Capitulum. II.

tris ⁊ filij ⁊ ſpirituſſancti: eſt quaſi prehabens omnia bona. Tertio omnia deſiderant deum: eo ꝙ eſtbonum perfectum. Sed cum dupliciter dicat̉ aliquid perfectum. Uno modo qꝛ complete factum:ſicut cum dicimus perfectam eſſe noſtram ambulationem: cum ſcilicet complete terminanimus eāAlio modo quod habet naturam ⁊ virtutem proprie ſpeciei. Sicut dicitur homo perfectuꝫ aīal: eoꝙ habet naturam propriam. Deus auteꝫ non dicitur bonum perfectum primo modo: qꝛ quod nonſ factum non poteſt dici perfectum: deus auteꝫ factus non eſt nec creatus. Sed dicitur perfectū bonum in quantum eſt maxime in ſua natura ⁊ virtute perfectus. ¶ Quarto omnia deſiderant deumquantum eſt bonum integrum. Nam integruꝫitur per excluſionem vel remotionem diminutionis. Sicut dicimus hominem non eſſe integrūſi aliquo mēbro pͥuet̉ vl̓ tōſet̉: ⁊ qꝛ deus non habꝫalicuiꝰ mali admixtionem ſicut creature terreſtrenec alicuius boni priuationem ſicut ⁊ celeſtes quibus deficit ſaltem immutabilitas: nec alicuiusni ſubtractionem: qꝛ nihil ei ſubtrahi poteſt. Ideocitur bonum integrū ⁊ per ꝯn̄s eſt ab omnibusncupitū. hec Dio. ij. c. de diui. no. ⁊ Tho. in ſcrip.§. VI.Quam bonus iſrael deus his quiⁱ recto ſunt corde. Ubi circa deum quēnobis oſtendit ratio naturalis premittenda eſt vera illuſtratio: qꝛ deus iſrael. Iſrael īterpretatur videns deum ⁊ ſignat fideles videntes per fidem ideſt credentes ea que ſunt fidei: que continentur īxij. vl̓. xiiij. articulis in ſymbolo. Figuratis in grabus ſcale viſe ab iſrael: in cuius ſūmitate deusuixus erat Gen̄. xxviij. ¶ Scd̓o attendenda ē cōgrua conuerſatio: qꝛ his qui recto ſunt corde.Rectum dicitur: cuius medium non diſcreꝑat abextremis. Extrema noſtra ſunt principium ⁊ finis:ego ſum alpha. ⁊ o. i. principium ⁊ finis: dicit dominus. Apoca .i. ſcilicet omnis creature. Cum igiturconuerſatio noſtra in operibus ſuis incipit a deoper rectam intentiouem: ⁊ terminatur in deuꝫ percompletam executionem ⁊ mediuꝫ non diſcrepatſcilicet in proſecutionem per alicuius debite circūſtantie omiſſionem: recti ſumus corde. Extremanoſtra ſunt natiuitas ⁊ mors in quibus paupereset humiles inuenimur ac dolentes. Si igitur medium id eſt dum viuimus non diſcrepat ab humilitate et paupertate et luctu: recti ſumus extremaamoris qui eſt in corde noſtro et ſine eo eſſe nō poteſt: vnde et igneū eſt ſicut deus: qui eſt primū perimandus. Ultimum eſt proximus dilectione amplexandus. Medium nos ſumꝰ. Si ergo nos diſcordamus ab extremis .i. vt non amemus nos tm̄ſed deum ⁊ proximum nobiſcum: recti ſumus corue. 1. Cor. xiij. Charitas non querit que ſua ſunt .ſ.im: ſed que dei ⁊ proximi. Can. i. Recti diligunt te.¶ Lertio expectanda eſt dulcoroſa deguſtatio: ibi

qͣꝫ bonus inuenitur. Bonus dominus aīe querēti eum. Inuenitur autem ⁊ deguſtatur deus bonꝰin rerum creatione. Unde Eccleſiaſtes. iij. Oīa fec̄bona in tempore ſuo. In rerum conſeruatione.Unde Ia. i. Omne datuꝫ optimū quo .ſ. ad naturalia: ⁊ omne datum perfectum .ſ. quo ad gratuita: deſurſum eſt ſcilicet a deo cauſante ⁊ conſeruante.Et de populo dei conſeruata per ſuam bonitatem.dicitur. Sapi. xvi. O qͣꝫ bonus ⁊ ſuauis ē ſpiritustuus domine: qui vt dul. tu. in fi. demō. ⁊cͣ. Loquitur de manna dato ad conſeruationem vite illiuspopuli. Inuenitur per guſtum deus qͣꝫ bonus ideſt valde bonus in rerum quietatione ⁊ nobilitatione. p̄s. Qui replet in bonis deſiderium tuum .ſ.in bonis que reperiuntur in deo. Unde Aug. Oīaſunt aſpera ⁊ tu ſolus es requīes ⁊ in quietum eſtcor noſtrū donec requieſcat in te. Inuenitur enimqͣꝫ bonus eſſentialiter: ⁊ ſic nemo bonus: niſi ſoluſdeus: ait chriſtus. Math. xix. Inuenitur qͣꝫ bonustotaliter. Unde in figuram dicere poteſt quelibetanima: que per peccatum deuꝫ amiſit illud TobieIn te vno omnia bona habentes nunqͣꝫ debuimꝰte dimittere. Inuenitur qͣꝫ bonus perfectionaliterMath. v. pater veſter celeſtis perfectus eſt. Inuenitur qͣꝫ bonus integraliter. Apoſtolus: qui. ſolushabet immortalitatem .i. immutabilitatem: qd̓ nulla creatura habet: ⁊ ideo non habet integrum bonum. Stabiliſqꝫ manens dans cuncta moueri.Et ſic veriſſime ait. Ego ſum paſtor bonus. Ioā.x. Qui paſcit oues ſuas: eos ſcilicet ꝗ recti ſūt corde dando guſtum ſue bonitatis: ⁊ per lumen naturale: et magis per lumen gratie addituꝫ: quod on̄dit nobis omnia bona in ipſo. Uide declarationeꝫhorum in. §. precedenti ſcꝫ quō deus eſt bonus illis modis..§. VII.Gonus es tu ait. pſal. addn̄m ⁊ in bonitate tua doce me iuſtificatōes tuas.p̄s. cxviij. Bonꝰ eſt dn̄s in ſe ⁊ in bonitate ſua quaꝫcōicat creaturis: docet nos ⁊ iuuat facere ea q̄ nosfaciunt iuſtos ⁊ bonos: qd̓ lex naturalis on̄dit: lumen a d̓o īpreſſū. Ubi ſciendū eſt: ꝙ ratio boni: vtbonū dicit eſſe perfectū cui nihil deeſt: ꝯſiſtit in tribus .ſ. in modo: ſpecie: ⁊ ordine. Un̄ Augu. in li. denatura boni: ſic ait. Omnia quāto magꝭ moderata⁊ ſpecioſa ⁊ ordinata ſunt: vbi hec tria ſūt: magnabona ſūt. vbi parua: parua bona ſūt. vbi nulla: nulla bona ſunt. Et iterū Aug. exponens illud. Sapi.xi. Omnia diſpoſuiſti in pōdere: nūero: ⁊ menſuradicit. Ꝙ idem eſt menſura qd̓ modus. ideꝫ ē ſpecies qd̓ nūerus. idem̄ eſt ordo: quod pondus: ⁊ hecꝯueniūt creatori et creature omni in eſſe naturali⁊ rōnali in eē morali: ſeu oꝑe v̓tuoſo ⁊ in eē penitētiali: ⁊ in eē penali. Quantū ad pͥmū Aug. ad Oroſium. Nūerus menſura ⁊ pondus ipſe deꝰ bonuseſſentialiter: bonus es tu. Ipſe enim ſecundū Augu. eſt mēſura ſine mēſura: ac eſt hominis mēſuraEſt .n. menſura ipſe deus menſurans .i. menſuraꝫ