Druckschrift 
1 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

.X.Titulus

qꝛ non pōt tolli culpa niſi reordinet̉ volūtas: reordīari pōt qͣꝫdiu ī ip̄a deordinatōe manet: aliaseſſent duo oppoſita ſimul. Et veniale nullopōt dimitti qͣꝫdiu volūtas ad illud manet: ideꝫ pe Quō āt ad remiſſionē venialis reꝗͥrat̉ ꝯtritio:declarat ſic Tho. vbi ſupra. Pctm̄ veniale remittit̉ vt dictū eſt ſupra: qͣꝫdiu volūtas manet in illo.Ip̄m āt recedere a volūtate ab eo qd̓ pͥus volebateſt diſplicere ei qd̓ voluit: talis diſplicentia qn̄ ēgr̄a informata dr̄ dolor ꝯtritionis: veniale ſin̄ꝯtritione dimittit̉. Sed ſciendū ꝯtritio pōt accipi tripl̓r .ſ. vel hītu: vel actu: vel medio. Hītuꝗdem ꝯtritio ſufficit ad pctī veniaʸ̓ dimiſſioneꝫqꝛ tūc ꝗcūqꝫ hr̄et hītū v̓tutis pnīe: cuius actus eſtq̄libet ꝯtritio ꝯſecutꝰ venial̓ pctī dimiſſionē. Et ſicpctm̄ veniale gr̄a eſſe pōt: nec iteꝝ reꝗͥrit̉ſemꝑ ſit actual̓ ꝯtritio: qꝛ ſeq̄retur pctm̄ ꝗſꝗs īmemoria ꝯtritionē hꝫ remitti poſſet. Et ideodicendū reꝗͥrit̉ ꝯtritio medio: qn̄ .ſ. ſi actupctm̄ non diſpliceat explicite: diſpliceat implicite:qꝛ ex ꝟtute pnīe quā agit ſequeret̉ diſplicentia explicite pctī venial̓: ſi cogitatio ad illud ferret̉: ideꝫPe. Et noͣ ẜm Pe. de pal̓. in.. feruor charitatis ſumitur dupl̓r: vno actu charitatisconatu: hoc actu intendit̉ auget̉ charitas. Sed eſt neceſſarius ad remiſſionē venial̓. Aliopro actu ſimplici in quē ꝓrūpit charitas ēt tepidedeteſtando pctm̄. Et hoc reꝗͥrit̉ ad remiſſionē venialiū: ille. Dicūt ꝗdā qͣꝫuis aīa īformata charitate: mereat̉ ꝯtritionē remiſſionē venialiuꝫ: tn̄illius remiſſio dꝫ dici efficiens: ſaltē loquēdode ſe: qꝛ motꝰ ꝯtritiōis eſt remiſſiōis peccati venial̓ efficiens ſolū: ꝯtritio immediateelicit̉ a volūtate charitate īformata vt ꝗdaꝫ dixerūt. Sꝫ eſt pͥncipalius hoc: illa cōtritio eſt ip̄iīmediatꝰ effectus: ille..§. V.Dimittuntur āt ueniaalia octo modis ẜꝫ Ray. Primo dignā cōioneꝫde ꝯſe. di. ij. om̄e crimen.. c. Si qͦtienſcūqꝫ. vtꝗdā addūt: extremā vnctionem: exͣ de ſacra. ve.c. vnico. Secūdo aq̄ bn̄dicte aſꝑſionem: de ꝯſe.diſ. iij. aquā ſale. Tertio el̓ yaꝝ largitioneꝫ: pedi. i. §. qͣꝫobrem.. c. medicina. di. iij. ſane. Addūtꝗdā iniuriaꝝ dimiſſionem eſt el̓ya ſpūalis: dequa Lucꝭ. vi. dimittet̉ vob̓. Quarto or̄onemcipue dn̄icam: de pe. di. iij. §. de qͦtidianis. Quītoꝯfeſſionem generalem ml̓to magis ꝯfeſſionemſacramentaleꝫ: de pe. di. iij. §. de qͦtidianis. Sextoep̄alem bn̄dictionem: ẜm qͦſdam etiā ſacerdotaleꝫ .i. q. i. ml̓ti in fi. Septimo deuotā pectorisſionem: vt de. pe. di. iij. §. tres ſunt actiones. Octauo cordis ꝯtritionem: vt in p̄cedenti. §. dictū eſtDe his ſūt v̓ſus. Cōfiteor tūdo ꝯſpergor conterororo. Signor edo dono per hec venialia pono. Et ſolū per iſta ſpāl̓r noīata: ſꝫ etiā per qd̓libꝫ bonūopꝰ delent̉ vt ī p̄dicto ca. medicina v̓ſi. Redime teoperibꝰ tuis. Et ſic̄ dic̄ Lho. plura pauciora veni

alia per p̄dicta remittunt̉ ẜm per hoc maior vrminor feruor ꝯcitat̉ qd̓ de pluribꝰ vel paucioribꝰſaltē īplicite ꝯtritiōem ꝯtineat: vn̄ oꝫ ſemperoīa venialia dimittant̉. Noͣ dic̄ Pe. de pal̓. īiiij. di. xvi. hos modos dictos pctā venialia dimittunt̉ plus qͣꝫ per alia bona opera. Lꝫ cōit̓ perhos ēt dimittāt̉: niſi diſplicentia volūtatꝭ. Minor tn̄ dolor hisⁱ ſuffic̄ ad remiſſionē venialiū:qͣꝫ ſine his: vn̄ non fruſtra adhibentur: ſꝫ ml̓tū vtiliter rōabil̓r. Et pͥmo qꝛ iſti modi plus īcitāt hominem ad motū liberi arbitrij deteſtātis pctā. Secūdo qꝛ plus valent ad remiſſionem pene: qꝛ exmerito p̄cibus eccl̓ie ml̓ta ex his oꝑātur. Tertioqꝛ plus ſuffic̄ general̓ contritio qͣꝫ alibi: ita tn̄ vtatur his hac ītentione. Addit etiā ad p̄dicidē: q̄cūqꝫ ſacra vnctio delet venialia: vt ep̄orregū: ſacerdotū. Item bn̄dictio monialiū: et panis bn̄dictus in eccl̓ia. Item patientia flagelloꝝ: totū intellige ad eos ſunt in gratia: īdulgentie āt ſolū penā: non culpaꝫ nec etiā veniale remittūt: hec ille. De purgatorio ſuffragijs mortuoꝝ. Cap. 2ᵐ.Urgatorium eſſeex ſcriptura on̄ditur: dr̄. ij. Macpa.cij. Sancta ſalubris eſt cogitatio ꝓd̓functis exorare: vt a pctīs ſoluant̉. .n. iſtd̓ dictum pōt ītelligi de beatis: qꝛ indigent nec denatis: qꝛ eis non ꝓſunt. Intelligitur de his ſūtin purgatorio. Cu .n. cōtritionem deleta culpaex tuto tollatur ſemper reatus pene: nec etiā ſemꝑvenialia: dimiſſis mortalibꝰ tollūtur: iuſticia deexigit: vt pctm̄ penā debitaꝫ ordinetur: oꝫ iſte poſt cōtritionem de pctō decedit an̄ ſatiſfactiōeꝫdebitā: vel etiam minimis venialibus: poſt hācvitā puniatur. Et negat purgatoriū: eccl̓iavl̓is hoc teneat .ſ. purgatoriū eſſe orās defūctisillis ibi ſūt: hereticus eſt: auctoritati eccl̓ie reſiſtat: Tho. in.. di. xxi. Dinc Greg. dicit debuſdā ꝑuis culpis āte diē iudicij purgatōis igniscredendus eſt: di. xxv. qͣlis. Et Aug. ſi cōuerſus .ſ.peccator fuerit vita viuet moriet̉: non tn̄ promittimus euadat oēm penā: pͥus eſt .n. purgandus igne purgatiōis ⁊c̄. de pen. diſ. vij. c. vltꝭ. Et ſicerrāt iudei greci purgatoriū negantes. De locoāt purgatorij reꝑit̉ aliꝗd exp̄ſſe determinatūin ſcriptura: nec rōes efficaces ad hoc poſſent īduci: tn̄ ꝓbabil̓r ẜm magis cōſonat dictis ſancto reuelatiōi facte ml̓tis. Locus purgatorij aīabus dupl̓r aſſignatur ẜm Pe. in.. Aut ẜm legecōem: ſic purgatoriū eſt cirta limbū. Aut ẜm diſpoſitionē ſpāleꝫ: ſic purgātur aīe aliqn̄ in diuerſis locis ī ꝗbus peccauerūt. Aut ꝓpter aliqͣꝫ ſuaꝫreuelationem ſuffragia eoꝝ ꝗbꝰ apparent. Autpropter aliqͣꝫ viuentiū edificatōeꝫ: hoc āt eſtẜꝫlegem cōem: qꝛ ẜm legē cōem ſil̓ puniūt̉: exempla