Titulus. XIII.

Acrificate ſacrificium iuſticie ⁊ ſperate in dn̄o: multi dicunt ꝗs on̄dit nohis bona. Signatumeſt ſuper nos lumē vultus tui dn̄e. pͣs. iiij. Loquitur p̄s. de lege naturali oſtendens qūo procedit alege eterna: ⁊ habet nos regulare. Pro cuiꝰ declaratione dicit Tho. iª 2ᵉ. q. xci. arti. ij. Ꝙ lex cuꝫ ſit q̄dam regula ⁊ menſura: poteſt eē in aliquo dupliciter. Uno modo ſicut in menſurante ⁊ regulante. CEt ſic lex eterna eſt in deo: ſicut lex humana eſt inpͥncipe ciuitatis. Alio modo lex pōt eē in aliquo vtin menſurato ⁊ regulato: qꝛ in quantū participataliquid de regula ⁊ menſura ī tm̄ regulatur ⁊ mēſuratur. Et ſic cū oīa que diuine prouidentie ſubduntur a lege eterna regulantur et menſurentur:pꝫ ꝙ oīa participant aliqualiter legem eternam: inqͣꝫtum .ſ. ex īpreſſione eius hn̄t inclinationes ī proprios actus ⁊ fines. Inter cetera aūt ratōalis cretura excellentior quodāmodo diuine prouidētieſubiacet: in quātum ipſa fit prouidētie ꝑticeps: valens ſibi ⁊ alijs prouidere. Unde ⁊ ab ipſa participatur ratio eterna per quam hꝫ naturalem inclinationem ad debitum actum ⁊ finem. Et talis participatio legis eterne in rationali creatura diciturlex naturalis. Un̄ cū p̄s. dixiſſet. Sacrificate ſacrificium iuſticie ⁊ ſperate in dn̄o: quaſi quibuſdamquerentibus que ſint iuſticie opera: ſubiungit.Multi dicūt ꝗs oſtendit nobis bona. Cui queſtioni rn̄dens dicit. Signatū eſt ſuper nos lumen vultus tui dn̄e. q. d. lumen rationis naturalis quo diſcernimus ꝗd ſit bonū ⁊ quid malum: quod pertinet ad legem naturalē: nihil aliud eſt qͣꝫ impreſſiodiuini luminis in nobis: ⁊ ſic patet ꝙ lex naturaliseſt participatio legis eterne in creatura rationali.hec Tho.Et in dictis verbis tria notantur.Oꝑatio boni p̄cipitur. ibi. ſacrifi. ſacri. iuſti.Expectatio auxilij ⁊ premij adijcitur. ibi. ſperatein domino.Ignorātia agēdi excludit̉. ibi. Ml̓ti dicūt ⁊c̄. §. IQuantum ad primum.dicit Dieronymus. Qd̓ p̄cipitur imꝑatur: qd̓ īꝑarneceſſe eſt fieri: ſi non fiat pena hꝫ. xiiij. q. i. Et peneeternā ⁊ tp̄alem incurrit. Imꝑatiue aūt dr̄. Sacrificate ſacri. iuſticie. In veteri lege mandauit deusppl̓o ſuo ſibi offerri diuerſa ſacrificia aīaliū: nō ꝙdelectaret̉ in occiſione ⁊ oblatione illorū aīaliumin ſe: ſed qꝛ oēs alie nationes offerebāt dijs ſuis ſacrificium aīaliū ne ppl̓s ille ꝗ erat promptus ⁊ inelinatus ad imitandū mores malos vicinarū nationū ſil̓ia faceret īmolando falſis dijs: voluit potius illa ſibi offerri. Erant grata ex deuotōe offerētiū: ⁊ ex eo ꝙ figurabant. Oīa .n. in figura contīgebant illis: ait apl̓s. i. ad Cor. x. Figurabant aūt duoq̄ pertinent ad iuſticiaꝫ vt partes eius ītegrales .ſ.declinare a malo ⁊ facere bonū. Nam ī occiſiōe di

uerſorū aīaliū: ſignatur mortificatio paſſionū heſtialiū ⁊ vitiorū: ſcd̓m illud apl̓i. Pet. ī cano. i. Chſtus ſemel mortuus eſt pro peccatis noſtris: vt pecatis mortui iuſticie viuamus. In oblatione auteillorū aīalium q̄ fiebat deo: ⁊ aliqn̄ totum aliqn̄ ꝑparte cōburebantur igni ad dei honorem. Signtur exhibitio bonorum operū igne charitatis īcenſorū ad dei laudem quod aliꝗ offerunt ex toto vireligioſi: ⁊ hoc dicitur holocauſtū: aliꝗ ex parte viboni laici: ⁊ hoc dicitur ſacrificiū. Sacrificia aīalium modo nō vult deus: qꝛ cū implete ſūt figure ille hoc eēt iudaizare ⁊ ꝯͣ iuſticiam. Un̄ ipſe die Iſa.i. Holocauſtū arietū ⁊ adipem pinguiū ⁊ ſanguinēvitulorū ⁊ hircorū ⁊ agnorū nolui ne offeratis vltra ſacrificium fruſtra. Sed ſacrificium iuſticie ſēper voluit ⁊ vult quale eſt illud p̄s. Sacrificiū deoſpūs contribulatus. Et illd̓ ad Ro. xij. Exhibeatꝭcorpora veſtra hoſtiam viuentē ſancta deo placētē⁊ iſta oꝑa iuſticie dictat lex naturalis exercere. Sacrificate ergo ſacrificiū iuſticie.Quantum ad ſecunduꝫcū ẜm apl̓m. ij. ad Cor. iij. Non ſimus ſufficientescogitare aliquid a nobis quaſi ex nobis: multonus poſſumus bona operari vel mala vitare pꝫpria virtute: ſed debemus expectare ⁊ procurareauxilium a dn̄o. Unde dixit illa ſancta Iudith. Benedictus es dn̄e qui non derelinquis preſumētes.i. ſꝑantes de te: ⁊ de ſua virtute gloriantes huilias. Sꝑāt aliqui non in dn̄o: ſed in iniquitatibſuis .i. aſtutijs ⁊ inuentionibus. Nolite ſperare ininiquitate. Alij ſperant in hominibus dn̄is. vel parentibus: vel exercitibus. Sed maledictus virconfidit in homine: ⁊ ponit carnem brachium ſu⁊ a dn̄o recedit cor eius Hiere. xvij. Alij autē ī domino ſperant. Et vt dicitur Iſa. xl. Qui ſperadn̄o mutabūt fortitudinem: ſumēt pēnas vt ale ⁊c̄. Sperate ergo non in mundo vel ſenſu prprio: ſed in dn̄o adiuuari. Et a deo eſt expectanepremij retributio. Un̄ ſi bona oꝑa facis ẜm iufficiam: ⁊ mala pateris ⁊ iniurias ab his quibus bōafeciſti: nō debes propterea bonuꝫ dimittere: qꝛ hicnon debes expectare p̄miū tui oꝑis a deo vl̓ ab hominibꝰ: ſꝫ in celo in futurū. hoc .n. eſt ſꝑare in dn̄oSic cū Lobie facienti oꝑa iuſticie diligenter: cū ipſe multa aduerſa pateret̉: inſultātes ei aliꝗ ſibiti dicebaūt. Nūc vana facta eſt ſpes tua. Quibille rn̄dit. Zacēte qm̄ filij ſcōrum ſumus: ⁊ vitam illam expectamus quam daturꝰ eſt deus his ꝗn̄ recedunt ab eo .ſ. propt̓ aduerſa. Sꝑate ergo in dn̄op̄miari: p̄mium ꝯſideratum eſt qd̓ mouet agentemad oꝑandum a tanto magis quanto maius. Etiovt feruentiꝰ operet̉: dꝫ ſepe de pͥmio cogitare. Undeapl̓s ad Ro. xij. Spe gaudentes in tribulatōe patientes. Fiat miſericordia tua dn̄e ſuꝑ nos quead..§. III.ſpera. in te.Quantum ad tertium