Titulus.XIIII.
De preceptis moralibꝰ additis decalogo: pro ꝗbꝰ pōt induci illud p̄sLegem pone dn̄e in via tua: ⁊ dirige me in ſemita rectā ꝑꝑ inimicos meos. Uia qua itur ad deūeſt via virtutum: dant̉. p̄cepta legis vt dictum eſt.Sed oꝫ ꝙ deꝰ ponat in affectu noſtro ꝑ grām .ſ.vt velimꝰ ẜuare: qꝛ vt dicit Aug. ſine ſpū ſctō conſtat nos dei mādata ẜuare non poſſe. Semita q̄ ēſtrictior additꝰ qͣꝫ via pōt ītelligi collectio illorummoraliuꝫ mandatoꝝ q̄ addunt decalogo: q̄ vtiqꝫartiora ſūt ad ẜuandū vt patebit. Et oꝫ ꝙ deꝰ dirigat ad recte ſentiēdū de eis ꝑꝑ umicos iudeoꝝmale exponētiū vel chriſtiāoꝝ male de eis ſentitiū: vel demonū nos ſeducere cupientiuꝫ. Suiigit̉ hꝰ addita que deferunt̉ ppl̓o a deo: mediātedoctrina ⁊ inſtructione ſapientum ſubtiliori eoꝝꝯſideratiōe. ¶ Un̄ in pͥmo precepto vbi prohibetur cultꝰ alioruꝫ deoꝝ: addunt̉ precepta prohibetia ea q̄ ordinantur in cultū idoloꝝ: ſicut hēt̉ deutro. xviij. Non inueniatur in te ꝗ luſtret filiū ſuum aut filiā ſuā ꝑ ignem ducēs: aut ꝗ ariolos ſciſcitet̉: aut obſeruet ſōnia atqꝫ auguria: nec ſit maleficꝰ aut īcantator: nec phitōnes ꝯſulat nec diuinos: ⁊ q̄rat a mortuis v̓itatem. Et ſic oīs ſuꝑſtitōꝓhibet̉: dīnatio īcātatio ⁊ vana obſeruatio. ¶ Secūdo precepto quo prohibet̉ ꝑiurium ſuꝑaddit̉ei prohibitio blaſphemie leniti. xiiij. Et prohibitio falſe doctrine deut̓. xiij. ¶ Tertio precepto ſuꝑadduntur oīa cerimonialia vt det̄minatiua modi exterioris dīni cultꝰ que p̄cipue in feſtis eſt exercendus. Nunc āt illis cerimonijs ceſſantibusſuccedunt cerimonie diuini cultꝰ noui teſtī q̄ obſeruande ſunt ẜm ordinationē eccleſie vel ꝯſuetudinem locoꝝ in ſacramentis ⁊ diuīs officijs: vtdi. xi. eccl̓aſticarum. Precipit̉ āt in eo vt vaceturdeo pro aliquo tꝑe: ⁊ ẜm hoc ponitur ī decalogo⁊ nunc ſabbato ſuccedit dies dn̄icꝰ. Et alia feſtaex ſtatuto eccl̓e. ¶ Quarto p̄cepto de honore ꝑētum: ſuꝑadduntur vniuerſa precepta īducentiaad reuerentiā ⁊ obedīam exhibenda maioribusEt precepta inducentia ad bn̄ficia exhibendatēporalia vel ſpualia proximis vt elemoſynas: autēt minoribus vt curam quā debet et habere pentes de filijs ⁊ prelati de ſubditis. Et ēt preceptuꝫde honoratione ſenum: ẜm illud leuiti. xix. Honora ꝑſonam ſenum: ⁊ coram cano capite ſurge.¶ Quinto ꝙ eſt de prohibitione homīcidij ſuꝑadditur prohibitio cuiuſcūqꝫ molitionis ꝯtra ꝑſonam proximi ſicut illud leuiti. xix. Non ſtabiscontra ſanguinē proximi tui. Et ꝓhibitio odij ẜꝫillud leuiti. xix. Non oderis fratrē tuū in cordetuo: ſed publice argue eum. ¶ Sexto quod ē deadulterij ꝓhibitione ſuꝑadditur preceptum deprohibitione meretricij ẜm illud deutr. xxiij. Nōerit meretrix de filiabus iſrl̓: nec ſcortator de filiis iſrl̓. Et ꝓhibitio vicij contra naturaꝫ ẜm illudleuiti. xxviij. Cum maſculo non cōmiſceberis. Et
vicij beſtialitatis ẜm illud leuiti. xxviij. Cum ompecore non cōibis. ¶ Septimo de prohibitionefurti ſuperadditur prohibitio vſure ſecūdum illud deutro. xxiij. Non des fratri tuo ad vſuramEt ꝓhibitio fraudis ẜm illud deutr. xxv. Nō hēbis in ſacculo diuerſa pondera maius ⁊ minꝰ. Etvniuerſaliter omnia que ꝑtinent ad calumniam⁊ rapinam. ¶ Octauo qd̓ eſt de prohibitione falſi teſtimonij ſuꝑadditur ꝓhibitio falſi iudicij: ẜmillud exodi. xxiij. Nec in iudicio plurimorū ſnīeacꝗeſces vt a vero deuies ⁊ ꝓhibitio mendacij ẜꝫillud. Mendacium fugies ⁊ ꝓhibitio detractōisẜm illud leuiti. xix. Non eris ſuſurro ⁊ crīator inppl̓is. ¶ Alijs duobꝰ preceptis vltimis nulla aliaadduntur: qꝛ oīs mala concupīa etiam alioꝝ viciorum ꝑ ea prohibetur: ꝓpterea āt magis ꝓhibet̉ſpal̓r deſiderium adulterij ⁊ furti qͣꝫ aliorū viciorum vt homicidij ⁊ hiꝰ: ex eo qꝛ delectatio adulterij ⁊ vtilitas diuitiarū ſunt ẜm ſeipſa appetibilia: inqͣꝫtum hn̄t rōem boni delectabilis vel vtiliaſed homicidiū ⁊ falſitas ſunt ẜm horribilia: qꝛ īximus ⁊ v̓itas natural̓r amantur ⁊ non deſideratur ꝯtraria eis: niſi ꝓpter aliud. ⁊ iteꝝ: qꝛ paſſiones iraſcibilis deriuant̉ a paſſionibꝰ ꝯcupiſcibil̓Iō in preceptis decalogi q̄ ſunt quaſi pͥma el̓a lgis non erat mentio faciēda de paſſionibꝰ ⁊ viciis iraſcibilis ſed tm̄ concupiſcibilis: ⁊ ī preceptisſuꝑadditis decalogo: reꝑiunt̉ ī diuerſis locis p̄cepta de oībꝰ virtutibꝰ ſed n̄ ita aꝑte.¶ De decalogo ⁊ ſingulis preceptis eius in particulari. Capl̓m quartū.E ſingulis preceptis decalogi: quoꝝ tria pͥma ꝑtinēt addilectione dei. Et illoꝝ pͥmum ē: nōhēbis deos alienos corā me: nec facies ſculptilenꝫ adorabis nꝫ coles ea exodi. xx. Ad qd̓ ēt facitqd̓ ait dn̄s ꝑ p̄s. Iſrl̓ ſi auditis me n̄ erit in te deꝰrecens neqꝫ adorabis deuꝫ alienū: ego .n. ſū dn̄sdeus tuꝰ. Iſrl̓ interpretat̉ videns deum: ⁊ ſignatppl̓m fidelem: qui ſi audit .i. obedit deo: ī madatꝭlegis ſue obẜuat qd̓ ſeꝗtur: qꝛ hoc ē primū mandatum legis: vt .ſ. nō ſit ī corde ſuo ⁊ credulitaalius deꝰ qͣꝫ verus deꝰ: ꝗ ē eternꝰ. Oīs aliꝰ ꝗ opne falſa haberet̉ deus: eēt deꝰ recens. Neqꝫ adoret cultū exteriori quo ꝗs proteſtat̉ fidem ſuā: d̓os alienos exͣ deum veꝝ. Et qꝛ ſapientis ē ordinare ẜm ph̓m. Maxima autē ſapīa reperitur inlege dīna: iō cuꝫ maximo ordine poſita vt numerata ſunt ipſa precepta. Et vt iſtud ſit pͥmū. Procuius declaratione dicit. b. Tho. 2ª. 2ᵉ q. cxxij. arti. ij. ꝙ ad legem ꝑtinet hoīes facere bonos: ⁊ id̓ooportet precepta legis ordinare ẜm ordinem generationis ẜm qua hō ſit bonus. In ordine at generationis duo ſunt attendenda: quoꝝ pͥmum ēꝙ pͥma pars pͥmo conſtituit̉. Sicut ī generatione