Capitulū

enet̉ velle oē qd̓ iuſtū eſt ⁊ bonuꝫ. Et ſi iſta eſt rōretionis: vbicūqꝫ eſt iuſticia ⁊ bonitas: illud teneorpelle. Nec ob. ꝙ nature nō ꝯgruit: qꝛ volūtas derata ſe p̄fert in eā q̄ repugnat nature .i. volunras ẜm rōem ſubijcit ſibi volūtatē ſeu inſtinctumuralē: vt cū hō ꝓpter v̓tuteꝫ ſe morti exponit.t tn̄ velle volūtate deliberata iſtū ordineꝫ iuſi in peccatis morit̉: dānat̉: qꝛ hͦ deus vult⁊ nō dānationem ꝑ ſe neqꝫ culpā. Tho. in pͥmā opimionē vr̄ magis declinare tāqͣꝫ durā. Secundamſrmat. b. Tho. di. ea. Et de dānatione ſua ꝓpͥa dic̄:giſſa poſitio eſt qͣſi īpoſſibil̓ .ſ. ꝙ alicui reuelet̉ dānatō ſua: ſic̄ nec angelis. Un̄ ſi cui fieret: dꝫ ille cuifieret eſtimare ꝙ ſit illuſio diaboli. Qd̓ ſi certificaret̉ ꝙ reuelatio eſſet a deo: dꝫ credere ꝙ eſſet ẜmcōminationē: n̄ ẜm p̄ſcientiam: vt illud. Ione. iij. c.xl. dies ⁊ Niniue ſubuertet̉. Sed ſciendū ẜꝫ Thodi. ea. circa finē: ꝙ motꝰ volūtatis deliberate circavolitū diuinū: aliter ſe hꝫ in pctōribꝰ: ⁊ al̓r in iuſtiviatoribꝰ al̓r in ꝯp̄henſoribꝰ. Nā in pctōribꝰ motꝰvolūtatis eſt corruptꝰ: qꝛ ex toto relinquūt deliberationem rōis: ⁊ ꝯſequūt̉ īpetū volūtatis natural̓⁊ ſenſitiue: murmurantes de dei ordinatōe. Nullus tn̄ eſt adeo obſtinatus ī pctīs: ꝗ obſtinatiōeꝫ n̄deponere: ⁊ ſe diuine volūtati ꝯformare dūtor. Solū dānatis in penā inflictuꝫ eſt: vt aſua obſtinatōe nūqͣꝫ curent̉. In iuſtis āt viatoribꝰmanet motꝰ voluntatis integer: ſed īꝑfectus dr̄ tūex ꝑte cognitionis: qꝛ n̄ plene voluntatē diuinamcogͦſcunt: tū ex ꝑte affectionis q̄ retardat̉ ex motibus inferioribꝰ. Un̄ in talibꝰ ſufficit n̄ recalcitrareuine iuſticie .i. ordinationi. Ph̓s .n. dic̄ in. iij. ethirū: ꝙ ſufficit forti qd̓ n̄ ꝯtriſtet̉ in pericul̓ mortꝭqͣꝫuis n̄ gaudeat ſic̄ eſt gaudiū in actibus aliarumn. Sed in beatis eſt motꝰ voluntatis delibeteger ⁊ ꝑfectꝰ: tū ex ꝑte cognitōis: qꝛ diuināvolūtatem plene cognoſcut: tū ex ꝑte affectionisq̄ dn̄atur oī appetitui inferiori: nec ī aliquo retar.vl̓ īpedit̉. Un̄ in videndo qd̓ deꝰ vult ⁊ qd̓ ip̄iit: gaudiū experiunt̉: de qͦ in p̄s. Letabit̉ iuſtꝰcū viderit vindictā. Un̄ talis n̄ dꝫ dimittere: qn̄ faciat oē bonū quod pōt: qꝛ in cuſtodiendis illis .ſ.p̄ceptis dei retributō ml̓ta: ait p̄s. Nō ſolū ꝓ cuſtodiendis .i. obẜuandis retributō multa hētur meicedis eterne: ſꝫ ēt in ip̄a obſeruatōe retributio ml̓ta delectationis ſpūalis: qꝛ v̓tuoſe oꝑari delectatmente magis qͣꝫ delectabilia corporis. Et ex hͦ etiāvitatur maius ſuppliciū: ſi pur deberet dānari ininferno: qꝛ ex pctō aggrauat̉ ſuppliciū. Legitur īvitiſpatꝝ. Quod cū ꝗdam pater ſanctꝰ hr̄ et quēdam diſcipulū valde obedientē modeſtū ⁊ gratioſum: rogauit dn̄m vt ſibi renelaret ſi debeat eſſedemū ſaluādus: Reuelatū eſt ꝙ erat dānandus:propter quod cū pater videbat illū lachrymas cōtinere n̄ poterat. Quod ꝑpendens diſcipulus ille īterrogauit patrē de cā fletus. Et cū frequētiꝰ hocpetiſſet victus p̄cibus eius ſibi dixit: ꝙ ex cōpaſnone ad eū flebat: qꝛ reuelatū ſibi erat eū eſſe dā

nandū. Quod ille audiens ait. Pater n̄ oꝫ vt ꝓpi̓hoc lugeatis: qꝛ ſcio iuſtū eſſe dn̄m: ⁊ ꝙ me n̄ dānabit niſi ꝓpter pctā mea. Et ſic̄ fur patiēter dꝫ pati penā ſuſpendendi ex qͦ meruit. Ita ⁊ ego ſuꝫ paratus ferre penā dānationis: ſi offēdero: qꝛ exigitdiuine iuſticie ordo: cuius volūtati volo me ꝯformare. Ita q̄ conabor ex me facere quod boni face̓potero: ⁊ dn̄s de creatura ſua faciat qd̓ ſibi placꝫ.Adeo aūt placita deo fuit tal̓ rn̄ſio ⁊ conformatiovoluntatis: ꝙ nocte ſequenti reuelatum eſt patriilli: ꝙ mutata erat ſnīa dei: et ſaluandus erat. Qd̓non ſic eſt intelligendū: ꝙ voluntas dei vel diſpoſitio ſit mutabil̓: vt velit quod pͥus nō volebat: ſꝫſnīa dei ꝯminatoria: q̄ reſpicit merita vl̓ demeritahoīuꝫ mutat̉. Erat in illo dīſcipulo forte aliqͣ indiſpoſitio mentis: vel viciū occultū: quod merebaỉdānationē: qͦ remoto meruit ex oꝑibꝰ bonis ſaluattonem. In lege ergo dn̄i volūtas iuſti ē: ꝯformādo ſe dīne volūtati ī volito vt dictū ē..§. V.Quantum ad tertiumpͥncipale nota: ꝙ ītellectꝰ rectꝰ reſpicit die ac nocte.i. frequēter in aduerſitate ⁊ ꝓſperitate: ad legemeteruam dei .i. ad cognoſcendū voluntatē ſuā: vtꝑficiat. Un̄ ip̄e p̄s. Unam petij a dn̄o hāc reꝗram⁊c̄. vt videā volūtatem dn̄i. Et qꝛ ī lege ſua ſcriptaip̄am voluntatem manifeſtat: ideo frequēter eamlegit ⁊ meditatur p̄s. Quō dilexi legē tuā dn̄e: tota die meditatio mea eſt: nō ſolū vt ſciam: qꝛ vt aitapl̓s ad Ro. ij. Nō auditores legis .ſ. tm̄: ſꝫ factores iuſtificabunt̉. Qui .n. fecerit volūtatem patrismei: ait chriſtus: q̄ manifeſtat̉ in lege: ipſe meꝰ ſr̄ ēMath̓. xij. Fratribꝰ chriſti debet̉ hereditas et̓na.¶ Sed ſciendum ẜm magiſtꝝ in i. ſen. di. penul̓. ꝙduplex eſt volūtas dei: vna que dr̄ voluntas būplaciti. Alia q̄ dr̄ voluntas ſigni. Quod non ſic ēintelligendū: tāqͣꝫ in deo ſint plures voluntates:cum non ſit niſi vna tm̄: ſed ẜm Tho. in pͥª parte. q.xix. Uoluntas de deo aliqn̄ ꝓpͥe dicitur: et hͨ volūtas beneplaciti nūcupatur: et ſemꝑ impletur. Aliquando voluntas metaphorice de deo dicit̉: ſic̄ ⁊multa alia de deo: ⁊ hec dicitur voluntas ſigni: nōquia ſit ſignū: ꝙ deus illud velit: ſed qꝛ eſt ſignūin nobis voluntatis noſtre. Sicut dicimus deuꝫiratum cū punit: non ꝙ punitio ſit ſignum ire indeo: cum nulla ira in eo ſit: ſed quia eſt ſignuꝫ irein nobis cum punimur. Sic cum deus p̄cipit aliquid: dicit̉ velle illud a nobis: qꝛ cum nos precipimus: ſignuꝫ eſt in nobis ꝙ velimus illud. Perhāc ſimilitudinem dicit̉ volūtas ſigni in deo: et hͦeſt ꝗntuplex: ẜm ꝗnqꝫ ſigna .ſ. p̄ceptum: prohibiiōcōſiliuꝫ: permiſſio: ⁊ operatio. Per hec enim vt ꝑſigna declaramus nos aliquid velle. Declarat .n.quis ſe aliquid velle dupliciter. Uno modo perſe: alio modo per alium. Et per ſe quidem declarat aliquid velle aut directe aut īdirecte. Directecum aliꝗd operatur: ſignuꝫ eſt ꝙ illud vult: cū ſicoperatio dicit̉ volūtas. Indirecte ⁊ ꝑ accidēs: cuꝫ