Druckschrift 
1 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū III.

omnium pctōꝝ: que eſt ore cōfeſſus contritus.Si ergo non ꝯfiteatur: tūc ad illa alias ꝯfeſſuseſt: non videtur extendi remiſſio niſi ad ſibi tuncꝯfeſſa: ad alia. Sed in oppoſitū eſt rei v̓itas.Pro cuius declaratione eſt ſiendū: clauis iuriſditionis circa hoīem in mortis articulū ꝯſtitutuꝫdupl̓r in ſacerdote dilatat̉ .ſ. de iure cōi: de īdulto ꝑticulari hꝰ Et qͣꝫtū ad pͥmū modū poteſt quilibet ſacerdos: quēlibet in articulo mortis ꝯſtitu ſibi ꝯfitentem abſoluere: ab oībus peccatis etententijs excōis indifferenter ſacramental̓r: inforo pn̄iali. Hec āt ptās hiꝰ indultum: non committit: qꝛ ꝗlibet ſacerdos non p̄ciſus hꝫ hāc de iure ꝯmuni in eo caſu. Preterea tal̓ abſolutio ſacramental̓ ēt extenditur ad pctā p̄textu tal̓ vl̓is auctoritatis ꝯmiſſa eēt. Nullus .n. excipit̉ dūmodocontritus confiteatur. Sꝫ ptās conceſſa ſacerdotireſpectu hꝰ indulti: non extendit̉ ad peccatamiſiſſet p̄textu tal̓ indulgentie: vt pꝫ ex forma indulti. Sed nihilominꝰ ad ip̄a ꝯmiſſa textu indulti: valet abſolutio ſacramental̓: fit de iuremuni in hꝰ articulo ſi ꝯterat̉ cōfiteat̉ ſi memorieoccurrāt: ad culpā: ad penā tꝑalem: ptāte cōiclauiū plus minus ẜm diſpoſitionē eius. Fcūdo dilatat̉ clauis iuriſditionis in ſacerdoin hoc articulo: ꝓpter indultū ſpāle tal̓ indulgētieqͦad remiſſione penaꝝ tꝑalium quas ꝗs ſolūturꝰeſt hic vel in purgatorio: qͣs de iure cōi: ſacerdosremittere non poterat: ſꝫ pōt vigore īdulti hꝰ. Ubiēt notandū: iſta remiſſio que in hac gratia īdulgentie ꝯmittit̉: non eſt ſacramental̓: ideo non reꝗrit de neceſſitate noticiā pctōꝝ: nec formā abſolutionis ſacramental̓: ſed preſupponit ſit tunc velantea corde ꝯtritus ore ꝯfeſſus. Cuius poteſt. Quia ſint tres ꝑtes integrales pnīe hiꝰ: gratioſa indulgentia non pōt ſupplere niſi tertiā .ſ. ſatiſfactionē ꝯtritionem ꝯfeſſionē ſupplere non poteſt. .n. pōt ꝗs aliū ꝯteri vel ꝯfiteri ſacramētal̓r: niſi interp̄tem neſcit loꝗ. Sed bene pōtvnus alio ſatiſfacere viuo vl̓ defuncto. Et ideoontifex romanus: eſt pͥncipalis diſpenſator theſauri eccleſie intendit hiꝰ indulgentias de ip̄otheſauro .ſ. penaꝝ chriſti ſanctoꝝ adiuuentur fideles ad ſatiſfaciendū ſeu ſoluendū debita hiꝰ penaꝝ. Non ergo oꝫ ꝯfiteatur general̓r ſeu aliasconfeſſa. Nec hoc expͥmit forma indulti: ſꝫ detſibi plenariam remiſſioneꝫ pctōꝝ eſt ore ꝯfeſſus ꝯtritus. Non dicit ſibi ſꝫ ſimpl̓r eſt confeſſus.Si igitur aliꝗs eſt ꝯfeſſus: iam eſt ꝯfeſſus īpleuit formā indulti: vt non oporteat ꝯfeſſa iteꝝ cōfiteri. Sꝫ ſi qua ꝑpetraſſet mortalia poſt vltimāfeſſionem rite factam: de illis oꝫ ꝯfiteri: vt ad illaextendat̉ remiſſio pene debite illis. Et ſi amiſiſſet loquelā: ſed non vſum rōis: poſſet ꝓuideri ſaluti ſue ſigna nutus: equalent ꝯfeſſioni: et adconſecutionē remiſſionis pene illoꝝ. Sed ſi nul modū pōt intimare taliā peccata: valebit ꝗdemſibi ꝯtritio ſola: ſi habeat ad remiſſionē culpaꝝ

taliū. Sed non extenditur remiſſio pene illaruꝫvigore indulti vt videt̉: qꝛ nūqͣꝫ eſt ea ꝯfeſſus. Siaut incurrat amentiā vl̓ freneſim poſt mortalemiſſum: de nūqͣꝫ habuit cōtritionē: nec in taliſtatu poſſit ea habere: nec ſaluat̉ nec ī aliqͦ ſibi ſuifragatur vel valet indulgentia. Ueꝝ qꝛ ſciri pōthoc: niſi ꝑmanſiſſet vſqꝫ ad illud vltimuꝫ in aliqͦnotorio crimine: vt in ꝯcubinatu: vſura publica: hiꝰ: pōt ſacerdos facere: qd̓ in ſe eſt: vt det ſibi talem abſoluſionem plenam remiſſionē. Et idēdicendū eſt de venialibus: hoc eſt qꝛ non ſūtneceſſitate ꝯfitenda: ideo eis non conſeſſis:hoc tollitur valor indulgentie: ſi mortalia eſt cefeſſus tūc vel alias: de venialibus ſit ꝯtritꝰ: al̓s ſi hoc non impediret̉ a ſalute: qꝛ venialia nontollunt gratiā nec effectū huius indulgentie. Impedirent tn̄ ad remiſſionē penaꝝ debitarū pro: ill̓venialibus: niſi ꝯtereretur ex eo: pena remittitur remanente culpa: etiaꝫ veniali. Idē intelligē eſt de oībus indulgentijs: que dant̉ ꝑticularit̓vel vl̓r penitentibus ꝯfeſſis .ſ. oportet ꝯfiteriſi qua cōmiſiſſent mortalia poſt vltimā ꝯfeſſione:alias ſibi non valerent. Uenialia aūt non ꝯꝫ confiteri: nec mortalia iam rite confeſſa. Ueꝝ qꝛ confeſſio ſemꝑ eſt vtilis: etiam iterata frequenter etiamde venialibus: venialia cōfiteri: etiā al̓s cōfeſſanon pōt niſi iuuare: p̄ſertim confeſſiones efficiatur ꝗs aliqn̄ de attrio contritus: ſi quis vultgeneral̓r tunc confiteri non pōt nec dꝫ rephendi:ſed cōmendari. Sed non eſt hoc neceſſariū adſequēdū effectuꝫ indulgentie. Tertio querit̉ſit forma hiꝰ abſolutionis vl̓ remiſſionis plenarieqd̓ eſt diligenter inſpiciendū: qꝛ ſic̄ forma eſt pͥncipiū eſſendi ita cognoſcendi. Et ē fienda vna diſtinctio cōis ſatis vulgata ẜm theologos canoniſtas: vꝫ duplex eſt clauis: vna ordinis: alia iuriſditionis. Dare aut indulgentiam plenariam vl̓non plenariam non ꝑtinet ad claueꝫ ordinis: ſediuriſditionis. Qd̓ pꝫ ex eo: qꝛ claue ordinis poteſt vti: niſi qui eſt ſacerdos qd̓ eſt abſoluere in ſacramento penitentie ſacramentaliter. Sed abſoluere in foro iudiciali: ſeu dare indulgentiam parcialem vel plenariam: pertinet ad clauem iuriſditionis: qd̓ fieri poteſt etiā per eum qui non eſt ſacerdos. Nam legatus non ſacerdos dat indulgētiam papa electus canonice: ſi non ſit adhuc ſacerdos: poteſt dare indulgentias: ſic patettinet ad clauem ordinis: ſed iuriſditionis dare indulgentias. Ad clauem auteꝫ ordinis pertinet habere poteſtatem ſuper corpus chriſti veruꝫ adficiendum: ſuper corpus chriſti myſticuꝫ ad abſoluendum a peccatis ſacramentaliter. Et abſolutio quidem a peccatis ſacramentalis habet certāformam: que immutari non poteſt quo ad formāſubſtantialem. Nec ea vti poteſt quis: efficaciam habeat niſi ſacerdos. Sed abſolutio plenaria ſeu conceſſio remiſſionis plenarie: non habetcertam formam determinataꝫ: ideo variari pōt.