Titulus. VI.

variatur: velut corporatū in alicꝰ aīalis effigie: ſēſibus appeat alienis. Qd̓ ẜm. b. Tho. non ſic eſt ītelligendum ꝙ vis ipſa fantaſtica hoīs aut ſpecies eius eadem numero incorporata alteriꝰ ſenſibus on̄datur. Sed quia demon ꝗ in fātaſia vnius format aliquam ſpem: ip̄e etiam pōt ſimilemſpem alterius ſenſibus offerre. Exempla habesde his de Samuele ficte ſuſcitato ſeu demōe apꝑente Sauli in forma Samuelis ad inuocationem phitoniſſe ⁊ ſocijs vlixis in beſtijs mutatis:vt habetur. xxvi. q. v. nec mirum. Per hec auteꝫfalſa miracula tentat diabolus ītendendo homīnes ducere in errorem: ⁊ credulitatem alicuius.§. V.falſitatis.Tertium principale notandū eſt .ſ. qualitas ⁊ varietas eorum ꝗ tentant̉.Nā aliqui ſūt infideles aliꝗ fideles. Et īter fideles aliqui ſunt mali alij boni. Et inter bonos aliꝗ perfecti alij imꝑfecti. Et infideles ꝗdem multiplicius impugnantur .i. pluribus tentationibusſed acrius fideles. Rō huius eſt qꝛ ẜm Greg. qͣꝫto crebrius quis diabolo ſe ſubijcit: tanto intolerabilem ſibi facit vt ei reluctari non poſſit. Sꝫ cūinfideles crebrius ſe ſubijciant diabolo: eis tētatio ſit magis intolerabilis ⁊ frequentior cū nonhēant ſcutū fidei quo ſe tuēt̉. De quo ſcuto apl̓sad ephe. vi. In oībus ſumentes ſcutū fidei ī quopoſſitis oīa tela neꝗſſimi extinguere. Sꝫ ex aliaꝑte acrius īpugnat fideles qͣꝫ infideles: magis .n.appetit deijcere fideles: tanqͣꝫ ſibi magis reſiſtentes. ¶ Scd̓o ſciendum ꝙ intentio ⁊ appetitꝰ diaboli maior eſt ad tentādum bonos qͣꝫ malos. Sꝫex ꝑte tentati magis tentat malos qͣꝫ bonos. Duius rō eſt: qꝛ cū malos iam poſſideat non aūt bonos: iō magis conatur ꝑ tentatōem ad trahendūad ſui dn̄ium iuſtos quos n̄ hꝫ: qͣꝫ poſſeſſos malos. Sicut ēt aliquis pͥnceps terrenus: magis inſurgit ꝯtra illum ꝗplus aufert de iure ſuo: vel qplus nocet regno ſuo qͣꝫ contra alios qui nō ſibicontrariantur: ita diabolus plus infurgit contrabonos ꝗ plus nocent regno ſuo ꝑ documenta ⁊exēpla v̓tutum: qͣꝫ contra malos ꝗ in hiꝰ ſe nō exercet. Sꝫ ex ꝑte tētatōum amplior habilitas eſt īmalis ad recipiendū tentatōem demonis qͣꝫ ſit inbonis: mali .n. īclinant̉ ad tentatōem d̓monis: boni vero reſiſtunt inqͣꝫtuꝫ tales. Propterea ip̄i mali veniunt ad diabolū vt tentent̉ ab eo p̄ueniētestentationes. ¶ Tertio fortioribus ⁊ occultioribꝰtentationibꝰ impugnat ꝑfectos diabolus qͣꝫ īperfectos: vn̄ leo papa in ſermone. Nemo de ſui cordis puritate ꝯfidat: qꝛ pugit̉ ille hoſtꝭ acrioribuspulſat inſidijs quos maxīe nouit abſtinere a peccatis. Minus tn̄ laborant ⁊ facilius vincunt tentationes ip̄i ꝑfecti qͣꝫ imꝑfecti ſuas leuiores. Un̄imꝑfecti vt infirmi nullo mō debent appetere ſevelle tentari. Et hoc triplici rōne .ſ. or̄onis: ꝯformationis: ⁊ ꝑditionis. ¶ Et rōne ꝗdem orōnis ꝓ

batur ſic. Illud d̓bemꝰ d̓ſiderare qd̓ debemꝰ oꝝre. Sed dn̄s docet nos orare ne inducamur ī tētatōem: ergo ⁊ illud debemꝰ deſiderare. Eſt autēduci intentatōem ꝯſentire delectationi ⁊ delectari de quo quis tentatur. Non aūt inducit deusītentatōem cāl̓r ſeu efficiendo ſed ꝑmiſſiue ⁊ deferendo. ¶ Rōe aūt ꝯformationis probat̉ ſic. Sicut voluntas noſtra voluntati diuine dꝫ eſſe conformis: ita a voluntate hoſtisʳ dꝫ eſſe diſcordansSed hoſtis noſter diabolus vult et petit nos tētari: vnde dicit̉ lucꝭ. xxij. Ecce ſathanas expetuitvos .ſ. a deo ꝑmittente vt cribraret ſicut triticū. ivt ꝑ tentatōem concuteret ⁊ ꝯturbaret ſicut triticum qd̓ cribratū ⁊ ventilatum ꝯcutit̉. ¶ Rōe d̓mum ꝑditionis infirmi ⁊ imꝑfecti nō debent appetere tentari. Qd̓ ſic ꝓbatur. Illud qd̓ eſt ad malum fineꝫ ordinatū non debemꝰ appetere ſꝫ odire: ſed tentatio eſt ordinata ad malum finē. .i. additōem: ergo non debemus eam odire non aptere. Ad ſalutem aūt hoīum non eſt ordinata niſi per aliud .ſ. ꝑ auxilium diuine gratie: ergo tētari non eſt ſimpliciter appetendū: hec. b. Tho. ſuꝑ.ij. ſen. Perfecti aūt ⁊ exꝑti debent appetere tentari tum ꝓpter victoriam. In tribulatione ⁊ tentatione relucet virtus patientie ẜm illud Iac. i. Tribulatio patientiā oꝑat̉. Hanc aūt tentatōem ꝑmiſit deus .ſ. Cobie euenire vt poſteris daret̉ exemplū patientie eius ſicut ⁊ ſancti Iob. ¶ Scd̓o debent appetere iuſti ⁊ perfecti tentationem ꝓptercoronam Ia. i. Beatus vir ꝗ ſuffert tentationqm̄ cum ꝓbatus fuerit accipiet coronaꝫ vite.citur aūt ſufferre tētatōem que in ſenſualitattationem fert ſub ratione: ne ratio ſuccumbaUel dicitur ſufferre qui deorſum fert tentati.ſ. ꝯculcādo ⁊ vilipendēdo. Uel ēt ſuffert: qui ſubdeo fert non murmurando ſed voluntati diuineſe conformando in tentationibus ⁊ tribulationibus. Uel ſuffert tentationem qui pro his q̄ ſurſum ſunt .i. celeſtibus fert tentationes ⁊ tribulationes. ¶ Tertio ꝓpter victoriam. Qui .n. quaſicertus eſt de victoriā debet bellum appetere. Sꝫſancti ex perfecto dei amore ſūt quaſi certi de victoria. Dicitur .n. in Canti. Multe aque .ſ. t.onum ⁊ tribulationum: non potuerunt extire charitatem. vnde apoſtolus ad Ro. viij. Quisnos ſeparabit a charitate chriſti: tribulatio an arguſtia .ſ. mentis anxietas: que contingit in tentatonibus. q. d. nihil. Et ꝓpter hoc dauid certus depn̄ia: inflammatus de corona: ſecurus de victoria dicebat ad dn̄m. ¶ Tenta me vre renes meos ⁊ cor meum. vbi tria. Primo appetit p̄lium dicens tenta me .i. ꝑmitte me tentari: vt innoteſcātqualis ſim in proſꝑis ⁊ aduerſis in bonis ⁊ mal̓Sap̄. iij. Deus tentauit illos ⁊ īuenit eos dignosſe. ¶ Secundo petit gratie auxilium dicens. Ureigne .ſ. gratie ſp̄s ſancti ꝗ corroborat mētes ſicutignis materialis vaſa teſtea ⁊ ꝑficit ſic̄ ignis auꝝẜm illud ſap̄. iij. Tanqͣꝫ aurum in fornace ꝓbaun