Titulus..XII.

Quicꝗd .n. vult deus: vult ꝓpter hūc fineꝫ .ſ. ꝓpibonū vniuerſi: ꝑ quod manifeſtat̉ bonitas ſua infinita q̄ eſt finis oīuꝫ. Et ꝗlibet ēt qd̓cūqꝫ vult: dꝫvelle ſub rōe boni: nō tm̄ apparentꝭ .i. ꝓpt̓ aliquēbonū finē. Illud āt qd̓ de ſe eſt malū n̄ pōt ordinari ad fineꝫ ꝗ ꝓpͥe dicat̉ bonꝰ. Sicut furari ꝓp¬ihunc finem vt ꝗs inde faciat el̓yam: n̄ pōt propdici ꝙ fiat ꝓpt̓ bonū fineꝫ. Gꝫ gͦ ꝗs cōformare voluntatem ſuā diuine ẜm cām finalē: vt oīa faciatpropter aliquē bonū finē: ſꝫ illud. Oīa ī gl̓iaꝫ deifacite. Un̄ iudei volentes paſſionē chriſti quā deꝰvolebat: n̄ cōformabāt ſe volūtati dei: ſed. ꝯtrariabantur: qꝛ deꝰ illā volebat: ⁊ ſancti hoc cupiebantpropter huc finē .ſ. ꝓpter redēptionē noſtrā ī qͣꝫtūerat ſatiſfactiua nr̄i debiti: n̄ āt volebāt ī qͣꝫtū eratafflictiua innocentis chriſti. Sꝫ iudei volebāt eaꝫpropter hūc fineꝫ in qͣꝫtum erat afllictiua īnocētischriſti: ⁊ ſatiſfactiua paſſioni eoꝝ ire et inuidie: nōin qͣꝫtum erat nr̄i ſaluatiua: vn̄ grauiſſime peccauerūt. ¶ Scd̓m cām formalē cōformare voluntatem ſuā diuine: eſt oꝑari ex charitate ſeu hr̄e charitatem: qd̓ eſt ꝯformare ſe in mō volēdi: deꝰ eniꝫoīa vult ex charitate. Sꝫ ad hn̄dū charitatē directe n̄ tenemur: qꝛ hͦ n̄ eſt in ptāte nr̄a eā habere: deenim eſt eā infudere: ſine meritis noſtris: ſꝫ illudad Ro. v. Charitas dei diffuſa eſt in cordibꝰ nr̄isꝑ ſpm̄ ſctm̄: ꝗ datus eſt nob̓: ſꝫ indirecte tenemurad eā. Aenemur .n. facere qd̓ ex nob̓ eſt: vt charitatem hēamus: puta: orando: ieiunando: a peccatisceſſando: ⁊ hiꝰ: ꝑ q̄ ꝗs diſponit̉ ad recipiendū. Exemplū de ſole ꝗ illuminat qͣꝫtum eſt de ſe: non ponentē obſtaculū: ſꝫ ſe ponentē an̄ eū: hͨ Tho. ī. i. ſen.di. vlt. Et vt dicit Romanus di. ea. Ꝙ iſtud ē preceptū affirmatiuū .ſ. de p̄parando ad hn̄dum charitatē: obligat n̄ ad ſemꝑ: ſꝫ ꝓ loco ⁊ tꝑe: vtpote: qn̄cogitat p̄cepta dei bn̄ficiā: ⁊ hiꝰ. Beterminare autētp̄s hiꝰ obligationis .ſ. qn̄ teneamur vl̓ qn̄ nō teneamur: n̄ pōt bene determinari. Ad faciendū autēex charitate q̄ facimꝰ tenemur ꝯditional̓r .ſ. ſi volumus mereri vitam eternā: qꝛ ſine charitate opnr̄m non eſt meritoriū. Abſolute non tenemur adhoc: qꝛ ſi teneremur ſemꝑ ex charitate age̓: ſempeccaremꝰ: faciendo aliꝗd n̄ ex charitate. Et ſic filius honorās patrē naturali pietate peccaret: ſi n̄hr̄et charitateꝫ. Ueꝝ eſt: ꝙ ꝓ loco ⁊ tꝑe tenet̉ ꝗlibꝫfacere aliꝗd ex charitate qd̓ tp̄s n̄ pōt facile determinari a nob̓: hec Romanus in. i. ſen. diſ. vlt. Sꝫrectꝰ hō in lege dn̄i volūtas eius: vt .ſ. velit oīa excharitate. ¶ Scd̓m cāꝫ materialē ꝯformare volūtatē ſuā voluntati diuine: eſt velle qd̓ deus vult.Sꝫ vtꝝ teneamꝰ ꝯformare volūtate nr̄am diuineī volito. ℟. fr̄ Romanus ſuꝑ. i. ſen. diſ. vlt. q. vlt.dicēs. Hic n̄ q̄rit̉ de voluntate ſenſualitatis: quiailla n̄ fert̉ in bonū ſimpl̓r: ſicut volūtas diuina: ſꝫincōueniens ſibi .ſ. delectabile ẜm ſenſum. Un̄ ẜꝫiſtā volūtateꝫ n̄ tenemur ꝯformare volūtatē nr̄aꝫdiuine. At ſcd̓m hāc voluntatem chriſtus nolebatpati: ꝓpter qd̓ orauit dicēs. Pater trāſeat a me ca-

lix iſte ⁊c̄. Nec ēt voluntate naturali tenemur adhoc: qꝛ illa ſemꝑ fert̉ ī bonū nature vt cōſeruationem ſui vel ſuoꝝ. Et ſic. b. Maria volūtate naturali ⁊ ſenſuali nolebat filiū: pati: qd̓ deus volebavn̄ triſtata eſt maxime de morte eius. Propter qd̓Symeon dixit de ea. Auā ip̄ius aīaꝫ ꝑtrāſibit gladius. Lucꝭ. ij. Et ad crucem canit eccl̓ia. Flecte rmos arbor alta tenſa laxa viſcera ⁊c̄. Nec ēt volūtate ꝯditionata: qꝛ ꝑ illā bn̄ poſſumꝰ velle aliud qͣꝫdeꝰ velit ſub ꝯditiōe .ſ. ſi deo placet. Sic̄ Paulusvolebat ſibi ſtimulū auferri: ꝓpter qd̓ hoc poſtulabat: ⁊ deus nolebat: vt pꝫ. ij. ad Corin. xij. n̄ .n. volebat illd̓ apl̓s: niſi ī qͣꝫtū deo placeret. Un̄ hͦ ſibi reuelato: n̄ apliꝰ voluit ſibi auferri..§. IIII.Sed queritur de voluntate deliberata. Et circa hoc ſunt due opiniones.Una eſt q̄ diſtinguit volitū diuinū: qꝛ .ſ. aut ꝯgruumihi illud velle: aut n̄ ꝯgruit: ſi ꝯgruit mihi illudvelle ſimpl̓r debeo illud velle quod deꝰ vult: dūmō ſciam quod deꝰ velit. Si aūt n̄ ꝯgruit mihi ijlud velle: tūc n̄ teneor velle quod deꝰ vult: vt mtem meā vel dānationē. Rō eſt ſecūdum ip̄os:cū gr̄a ꝑficiat naturā n̄ deſtruat: nō teneor ꝓpt̓tū gratie velle aliꝗd quod ſit ꝯͣriū nature mee:mortē meā vel meoꝝ. Itē natura n̄ dictat ꝙ velimdānationē meā: nec ēt gr̄a hoc exigit vt hoc velimgͦ n̄ teneor. Alia opinio: ꝙ volūtate abſoluta et deliberatta oīo teneor velle quod deꝰ vult: vl̓ quodſcio deū velle. Et ad hͦ dicendū: mouet eos auctoritas: rō: ⁊ exēplū. Et auctoritas ꝗdeꝫ hr̄ in glo. ſuꝑ p̄s. Nō adheſit mihi cor prauum: vbi dr̄: ꝙ corprauū ⁊ diſtortū hꝫ ꝗ n̄ vult quod deꝰ vult. Et gloſuper illud rectos deceꝫ collaudatio: dic̄. Recti ſiꝗ volūt qd̓ deꝰ vult. Rō q̄ ad ideꝫ mouet eſt: qꝛ ſinō teneor velle qd̓ deus vult: gͦ poſſum velle ꝯͣgͦ pōt mihi diſplicere quod deꝰ vult. Sꝫ hͦ eſt faqꝛ vt dic̄ Aug. Impius eſt: cui diſplicet diuina ꝓuidentīa. Ite nil iuſtuꝫ diſplicet iuſto: ẜm Aug. dev̓a religione: ſed oē volitum a deo eſt iuſtum: gle cui tale volituꝫ diſplicet eſt iniuſtus. Si ergopoſſum velle ꝯͣrium eius quod deus vult: gͦ teneor velle oē quod vult. Itē qꝛ ẜm Tulliū Amicoꝝeſt idē velle ⁊ nulle: ſꝫ tenemur eē amici dei: ergo⁊ velle quod vult ip̄e. Pꝫ hͦ ēt ꝑ exempluꝫ: qꝛ mala q̄ īferūt̉ corpori meo debeo acceptare: ex qͣ deoplacet. Sed nihil magis debeo diligere pꝰ aīam qͣꝫcorpꝰ meū: ergo ml̓to magis debeo acceptare q̄ fiunt parentibꝰ meis vt mortē eoꝝ ⁊ hiꝰ. Nec iſti dicūt: ꝙ debeā velle dānationē meā: ſꝫ ꝙ debeo eaꝫvelle: ẜm quod deꝰ eā vult. Deꝰ āt n̄ vult ꝑ ſe ⁊ ſimpl̓r me dānari: ſꝫ ſi facio opera pctī: vult me dānari: vn̄ vult ordinem iuſticie: ꝗ eſt punitionis culpeꝑ penam. Iſtū āt ordinem iuſticie teneor acceptare .ſ. ſi peccauero puniar: qꝛ aliter repugnareꝫ ordini diuine iuſticie: ⁊ ſine dubio ſic teneor velle ꝗcꝗd ſcio deum velle ſi mihi ꝯgruit: ẜm oēs hꝰ tentonis non teneor alia rōne: niſi quia voluntas mea