Titulus.X.
Quinīmo abſqꝫ aliqua forma verboꝝ pōt ꝯcedi:vtputa cū ꝯcedens dicit. Uiſitans talem eccl̓iamvel faciens talem el̓yam penitens et ꝯfeſſus hēatplenariam indulgentiam. Et intelligit̉ vt dictumeſt ſupra: ꝙ tunc vel antea ſit ꝯfeſſus de neſſarioꝯfitendis. Manifeſtum eſt .n. talem qui illa īplet:ſtatim abſqꝫ alia forma verborū alicuius abſolutionis ꝯſequi effectum illius indulgentie: niſi ponat obſtaculum incōtritionis. ¶ Secundo notandum ꝙ illa dꝫ eſſe forma v̓borum in remiſſioneplenaria ꝯcedenda: quā ꝯcedens indulgentiā decreuit. Nā in illa forma dꝫ miniſter exeꝗ mandatum: in qua eius imꝑator iniunxerit. Cuꝫ ergo inhiꝰ gratijs cōiter tal̓ ſit forma īdulti: vt ꝯfeſſor tali ꝑſone ī obedientiā romane eccl̓ie ꝑſiſtenti etiāplenā remiſſioneꝫ largiat̉. Seꝗt̉ ex tali forma cōmiſſionis īꝑatiua: ꝙ talis dꝫ eſſe forma executionis indicatiua. Ego auctoritate ſedis apl̓ice mihipro nunc ꝯmiſſa: concedo tibi plenaria remiſſionem oīuꝫ pctōrum tuorū: de ꝗbus es contritus ⁊ore ꝯfeſſus: p̄ter ea q̄ ex ꝯfidentia hꝰ indulti cōmiſiſti. Si addat̉. In noīe pa. ⁊ fi. ⁊ .ſ.ſ. ꝯgruū erit: ſedn̄ neceſſariū. Et ꝙ alij addūt: et reſtituo te illi īnocentie in qͣ eras qn̄ baptizatus fuiſti: ſuꝑfluū vr̄:ſi tn̄ viciat actū. ¶ Tertio eſt notandū ꝙ ex ꝯmiſſion actualiter plenariā remiſſionem ꝯcedēs: nonoꝫ ꝙ neceſſario ſit ſacerdos niſi exp̄ſſe in cōmiſſione mādet̉ hoc. Nō .n. eſt ẜuus maior dn̄o ſuo: ſꝫcōcedens plenariā indulgentiā pōt non eſſe ſacerdos: gͦ ⁊ exequēs nō oꝫ ꝙ ſit ſacerdos: niſi hec cōtinent in forma indulgentie hꝰ. Sic̄ .n. talis plenaremiſſio pōt dari cū forma ⁊ ſine forma: ita etiaꝫꝑ miniſtrū ⁊ ſine miniſtro: ⁊ ꝑ miniſtrū ſacerdote⁊ non ſacerdotem: niſi in bulla dicat̉ exp̄ſſe: ꝙ miniſter huius cōfeſſionis ſit ſacerdos. Si aūt nondicatur in bulla: niſi ꝙ ſit idoneus cōfeſſor: ⁊ ꝗs īarticulo mortis conſtitutus hn̄s talem indulgentiam: ſacerdotē hr̄e non poſſit: vel etiam clericuꝫ.Satis vr̄ ꝙ laicꝰ in eo caſu poſſit iudicari idoneꝰcōfeſſor: qꝛ vt dictum eſt: talis cōfeſſio vel abſolutio non eſt ſacramental̓: que non pōt fieri niſi perſacerdotem. Un̄ ⁊ cōfitens peccata ſua laico in talicaſu: cū non hꝫ copiam ſacerdotis: laudabiliter ꝙdem facit: ſed euadēs tenet̉ iterū illa ſacerdoti cōfiteri: cū laicus non habeat clauem ordinis: tamēſi cōfitetur laico neceſſario confitenda: vel mortalia cōmiſſa poſt vltimā cōfeſſionē: valet ꝗdeꝫ ſibad cōſequēdam indulgentiā talem. ¶ Quarto eſtnotādū ꝙ materia circa quā pͥncipl̓r eſt remiſſioplenaria: ⁊ materia circa quā ē remiſſio ſacramētalis differūt quaſi ſicut culpa et pena Nam ptāsque eſt clauis ordinis: p̄cipue eſt circa culpam actualē: qͣꝫuis etiā v̓tute clauiū dīminuat̉: ⁊ de penadebita tꝑali plus ⁊ minus ẜm qͣꝫtitatem cōtritiōis⁊ laboris ⁊ ex oꝑe iniuncto ſatiſfactionis. Sꝫ clauis iuriſditionis eſt in hiꝰ indulgentijs ꝯͣ penā tꝑalem debitam ꝓ culpa. Nam ⁊ ſi culpa dimittaturhoc eſt rōe ꝯtritōis ⁊ cōfeſſionis pͥus facte. Un̄ re
miſſio ſacramētal̓ vel culpaꝝ mortaliū ſemper eſplenaria vel nulla: cū oīa mortalia ſint cōnexa adinuicem ex ꝑte auerſionis: vt vnū non poſſit dimitti ſine altero. Remiſſio aūt q̄ fit ꝑ īdulgentiaspōt eſſe ⁊ plenaria ⁊ ꝑtialis: de aliꝗbus annis vdiebus ẜm formā indulti. ¶ Quinto idem videt̉dicendū: ſi ſacerdos vel laicus cū nō habet̉ ſacerdos: cum neſciat formā q̄ ꝯſueuit cōiter dici: ex iōrantia vel inaduertentia nō illā dicit: ſꝫ eqpollentia: puta do tibi illā indulgentiā q̄ ꝯtinetur in hoctuo indulto. Uel dn̄s te abſoluat a tua culpa et pena ſcd̓m gr̄am quā dicis tibi cōceſſam a ſūmo ptifice. Nec ſeꝗtur ꝙ fruſtra in forma indulti ponitur: ꝙ valeat ſibi eligere ꝯfeſſorem idoneū ⁊c̄. ꝗahoc ſit vt faciendo ſi pōt ꝯfeſſionem ſacramētalſacerdoti de mortalibus nōdū cōfeſſis: vel d̓ illis⁊ ſi iam ꝯfeſſis vel venialibus nō neceſſarijs corfiteri efficacius tollatur obſtaculū ad ꝯſequenoindulgentiam cū ꝑ cōfeſſionē efficiaturde attrito cōtritus: ſcd̓m Tho. Ꝙ ſi in forma īdulti hoc diceretur ꝙ valeat ſibi eligere cōfeſſorē ſacerdotē ſecularem vel regularē. Ex ip̄a forma pꝫꝙ dꝫ eſſe ſacerdos ꝗ det ſibi illā plenariā remiſſionē. ¶ Quarto q̄rit vtꝝ valeat dicta cōfeſſio qͦ adad pct̄a obligta. Et vr̄ ꝙ non: qꝛ dat̉ ex forma indulgentie remiſſio plenaria pctōꝝ: de ꝗbus ē contritus et cōfeſſus. Sꝫ qͦꝝ eſt oblitus non eſt cōfeſſus: ergo de illis nō dat: in ꝯͣriū vt credo eſt rei v̓itas. Cuius rō eſt: qꝛ cū deꝰ n̄ reꝗͥrat ab hoīe īpoſſibile: ita vr̄ ſentiēdū de papa: ꝗ eiꝰ vices tenet ī triscū regl̓a dicat. Nemo ad īpoſſibile obligari pot̓itde re. iu. li. vi. Impoſſibile ē āt ꝙ ꝗs ꝯfiteat̉ īꝑilari illd̓ qd̓ n̄ hꝫ ī memoria: niſi diceret mēdaciqd̓ nullo mō ē fiēdum. xxij. q. ij. Cū hūilitatꝭ. Sednec iſtd̓ reꝗͥrit̉ ad hͦ: vt remittat oblita: ſꝫ ſuffic̄ ꝙcōterat̉ ⁊ ꝯfiteat̉ de his ī genere: cū ꝓpoſito ꝯterēdi ⁊ ꝯfitēdi ī ſpē: cū mēti occurrerīt: ⁊ ꝑ hoc rentūt̉: ſi al̓s ē bn̄ diſpoſitꝰ. Et ita vr̄ extimādū paphoc ītendere ī tali īdulto .ſ. d̓ ꝯfeſtiōe eoꝝ q̄ mentioccurrūt: cū ꝯpetenti diſcuſſionē: ⁊ eoꝝ q̄ neceſſario ꝯfitēda vt moͣtalia: de oblitꝭ aūt ſufficiat ꝯfeſſio ſic̄ ⁊ ꝯtritio general̓. Ad qd̓ ēt fac̄ a ſil̓i: decretalis oīs vtriuſqꝫ ſexꝰ: de pe. ⁊ re. Nā ibi p̄cipit̉ ꝙ ꝗsoīa pctā ſua debeat ſalteꝫ ſemel ī āno cōfiteri ꝑpͥoſacerdoti: et certū eſt: ꝙ pctā oblita ſūt pctā. Nonenī obliuio fac̄ pctm̄ ꝑpetratū nō eē pctm̄: ⁊ cū ꝗsea n̄ cōfiteat̉: qꝛ n̄ recordat̉: ergo n̄ oīa pctā ſua cōfitet̉: ergo cū n̄ ẜuet mādatū: ea n̄ cōfitendo: qꝛ nōoīa: peccabit mortal̓r: qd̓ eēt abſurdū dice̓. Intelligenda ē ergo decretal̓ illa: de pctīs cōfitēdis .ſ. q̄memorie occurrūt ī ꝑticl̓ari alia ī generali. Et ſil̓rī ꝓpoſito qͦ ad cōſecutōeꝫ plenarie remiſſiōis: ſuffic̄ ꝯfeſſio d̓ oblitis ī gene̓: nec reqͥrit̉ ī ſpē qd̓ eſt īpoſſibile. Itē vr̄ dicēdū: cū ī forma hꝰ indulti cōtineat̉: ꝙ ſi hꝫ alt̓i ſatiſface̓ ſeu r̄ſtitue̓ r̄ſtituat ītelligēdū vr̄ ſi pōt. Sic .n. gloſat Aug. illā r̄gl̓aꝫ. Peccatū n̄ dimittit̉ niſi r̄ſtituat̉ ablatū: d̓ re. iu. li. vi. vꝫſi pōt r̄ſtitui: vt ip̄e Aug. exp̄ſſe dic̄. xiiij. q. vi. ſi res