Capitulū.II.
s mīſtros: ꝗ angeli dicūt̉. Mala. ij. Labia .n.r̄dotꝭ cuſtodiūt ſcīaꝫ ⁊c̄. qꝛ āgl̓s dn̄i exercitul: vl̓ data ꝑ angelos .i. miniſterio angeloꝝ: īgelis erant vtiqꝫ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſp̄s ſct̄s: ⁊ aliqnvlla diſtīctiōe ꝑſone per illos figurabat̉ ī monediatoris ſubdit .i. ī ptāte xp̄i ꝗ eſt mediatordei ⁊ hoīum: vt .ſ. illa lex ſtaret dū vellet ⁊ ceſſarꝫcū ſibi placeret. Apꝑebat gͦ angl̓s in forma hūana vt credit̉ vel alia moyſi. Et loquens voce huin perſona dei ex ꝑte dei dicebat. Ego ſuꝫlotes ⁊cͣ .ſ. repn̄tatiue: leges meas cuſtoditeāt hͦ ꝯͣgruū: qꝛ dīna vt erat lux illa deferūt̉:nediantibꝰ angel̓ ẜm Dio. Rō hꝰ ſp̄alis ꝯtie eſt: qꝛ videmꝰ in oībꝰ ptātibus ⁊ actibꝰordinē ẜuari: ꝙ ſuꝑior ⁊ artifex ꝑ ſe formāit: inſerior āt materiā ad forme ſuſceptiōemnit: ſicut nauiſfactor ꝑ ſe nauē ꝯꝑagīat ſed ꝑalios .ſ. ꝑ artifices ſubmīſtrantes diſponit ⁊ p̄ꝑatmateria: ſcīdendo ⁊ dolando ligna ⁊ hiꝰ ſic a ſil̓i:qꝛ lex noua eſt ꝑfecta eo ꝙ ꝑducit ad finē ſupernaturalē eterne beatitudīs: iō īmediate data ē ꝑxp̄m deū hoīem fctm̄. Lex āt vetꝰ īꝑfecta fuit: onꝑducit ſed diſponit ad ꝑfectā ſalutē humanięnerꝭ. Et iō ꝯueniens fuit vt ꝑ angelos hoībꝰ daret̉. tho. pͥª. 2ᵉ. q. xcviij. iij. ar. Fuit ēt data mirabiq .i. apꝑebat mōs ſynai fumigās ⁊ fulgorās.udiebāt̉ tonitrua: ⁊ hoc ad īducendū illū populū ad reuerētiā legꝭ ⁊ obẜuantiā: ⁊ īnuēdū: qꝛ.§. II.ex illa erat timoris ⁊ n̄ amoris.Quantuꝫ ad ſecunduꝫlitōe ppl̓i recipientis illā legē. Mirabile ērare quare illi ſolo ppl̓o iudeoꝝ fuit datailla lex Aſſignat̉ aūt ad hoc triplex rō .ſ. diſpoſitionis diſcretionis ⁊ ꝓmiſſionis. ¶ Et pͥmo fuit ꝯueniēs dari illā lege ppl̓o iudeoꝝ potiꝰ qͣꝫ alij populo rōe diſpoſitōis: qꝛ alijs ppl̓is declinantibad idolatriā: ſolus ille ppl̓s iudeoꝝ remanſit ī cultu vniꝰ dei. Et iō alij ppl̓i indigni erāt illa lege d̓iqꝛ vt dicit̉ Math. vij. nolite ſctm̄ dare canibꝰ ⁊cͣ.Un̄ ſicut lux corporalis n̄ lucet niſi oculo diſpoſito ita lux ſpual̓ vt lex n̄ dat̉ niſi diſpoſito. Eſt āthō diſpoſitꝰ ad ipſā legē ꝑ voluntate ꝑ quaꝫ vulthō ſub lege viuere ⁊ legi obedir̄. Un̄ qꝛ ſolꝰ ppl̓sdeoꝝ ſe ꝑꝑabat ⁊ diſponebat ad receptiōeꝫ legꝯgruū fuit vt ſibi traderet̉ illa lex. Et ſi arguatur ꝯtra: qꝛ ēt in alijs ppl̓is gentiliū erāt aliq̄ ꝑſone digne vt iob ⁊ alij. Rn̄det̉ qꝛ lex non dat ꝑſonis ꝑticularibꝰ ſꝫ ppl̓is. Quanuis gͦ aliq̄ ꝑſone ins natōibꝰ bone eēt: non tn̄ ppl̓s niſi ppl̓s iuꝝ ⁊ iō ꝯgruit ei dari. An̄ qꝛ iſta rō n̄ ē ſufficiēscū ppl̓s iudeoꝝ declinauerit ad idolatriā pꝰ datālege qd̓ graui fuit. Iō inducenda ē 2ª rō q̄ eſt rōdiſcretōis: vt .ſ. ppl̓s iudeoꝝ tanqͣꝫ a deo electꝰ: ettanqͣꝫ dignꝰ ab alijs ppl̓is diſtingueret̉ ꝑ legē vetere ſibi datā a deo: ꝯgruū ēt erat vt ppl̓s ille de qͦxp̄s naſci elegerat p̄ ceteris quadā ſctīficatōe polſeret qd̓ fiebat ꝑ cerimonias legis. ¶ Tertia rō ē
ꝑꝑ ꝓmiſſionē. Que āt ꝓmiſſio ſctā ē on̄dit apl̓sad gal̓. iij. dicens habrae dicte ſunt repromiſſiones ⁊ ſemī eiꝰ n̄ dicit ex ſemībus qͣſi ml̓tꝭ ſꝫ ī vno.ſ. ſemī tuo ꝗ eſt xp̄s. Iſta aūt ꝓmiſſio .ſ. ꝙ ex ſemine habrae xp̄s naſceret̉: n̄ fuit ex meritis habraeſꝫ ex gratuita electōe ⁊ vocatōe dei: ſi aūt vlteriꝰq̄rat̉ qͣre deꝰ magis eligit ppl̓m iudeoꝝ qͣꝫ aliū exq̄ naſceret̉. Non pōt rō aſſignari ſufficies niſi ſuum bn̄placitū. Eſt āt ꝯueniēs rn̄ſio ad hiꝰ ⁊ ſil̓esqōes. Illud dictū aug. ſuꝑ Io. Nemo venit .ſ. addeū niſi tractus que attrahat ⁊ quē n̄ trahat. Cūiſtū trahat ⁊ illū non trahat noli iudicare ſi n̄ viserrare. Si n̄ traherꝭ ora vt traharꝭ tho. pͥª 2ᵉ. q. xcviij. ar. iiij. Continebat āt illa lex triplex genꝰ p̄ceptoꝝ .ſ. moraliū: cerimonialiū: iudicialiū. Et moralia ꝗdē ſūt de dictamine rōis natural̓: vt decalogus ⁊ alia moralia q̄ reducunt̉ ad ip̄ꝫ. Et ad obẜuantiā illoꝝ obligabant̉ non ſolū iudei ſed oēsnationes ⁊ ſꝑ obligabunt qꝛ dictat ea rō natural̓Tn̄ vt dicit alex. in. iij. ꝑte ſū. Moralia p̄cepta ꝓut ſūt de iure naturali dictant ī genere bonū faciendū ⁊ malū vitandū. Sꝫ ꝓut moralia ſunt deiure legis iudaice: dictāt hoc ī ſp̄ali ⁊ determīate:vt pꝫ ī decalogo. Honora patrē ⁊ matrē: n̄ occid̓s⁊ hiꝰ ꝓut āt moralia ſūt d̓ lege euangelica: dictātipſa īplenda n̄ timore pene vt lex vetꝰ: ſed intuituamoris dīni: data ſūt āt illa moralia que ſunt deactibus v̓tutū ī ſe vt ꝑ illa hoīes efficerent̉ boni⁊ amici dei. ¶ Eerimonialia āt ſūt īſtituta ad ordinandū hoīes ad deū circa cultū diuinū: n̄ ſolū.n. hoīes ordīant̉ ad deū ꝑ actus īteriores: vt credere: ſꝑare: ⁊ amare: ſꝫ ēt ꝑ exteriores ꝗbus hō ꝓtitet̉ dinā ẜuitutem. Et circa cultū exteriorē cerimonialia p̄cepta obligātia ſolū illū ppl̓m erāt iudeoꝝ ī illo tꝑe. ¶ Iudicialia ſūt inſtituta ad ordinandū hoīes ad inuicē ad pacifice ꝯuiuēdū permodū ſtatutoꝝ vt faciat alteri alter qd̓ iuſtū ē. Etſolos iudeos obligabat: vn̄ apl̓s ad ro. vij. cuꝫ dixiſſet. Lex ꝗdē ſctā qͣſi ſubdens iſta tria generap̄ceptoꝝ ſubdit: ⁊ mandatū iuſtū ſctm̄ ⁊ bonū: vtiuſtū referat̉ ad iudicialia ſctm̄ ad cerimonialia:qꝛ ſctm̄ dr̄ deo dicatū bonum ad moralia .i. honeſtū tho. Mirabile ē gͦ ꝯſiderare cum qͣꝫto ordīe ⁊ſapīa fuit data illa lex..§. III:Tertio de valore ſeu irate legꝭ mirabile ē ꝯſiderare. Ubi pͥmo ſciēdū ꝙ ⁊ſi illa lex non fuit ꝑfecte bona ſic̄ lex euangelica:qꝛ n̄ ꝯtinebat grām: ⁊ ip̄a lex euangelica ꝑducatad gl̓iam qd̓ lex moſayca non faciebat: ꝑꝑ qd̓ dicit apl̓s de ea ad hebre. vij. Nihil ad ꝑfectum adduxit lex: tn̄ fuit bona illa lex non mala: vt ꝗdamfalſo dicebant. Contra qͦs dicit apl̓s ad ro. vij. lexꝗdē ſctā. bonum .n. dr̄ aliꝗd dupl̓r .ſ. ꝑfectū ⁊ īꝑfectū. Perfectū eſt qd̓ ē ꝑ ſe ſufficiens ad īducedū ⁊ ꝯn̄dum finē. Imꝑfectū āt qd̓ n̄ eſt ꝑ ſe ad hͦſufficiens: ſed diſponit ⁊ oꝑatur ad hoc: ſicut medicīa ꝑfecta eſt q̄ induc̄ ſanitatē: bona āt ſꝫ īꝑfecta