Titulus.XV.

qꝛ ea que hō de nouo hꝫ vel ſtatim ꝑatus eſt adh. īdum magis ſolet amare ⁊ ꝑ ꝯū̄s eoꝝ amiſſionē timere. Un̄ ꝓbabile erat ꝙ ex tali amore timerent mortē ⁊ ſic minꝰ fortes eēt ad pugnādumſcoo eadē rōe timidi mittebant̉ ad domū. Quarinſtituit vt victorijs moderate vterētur: ꝑcendomulieribꝰ ⁊ ꝑuulis: ⁊ ēt ligna fructifera regionisn̄ incidenda. Acciꝑe āt vſuras ab alienis nō eratẜm legis ītentionem: ſꝫ ex qͣdā ꝑmiſſione ꝑꝑ ꝓnitatē iudeoꝝ ad auaricia vt magꝭ pacifice ſe hr̄entad exͣneos quibꝰ lucrabantur..§. V.De preceptis iudicialibus circa ꝑſonas domeſticas vt filios: vxorē: ſeruos: q̄ docet quēlibet circa ſuā familiam ẜuaread bn̄ regendū: n̄ qꝛ in lege moſaica ſcripta: ſꝫ qꝛin magna eꝗtate ⁊ humanitate fundata: vt valeat dicere illud p̄s. A iudicijs tuis non declinaui.i. p̄ceptis iudicialibus: qꝛ tu legem poſuiſti mihique .ſ. iſta ꝯtinent ⁊ ad que ẜuanda legem pͥuatā.ſ. inſpirationis ī corde poſuiſti ad ea implēda vtvalde iuſta. Pro cuiꝰ declaratione notādum ẜmTho. pͥª 2ᵉ. q. cv. ꝙ cōio domeſticarum ꝑſonarūadinuicem: vt dicit ph̓s in. i. polli. e ẜm quotidianos actus: qui ordinantur ad neceſſitatem vite.Uita aūt hominis conſeruatur tripl̓r. Uno mōqͣꝫtum ad indiuiduum ꝓut .ſ. homo idem numero viuit ⁊ ad talem vite ꝯſeruatōem: opitulāturhoī exteriora bona: ex quibꝰ hꝫ victum ⁊ veſtitū⁊ alia hiꝰ vite neceſſaria in ꝗbus admīſtrandis īdiget homo ſeruis. Alio mō ꝯſeruatur vita hoīsẜm ſpeciem ⁊ per generatōem: ad quā homo īdiget vxore: vt ex ea generet filios. Sic igitur ī domeſtica cōione ſunt tres cōbinationes .ſ. dn̄i ad ẜuum viri ad vxorem patris ad filium. Et qͣꝫtū adoīa iſta lex vetus ꝯueniētiā p̄cepta tradidit. Quātū .n. ad ẜuos īſtituit vt modeſte tractarēt̉: ⁊ qͣꝫtūad labores: ne .ſ. in laboribus immoderatis affligerētur. Un̄ deutero. v. dominꝰ mandauit: vt dielabbati requieſcerēt ſertius ⁊ ancilla ſicut ⁊ ipſe.Et iterum qͣꝫtum ad penas infligēdas vt .ſ. moderate eaſtigarent: impoſuit .n. penam mutilatoribꝰſeruoꝝ vt dimitterent eos liberos: ſicut habeturexod̓. xxi. Et ſil̓e ſtatuit in ancilla quam ī vxoreꝫaliꝗs duxerit. Statuit ēt ſpaliter circa ſeruoserarit ex ppl̓o: vt ſeptimo anno liberi egrederentcum oībus que apportauerant ēt veſtimentis vthētur exod̓. xxi. Inſuꝑ ēt notatur deūt̓. xv. vt viaticū eis detur. Quia .n. filij iſrl̓ erant a ẜuituteliberati pharaonis a dn̄o: ⁊ per hoc diuine ẜuituti additi: iō noluit dn̄s vt in ꝑpetuum ſerui eētſimpl̓r: ſꝫ ẜm quid .i. ad tp̄s. Et qͣꝫuis iſta nunc nōſeruētur nec obligēt: qͣꝫtum ad iſta determinataī lege: obligāt tamē in genere: vt .ſ. ꝗs modeſte ſehēat ad ſeruos. Circa vxores v̓o ſtatuit̉ ī legeqͣꝫtum adipſas ducendas vt accipiant vxores d̓tribu ſua: vt hētur Nume. vlti. ⁊ hoc iō ne ſortestribuum ꝯfundāt̉. Prohibuit ēt quaſdā ꝑſōas

ne in ꝯiugium ducerentur .ſ. alienigenas .i. que n̄erant de populo iudeoꝝ ꝓpter periculum ſeductionis ⁊ ꝓpinquas ꝓpter reuerentiaꝫ naturalēque eis debetur. Hoc aūt nunc ſeruandū ē: ⁊ qͣꝫtum ad ꝓpinquas ī multo pluribus gradibꝰ qͣꝫ īin veteri teſtō: ⁊ ēt qͣꝫtaffines: vt pꝫ extra d̓ conſā.⁊ affi. c. vlti. ¶ Quantum aūt ad aliēigenas hocita ſeruandū eſt: vt fideles cū infidelibꝰ ꝯtrahereꝓhibeantur mr̄imonium. xxviij. q. i. caue. In lege ēt fuit ſtatutum ꝙ aliꝗs ī vxorē duceret vxorē fratris defuncti ſine liberis: vt pꝫ deutro. xxv.Et hoc ne total̓r memoria defuncti deleret̉. Naꝫfilius ex illis genitus dicebat̉ filiꝰ fratris defuncti ẜm qͣꝫdam adoptōem: hoc āt nunc expreſſe ꝓhibetur ꝓpter affinitatem. Statuit ēt lex qualitvxores iam ducte tractari debeat .ſ. amicabil̓r vt.ſ. non leuiter infamarent̉. Un̄ ⁊ mandatur puniri qui falſū crimen īponit vxori: vt hētur deutr.xxij. Et ēt ꝙ ꝓpter vxoris odium filius detrimētum non pateretur: deutro. xxi. Et ēt ꝙ ꝓpt̓ odium vxorem non affligeret ſed potius ſcripto libello repudij eam dimitteret vt pꝫ deutro. xxiiij.Sciendū autem ꝙ lex ꝑmiſit repudium vxoris:non qꝛ ſimpl̓r iuſtum eēt ſed ꝓpter duriciam indeorum: vt dicit dn̄s Math. xix. Fuit ergo ꝑmiſſum repudiū ad vitandum vxoricidium. Erant.n. ita crudeles ꝙ occidiſſent vxores qͣs odio hēbant ſi nō potuiſſent dimittere vt alias ducerēt.Nunc āt in nouo teſtamento matrimonium conſumatum nulla poteſt ratione ſe diſſolui nec etiācum diſpenſatione pape. Diuortium aūt quo adparationem thori vel quo ad cohabitatōem ẜmformam ab eccl̓a traditam fieri pōt ⁊ n̄ aliter. Etde hoc in tertia ꝑte ti. i. Eirca filios aūt inſtituit lex vt patres eis diſplinā adhiberent inſtruendo eos in fide: vt hētur exod̓. xij. vbi dr̄. Cum dixerint vobis filij veſtri: que eſt iſta religio .i. cā harum cerimoniarum que fiebat circa agnū paſcalem dicetis eis. Uictima tranſitus dn̄i eſt ⁊c̄. Et ēꝙ inſtruerent eos ī moribus: vn̄ deutro .xxv. vr̄ꝙ pr̄es cum hēbant filios rebelles ⁊ cōtumacesdeaebant eos ducere ad iudices ciuitatis: ⁊ eis d̓nunciare: ꝙ monita eorum audire contēnerentcōmeſſationibꝰ ꝯuiuijs: atꝫ luxurijs vacarēt ⁊c̄.Et illi iudices mandabant illos lapidari. Nō autem parentibus licebat ſcilicet occidere vel mutilare filios ad correctionem ſuorum ſcelerum:ſicut nec etiam nunc licet. Nam ſicut philoſophꝰdicit decimo ethycorum. Principatus paternushabet ſolam āmonendi poteſtatem non autē viꝫcoactiuam: per quam rebelles ⁊ contumaces cōprimi poſſunt: ⁊ ideo lex mandabit vt filius contumax a principibus puniretur.De lege euāgelica ſeu noui teſtamenti. ¶Litulus xv. ¶ Capitulū vnicū.