Titulus.XII.
nō ꝓhibet vel īpedit oꝑanteꝫ. Nā remouens ꝓhibens dr̄ mouens ꝑ accidēs ẜm ph̓m: ⁊ ſic eſt ꝑmiſſio. Per aliū v̓o declarat ſe ꝗs aliꝗd velle ī qͣꝫtumordinat aliū ad aliꝗd faciendū: vl̓ neceſſaria īductione qd̓ ſit p̄cipiendo: qd̓ aliꝗs vult: vel ꝓhibendo ꝯͣriū vel aliqͣ ꝑſuaſoria inductione qd̓ pertinetad ꝯſilium. Qd̓ .n. p̄ceptū: ꝯſiliū: ⁊ ꝓhibitio dicant̉dei volūtas: pꝫ ꝑ id qd̓ dr̄. Math̓. vi. fiat volūtastua ⁊c̄. ꝙ āt ꝑmiſſio vel oꝑatio dicat̉ dei volūtas:pꝫ ꝑ Aug. ꝗ dic̄ in Ancheridiō. Nihil fit niſi oīpotens fieri velit: vel ſinendo vt fiat: vel faciēdo. Ul̓pōt dici: ꝙ ꝑmiſſio ⁊ oꝑatio reierūt̉ ad pn̄s: ꝑmiſſio ꝗdē ad malū oꝑatio v̓o ad bonū: ad futurū v̓oprohibitio reſpectū mali: p̄ceptū v̓o reſpectu bonineceſſarij: ꝯſiliū āt reſpectu ſuꝑabūdatꝭ boni. Uolūtas ergo bn̄placiti: q̄ ꝓpͥe ē volūtas dei ſemꝑ īpletur: ſiue a nob̓: ſiue de nob̓: vt dic̄ mgr̄ in. i. ſen. diſ.xlv. Un̄ ipſe ait ꝑ Iſa. c. xlvi. Uiuo ego dic̄ dn̄s: qꝛoīs volūtas mea fiet: ⁊ oē cōſiliū meum ſtabit .i. diſpoſitō. Et Pau. ad Ro. ix. Uolūtati eiꝰ ꝗs reſiſtetq. d. nullus. Cū ergo ẜuamꝰ mādata eiꝰ vl̓ cōſilia: īplet̉ volūtas eiꝰ a nob̓. i. cōſētiētibꝰ nob̓ bonis oꝑibus q̄ fac̄ in nob̓. Cū trāſgredimur mādata eiꝰ volūtas eiꝰ īplet̉ de nob̓ incurrentibꝰ penas qͣs vultde nob̓ ẜm exigentiā ſue iuſticie. Et ſic volūtas d̓icū ſit cā efficaciſſima oīuꝫ entiū: n̄ āt pctōꝝ: qꝛ nullo ſapiente .ſ. oꝑante: ait Aug. ſit hō deterior: ⁊ ml̓tominus dn̄o oꝑante: ſemꝑ īplet̉: cū ꝓpͥe illd̓ vult.Qui .n. recedit ab ordine volūtatꝭ ſue: ẜm mīaꝫ q̄p̄parauit coronā diligentibꝰ ſe: vt peccator agit: relabit̉ ī ordinē volūtatꝭ ſue iuſticie: q̄ reprobos punit. ¶ Qd̓ āt oꝑat̉ in creaturis ibi ꝯcurrit volūtasſigni cum voluntate bn̄placiti: illd̓ .n. ꝓpͥe vult. Dr̄tn̄ volūtas ſigni in qͣꝫtum in nob̓ opꝰ nr̄m ē ſignuꝫvolūtatꝭ nr̄e: ꝑ hāc talē ſil̓itudinē. Et ſil̓r ꝑmiſſiocōcurrit cū volūtate bn̄placiti. Sꝫ ꝙ ꝑmitrit .ſ. mala fieri. dicit̉ ꝗdē ſignū volūtatꝭ: n̄ ſue .ſ. dei: qꝛ nōvult ip̄e mala fieri: ſꝫ in nob̓ ꝗ cū ꝑmittimꝰ maluꝫfieri: ⁊ n̄ ꝓhibemꝰ cū poſſumꝰ: dicimur illud velleIn deo at ꝑmiſſio qͣ mala ꝑmittit fieri: ē ſignū nōvolēdi illa: ſꝫ volendi ꝑmittere: et hͦ ꝓpter maiorabona inde ſequentia: que ꝓprie vult. Un̄ Aug. inEncheridion ait: ꝙ deꝰ oīpotēs nil ꝑmitteret malieſſe ī oꝑibꝰ ſuis: niſi eēt a deo potes ⁊ bonꝰ: ꝙ ex ormalo eliceret maiꝰ bonū: ⁊ ſi n̄ ſemꝑ bonuꝫ ei cuiaccidit malū: ſaltē ad bonum meliꝰ vniuerſi. Et ſiex crudelitate tyrānorū ſecuta ē corona martyrū⁊ ꝯuerſio ml̓toꝝ exēplo martyꝝ. Et occiſio ouis alupo: ⁊ ſi n̄ ſit ad meliꝰ ouis: ē tn̄ ad meliꝰ vniuerſiqꝛ ſic ſuſtentat̉ ſpēs lupoꝝ ī vniuerſo. Et dānatioreproboꝝ eis bona n̄ eſt: eſt tn̄ ad meliꝰ vniuerſi: vtreluceat n̄ ſolū mīa ī beatis: ſꝫ ⁊ iuſticia dei in dānatis. Exēplū ī Ioſeph quē vendiderūt fratres īegypto: ⁊ ex tanto malo eduxit deꝰ tm̄ bonū .ſ. conſeruatōeꝫ n̄ ſolū patrꝭ ⁊ fratꝝ: ſꝫ pl̓imoꝝ ꝗ fame defeciſſent: ꝓpter ꝓuiſionē ſua de frumēto. An̄ ipſedic̄ Gen̄. vlt. n̄ poſſumꝰ reſiſtere volūtati dei: voscogitaſtis de me malū: ⁊ deꝰ vertit illd̓ in bonum.
Uolūtas āt ſigni qͦ ad p̄cepta ꝓhibitōis ⁊ ꝯſilia: nōeſt ꝓpͥe volūtas: qꝛ n̄ ſemꝑ īplet̉: vt ī pctōribꝰ patꝫSꝫ ē ſignū volūtatis in deo ꝗdē: qꝛ vult illud p̄cipere ꝓpibere ⁊ ꝯſulere: ī nobis āt vn̄ trāſumit̉: vtdicat de deo: eſt ſignū ꝙ illd̓ volumꝰ qd̓ p̄cipimꝰigit̉ iuſtꝰ intellectu meditat̉ die ac nocte ī lege dn̄i.i. aſſidue ſiue in lege eterna quid velit: ſiue ī legiſcripta: vbi per ſigna ip̄am expͥmit. Hec ē volūtasdei ſāctificatio vr̄a: vt ait apl̓s. i. ad Theſ. iiij. Uulreniꝫ caueri ꝓhibita: vt ſic ſitis ſancti .i. mūdi a peccatis. Uult ẜuari precepta: vt ſitis ſancti .i. firmi inv̓tutibꝰ. Dant̉ ei p̄cepta de actibꝰ v̓tutū: ex qͦrū frequētiā generat̉ hītus. Uult īpleri ꝯſilia ad maiore ꝓfectū: ꝗbꝰ efficimur ſancti .i. deo dedicati: ſic̄ tēpla dicūt̉ ſancta: qꝛ deo dedicata. Uult recognoſcia nob̓ ſua bn̄ficia q̄ oꝑant̉ in nob̓: vt ſimꝰ ſancti .i.gratificantes offm̄ ſanctoꝝ in pr̄ia: ꝗ ſemꝑ regratiant̉. Uult ꝯſiderari ꝑmiſſa: vt ſimꝰ ſancti .i. ꝑfecti:eū tmitātes: ꝗ .ſ. ſemper ex mal̓ elicit bona: ſic nosex iniurijs eliciamꝰ bona obliuiſcēdo īiuriaſ. AdRo. xij. Uince in bono malū. Et ex mal̓ tribulationū eliciamꝰ bonū cōuerſionis nr̄e etpatīe. Et exmalo pctōꝝ ꝯmiſſoꝝ: eliciamꝰ bonū humiliatiōisnr̄e: vt humiliores ⁊ cautiores ſimꝰ. Et ſic ſctī eſtote ait ip̄e: qꝛ ſanctꝰ ego ſū dn̄s deꝰ veſter. .§. VI.Uidetur aut predictisobſtare qd̓ ait apl̓s. i. ad Limo. i. Uult deꝰ om̄es homines ſaluos fieri: ⁊ tn̄ pauci ſunt ꝗ ſaluātur: nongͦ vr̄ īpleri ſemꝑ volūtas d̓i. Ad qd̓ rn̄det. b Tho.in. i. ſen. di. pl̓t. ⁊ poſtula in ſupradicto paſſu. Qd̓ hītelligi pōt ml̓tipl̓r. Uno mō ẜm Dama. ꝗ dic̄ hͦ ītelligendū de volūtate dei an̄cedenti: n̄ volūtate deiꝯſequēti. Et appellat volūtatē an̄cedentē illud qd̓vult deꝰ de creatura rōali: ip̄am ꝯſiderādo ſolumẜm ſuā naturā abſqꝫ oꝑbꝰ: ⁊ ſic vult oēs ſaluos fieri. Nā quēlibet creat ad hūc finē: ⁊ dat eī naturācapacē: ⁊ p̄cepta: ⁊ ꝯſilia: ⁊ documēta ꝓponit an̄ eūvt ex illis poſſit ꝓcurare ſalutē ſuā. Dr gͦ volūtasan̄cedens: qꝛ an̄cedit ꝯſiderationē opeꝝ creaturequā ꝗdē ꝯſiderationē poſſumꝰ nos facere de deoprout .ſ. ip̄am creaturā diſponit ẜm naturā ſuā adſaluationē mō dicto. Et hͦ vl̓r erga oēs. Sꝫ volūtate ꝯſequēti n̄ vult oēs hoīes ſaluos fieri: ſed aliquos ſaluari ſcilicet bonos aliquos dānari ſcilꝫmalos. Et dicitur voluntas ꝯn̄s: quia vult illide creatura ꝯſiderata: n̄ ſolū ẜm naturā: ſꝫ ēt oſua q̄ ſequūt̉ ī creatura pꝰ naturā: dat exēplū de iudice bono: ꝗ veniēs ad ciuitatē volūtate an̄cedētivult oēs hoīes illiꝰ ciuitatꝭ viuere: ⁊ nullū ꝑire: cōſiderādo .ſ. hoīes ẜꝫ ſuā naturā. Sed volūtate ꝯn̄tivult aliqͦs viue̓ .ſ. bonos: aliqͦs occidi vt malefactores: ⁊ hoc ꝯſideratꝭ hoībꝰ ẜꝫ oꝑa eoꝝ. Ul̓ exponi p̄tſic. Uult oēs hoīes ſaluos fieri .i. facit nos velle hͦꝙ oēs velimꝰ ſaluos ī generali: ⁊ vt viuāt v̓tuoſe:ſic̄ dr̄ ſpūs ſāctꝰ poſtulare gemitibꝰ īenarrabilibꝰad Ro. viij. qꝛ nos poſtulātes fac̄. Aug. Neſciētesꝗs ꝑtineat ad p̄deſtinatoꝝ numeꝝ: ꝗs non ꝑtineat.