Eitulus. III.

In cuius ſignum ẜm Aug. de ciui. dei: ſenſerūt ſtimulos carnis in mēbris genitalibus: propter qd̓erubeſcentes adinuicem fecerūt ſibi pericomata.i. ſuccinctoria ſeu cooꝑimēta. Gen̄. iij. Et potētiaquidem ꝯcupiſcibilis nō appetit niſi delectabiliaſenſibus: ⁊ ſi ꝯtraria ſpūi. Caro enim ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄: vt dicitur ad Gal̓. v. In cuius figurāancilla agar ꝯcepiſſe ſe vidēs ex Abraham: etiaꝫproterua deſpiciebat dn̄am ſuā ſarai. Et cū verberibus angeretur ab ea: fugam arripuit. Gen̄. xvi.ad deſignandū: ꝙ ſenſualitas que eſt ancilla rōispoſtqͣꝫ ꝑ ꝯcupiſcentiam ꝯceperit pctm̄ ex viro .i. appetitu rōnali deſpicit poſtea rōem: nec vult ei obedire. Sed ⁊ ſi aliquando cogatur ꝗbuſdam penisvt ieiunijs ⁊ diſciplinis: ipſa ſenſualitas fugit a rōne nec propter hoc ei obedit: ſed vt libera vagaturEt in tm̄ excreſcit ipſa ꝯcupiſcentia: vt nō deferatnaturali federi ſeu propinꝗs: vt pꝫ in Amon pͥmogenito Dauid: ꝗ amore ꝯcupiſcentie inſaniens inthamar ſororem ſuā violenter ꝯſtuprauit eaꝫ. ij.Regꝭ. xiij. Et de ruben ꝗ aſcēdit cubile patris ſuiiacob: cognoſcendo .ſ. vxorem patris. Gen̄. penul.Et de ſemiramis bellicoſiſſima regina niniue: q̄duxit in maritum filiuꝫ ſuū: ſed ab ipſo īterfectaeſt. Iraſcibilis potentia plena eſt ꝑturbationibꝰ⁊ vindictis illicitis. Unde ſaul qui pͥus erat pacaciſſimus: adeo ꝙ deſpicientes dn̄m eius ſibi a domino traditum: patienter tolerauit: nec in aliquomoleſtari eos voluit: poſt victoriam magnā habitam cōtra āmonitas: cū tamen ppl̓s hoc quereretpoſtqͣꝫ a dn̄o receſſit ꝑ pctm̄: ita turbulenter ⁊ furioſus eſt: vt frequenter ꝑ ſe ⁊ per alios mortē queſierit generi ſui Dauid ei fideliſſimi: ⁊. lxxxv. ſacerdotes occidi fecit: qꝛ abimelech pͥnceps eoꝝ fauorem dederat ipſi Hauid: ꝯcedendo ei panes et gladium golie: ⁊ cōſulendo pro eo dn̄m. i. Regꝭ. xxij.Alexander magnus vicijs īmerſus ita iracūdusaliqn̄ erat: vt fideliſſimū ⁊ amiciſſimū ſibi proimanu īterficeret. Senſitiua qͦꝫ app̄henſiua: vtſus: auditus: guſtus: et hiꝰ: ita efficiuntur inordinati ꝑ curioſitatē: ꝙ nec ſaciatur oculus viſu nec.§. III.auris auditu: vt dr̄ Eccl̓iaſtes .i.Uexatur peccator et ꝝmentum patitur in tertio genere bonoꝝ: q̄ ſunt p̄cipua .ſ. in bonis ſpiritualibus que ſunt ſub triplici differentia.Munimenta ſuffragiorum.Fulcimenta meritorum.Ornamenta v̓tutum ⁊ donoꝝ.¶ Ille ꝗ eſt in gratiā recipit ſuffragiuꝫ ⁊ munimēa ſacramentis. Ab indulgentijs. Et a fidelium actionibus bonis. ¶ Et a ſacramentꝭ ꝗdeꝫ: qꝛ ſumēdo aliꝗd eoꝝ cum deuotiōe: inde augetur ſibi gr̄a⁊ fructus multiplex ſpūalium: vt illuminatio mētis: ꝯſolatio ſpūalis fortificatiōis ⁊ huiuſmōi. Sꝫille qui eſt in mortali nō pōt accedere ad ip̄a: niſieum ſui detrimento. Dicit Aug. i. q. i. ꝙ ſacramēta

talia fiunt vnicuiqꝫ cum quali ꝯſcientia ꝗs accedit. Qui cū ꝯſcientia mortalis accedit: mortem nouam anime incurrit: ꝑ ſpeciale mortale qd̓ addit:ſicut dicit apl̓s. i. ad Corin. xi. de euchariſtia. Quimanducat ⁊ bibit indigne: iudiciū ſibi manduca⁊ bibit. Et ſi in confeſſione accedens cū mortali: ⁊non ꝯtritus: totum tn̄ dicens: forte nouū non cōmittat mortale: tn̄ fructum magnū ꝯfeſſionis nōrecipit. Si v̓o ſacramenta non percipit: ⁊ voluntate ip̄oꝝ ſe pͥuat: ⁊ mandatū eccl̓ie tranſgredit̉: ⁊ ſicomni modo vexatur. ¶ Secūdario verus fidelis.ſ. qui eſt in gratia: hꝫ ſuffragiū ab eccl̓ia in indulgentijs. Ualent enim indulgentie date a p̄latis eccleſie: ad tollendū ſeu dimminuendū penam temporalem debitam ꝓ peccatꝭ ꝯmiſſis. Nam culpā⁊ debitum pene infernalis ꝯtractuꝫ ꝓ mortali: ſolus deus remittit. Cū aūt culpa ꝯmiſſa ſit cā debiti pene: remanente culpa in anima: nūqͣꝫ pōt fieriremiſſio pene. Rō eſt: qꝛ remanente cauſa remanet effectus. Exempli gratia. Sol exiſtens ſuꝑ noſtrum emiſperiuꝫ eſt cauſa illuminationis aeris:dum ergo ſol eſt ſuꝑ noſtꝝ oriconteꝫ: ſemꝑ aer inuenitur illuminatus. Sic remanente culpa īremanet ⁊ obligatio pene. Et cū peccata morſint ꝯnexa quo ad auerſionem: qꝛ om̄ia.ab vltimo fine: ideo ꝗ remanet ī vno morilo modo pōt habere remiſſionem de aliquo aliomortali quo ad culpam: nec veniali: ⁊ ꝑ ꝯn̄s: necad penam: remanente in ordinatione culpe. Et ſicindulgentie date a quocunqꝫ ſiue a papa: ſiue abep̄is vel alijs nihil valent his qui ſunt in morIndulgentie enim tm̄ valent qͣꝫtum ſonant. 8nant aūt ẜm formam cōeꝫ: ꝙ hn̄t eas ꝗ fuerint cōtriti ⁊ ꝯfeſſi: vn̄ exn̄s in mortali nullius indultie eſt capax. Et ſi centies iret ad ſepulchꝝ dn̄i:mina apl̓oꝝ: et haberet indulgentiam in artiomortis: nil ei valent ꝑmanenti in mortali: cum recepturus non eſt effectum eius: qͣꝫuis alias faceret qd̓ ꝯtinet indulgentia: puta qꝛ dat elemoſynāeccl̓ie ſtatutam: vadit ad illam eccl̓iaꝫ: ⁊ huiuſmodi: clamare igitur hꝫ. Miſerere mei ⁊c̄. ¶ Tertigenus ſuffragij eccl̓ie eſt ꝑticipatio om̄iuꝫ bonque fiunt in eccl̓ia: orationū: ieiunioꝝ: elemorum: ⁊ huiuſmodi. Aſſimilant eni theologi:Tho. ⁊ Petrus de tarantaſia ⁊ alij: eccl̓iam cori humano: quā ſil̓itudineꝫ notauit apl̓s ad Roxij. Om̄es .ſ. fideles ſumus vnū corpus in chriſtoUidemus enim in corpore humano ꝙ ex cibo aſſumpto om̄ia membra recipiunt nutrimentum ⁊robur: niſi ſint preciſa vl̓ ſtupida: vt manus aridavel pes. A ſimili ex omnibus oꝑibus bonis q̄ fiūta bonis quilibet verus fidelis recipit ꝑticipatōeꝫ⁊ fortificationem: niſi ſit membrum p̄ciſum .ſ. peſententiam excōicationis: vel aridum qd̓ euenitper priuationem viuacitatis gratie .i. per mortaleHoc intelligens. p̄s. orabat dicens. Participe meſac deus omnium timentium te ⁊c̄. q. d. Da mihigratiam tuam: qua ſim liber a mortali: et ex tunc