem euangeliontinent̉ ea que ꝑtinent ad gr̄am ſp̄s ſancti: velicut diſpoſitiua vel ſicut ordinantia vſum huiꝰ

gratie. Sicut diſpoſitina quidem qͣꝫtum ad intellectum per fideꝫ ꝑ quam datur ſp̄s ſancti gratia:continentur in euāgelio ea que pertinent ad manifeſtandam diuinitatem vel humanitatem chriſti. vnde dr̄ Io. vlti. Hec auteꝫ ſcripta ſunt: vt credatis qꝛ ieſus eſt filius dei. Scd̓m vero affectuꝫcontinetur in euangelio ea que pertinēt ad ꝯtēptum mundi: per quem ꝯtēptum fit homo capaxgratia ſps ſancti. Mundus enim .i. mundi amatores non poſſunt capere ſpm̄ ſanctum inꝗt chriſtus Io. xiiij. Uſus v̓o ſp̄ualis gr̄e eſt ī operibusv̓tutum ad que multipliciter in doctrina noui teſtamenti omnes exhortantur vt patet in ſermonedn̄i in monte Math. v. ⁊ in alijs locis. ¶ Ubi ētnotandum ꝙ nullus vnqͣꝫ habuit gratiam ſpusſancti niſi ꝑ fidem chriſti explicitā vel ſaltem īplicitam: qͣꝫtum ad eos qui fuerunt ī veteri teſtamēto: ꝑ fidem āt chriſti ꝑtinet hō ad nouum teſtamētum. Un̄ quibuſcūqꝫ fuit lex gr̄e indita in veteriteſtamento ſiue iudeis ſiue gentilibꝰ: omnes illiẜm hoc ad nouum teſtm̄ pertinebant. Et ſic pꝫ qͦmodo lex oris dei bonum eſt .i. melius ſuper mlia auri ⁊ argenti .ſ. ꝑ gr̄am ſp̄s ſancti in ea cōprehenſaꝫ. Et ẜm hoc qd̓ ē in ea pͥncipale lex euāgelij habet iuſtificare hominem. Ad quod facit qd̓uit apl̓s ad Ro. i. Non erubeſco euangelium v̓tus eſt enim dei in ſalutem oī credenti .i. ducensad ſalutem que n̄ poteſt eſſe niſi ꝑpurificationeꝫQuātum aūt ad doctrinam que eſt ī euāgelio etprecepta ⁊ conſilia ordinantia intellectum: affecctum: ⁊ actum. Lex euāgelica n̄ iuſtificat: ſed d̓ eaēt verificatur quod ait apl̓s. ij. corī. iij. Littera occidit ſp̄s autem viuificat. Occidit .i. non viuificatad iuſtificādum. Ipſa enim doctrīa euangelij ⁊ ſimultuꝫ īſtruat clare ad bn̄ oꝑandū: ⁊ ad occaſiones maloꝝ tollēdū: n̄ tn̄ adiuuat efficacit̉ ad īplēdum. Nam ⁊ ſi gratia in euangelio comprehenſa adiuuet hominem ad n̄ peccāduꝫ: n̄ tamē ꝯfirmat vt peccare n̄ poſſit: quia hoc pertīet ad ſtatūIpſa auteꝫ lex euangelica non fuit data a prīcipio mūdi triplici rōe: ẜmTho. pͥª 2ᵉ. q. cvi. ar. iij. Quarū pͥma eſt. Quia lexnoua ſicut dictū ē pͥncipal̓r ē gr̄a ſp̄s ſancti q̄ abudanter dari nō debuit: an̄qͣꝫ impedimentum pctīab humano genere toleret̉ ꝯſumata redemptione ꝑ xp̄m. Un̄ dr̄ Io. vij. Nōdum erat ſp̄s datusqꝛ ieſus nōdum erat glorificatus. Et hac ratōeꝫaſſignat manifeſte apoſtolus ad Ro. viij. vbi poſtqͣꝫ premiſerat de lege ſp̄s vite ſubiunxit deus filium ſuum miſit in ſimilitudinem carnis peccativt de peccato damnaret peccatum in carne: vt inſtificatio legis impleretur in nobis. ¶ Secunda ratio poteſt aſſignari ex perfectione legis noue. Non enim aliquid adducitur ad perfectumſtatim a principio: ſed quodam temporali ſucceſſionis ordine. ¶ Sicut aliquis prius eſt puer: