Capituluꝫ. XIII.

creator noſter deus ac redēptor pertulit. vij. q. i.ſuggeſtū. ¶ Tertio mō tentat mundꝰ hoīes .i. mūdi ſcelerate in manifeſto viuēdo: ⁊ ſic ſuis exemplis ad malū īclināt alios: qꝛ vt dr̄. xx. q. iij. Prodiuis aūt ē curſus ad voluptatem ⁊ imitatrix natuca vicioꝝ .ſ. ē. Et. xxviij. q. i. dr̄. Sepe maloꝝ cōſorcia ēt bonos corrumpunt: multo magis eos qad vicia ꝓni ſunt. Propter qd̓ dr̄ in ꝓuerb. Quitetigerit picem inꝗnabit̉ ab ea. ¶ Pn̄t ēt dici mūdus iſta bōa ſenſibilia mundi: que alliciūt appead ſui effectū ⁊ diabolus eis vtit̉ ꝓponendoentandū tanqͣꝫ magna bona. Cum .n. bonū ſitd̓ trahit appetitū ad ſui amorem: ⁊ ſi illudbonū vel apparens: cū aliꝗd boni ſit ī iſtisſenſibilibꝰ lꝫ mīmū reſpectu ſpūalium bonorumion attendens hō ad va bona ſpūalia et celeſtia:ipſis poſtpoſitis exterioribꝰ ⁊ ſenſibilibꝰ ſe īmergit: ea amans: vel inqͣꝫtū delectabilia vt cibos etvenerea: vel tanqͣꝫ vtilia vt diuitias: vel tanqͣꝫ honeſta vt honores ⁊ reuerentias que exhibent̉ ī teſtimonium v̓tutis: vel ſcīam vt in honoret̉. Et dehis oībꝰ quō .ſ. rapiant appetitū: on̄dit Adamāt.dicens. Ubi irrōabilis impetꝰ p̄uenit: ⁊ flāma celerrimi motꝰ aīam hic depaſcitur: exurit eiꝰ innocentiā: p̄ponderat .n. futuris pn̄tia: ſeris iucundaeta triſtibꝰ ⁊ ꝓꝑata tardioribus. Uelox eſt enīꝗtas q̄ ad nocendū occaſionē ſuggerit de pe.di. iij. inter hec. Et ſic aīa miẜa deſerto ſūmo bono: inheret vt fini bono creato eſtimans illudſī appetendū: in ipſo actu pctī ſil̓is illi: ꝗ ꝓationem eſus vniꝰ ficꝰ: n̄ curat amitte̓ vnūUn̄ Aug. dicit ꝙ pctm̄ nō ē appetitꝰ malarum rerū ſed deẜtio melioꝝ. ¶ Ultimo ⁊ ꝓprie titare eſt diaboli: vn̄. i. ad Cheſſa. iij. Ne forte tenteuerit vos is ꝗ tentat .ſ. diabolꝰ. Lentare .n. ꝓprieeſt exꝑimentum ſumere ẜm. b. Tho. pͥª ꝑte. q. cxvDe aliquo aūt exꝑimentū ſumit̉ aliqn̄ vt ſciaturiliꝗd circa ipſum: puta vtruꝫ intelligat vel ſciatrn̄dere ad aliꝗd de quo īterrogat̉: vel vtrū velitfacere quod petit̉. Aliqn̄ aūt vltra ſcīam talē: q̄ritur aliꝗs alius finis bonꝰ vel malus. Et bonꝰ ꝗdeꝫ: vt cuꝫ aliquis vult ſcire quidⁱ ſit vel qualisſit ut eum ꝓmoueat ⁊ adiuuet ſicut magr̄ tentatſcholarem. Malus aūt finis intenditur: qn̄ hocſcire vult vt decipiat vel ſubuertat ⁊ noceat. Et hͦſcd̓o modo ⁊ fine ſemper diabolus tentat: vt .ſ. noceat in pctm̄ p̄cipitando. Et ẜm hoc dicitur ꝓprium officium eius tentare. Et ſi aliqn̄ hō ſic tētathoc agit inqͣꝫtum eſt mīſter diaboli: ſicut tentauerunt iudei chriſtum ⁊ phariſei: qn̄ īterrogauerūtde dep̄henſa ī adulterio: vt hētur Io. viij. Et d̓ cēſu ceſari dādū: ꝗbus rn̄dit: quid me tentetis hyocrite Math. xxij.Criplici enim de cauſamouetur diabolus ad tentandū hoīes .ſ. ex malicia: ſuperbia: ⁊ inuidia. Ex malicia quidem quiacum odio deū hēat inqͣꝫtuꝫ punitor eſt eiꝰ: ex ma

licia ſua querit auertere a ẜuitio ipſius dei hoīesinqͣꝫtum pōt. Sicut is qui inimicat̉ alicui ⁊ oditquerit auertere ab eius obedientia ⁊ reuerentiaſubditos eius ⁊ nocere qͣꝫtum pōt: ⁊ p̄cipue ſctōsviros. vn̄ dicit̉ iob. xl. Eſca eius electa ⁊ hꝫ fiduciam ꝙ influat iordanis in os eius .i. ꝙ deuoretbaptiſmo purgatos: qui baptiſmus huit originēin iordane: ⁊ ꝓpterea baptizati deſignāt̉ ꝑ iordanem¶ Scd̓a cā quare tentat eſt ſuꝑbia eius. Sicut .n. boni angeli mīſtrant deo in determinatisofficijs ad ſalutem hoīum: ſic demones ꝓpt̓ eoꝝſuperbiam diuine ptātis ſil̓itudinem vſurpātesdeterminant ſibi certos ⁊ determinatos mīſtrosad impugnatōem hoīuꝫ. vn̄ ⁊ de eo dicit̉ Iob p̄nulti. Ip̄e eſt rex ſuper omnes filios ſuꝑbie. Explum in vitis patruꝫ de ſathana qui fuit viſus aquodam exigere rōem a ſatellitibus ſuis demonijs inferioris gradus deᵏ malis ad que induxerant tentatos per ipſos ⁊ illum qui quendā ſanctum virum in heremo commorantem tentatuꝫab eo per plurimos annos ad ruinam tandeꝫ adduxerat luxurie multū cōmendauit ⁊ honorauitTertia cā quare tentat eſt inuidia ſui. Naꝫ demones ſaluti holum inuidentes ꝓfectum eoruꝫꝑ tentationem impedire nituntur. vnde diciturSap̄. ij. Inuidia diaboli mors intrauit ī orbē terrarum. Et. xvi. q. ij. c. viſis. dr̄ de eo ꝙ dolet ſatis⁊ erubeſcit charitatē quā nequit in celis hr̄e .i. cōẜuare hoīes ꝯſtantes ex lutea materia ī terris tenere. ¶ Sed hic occurrunt tres qōnes. Et pͥmaeſt qꝛ cū deus ſit amator iuſticie: videt̉ ꝙ n̄ debeat ꝑmittere hoīes tentari a demonijs: cuꝫ ipſi homines ſint infirmi ⁊ ignari: ac ecōtra demonesmultū potentes ⁊ aſtuti eo ꝙ inter eos n̄ videtureē equale bellum vel pugna. Sed ad hoc rn̄det̉:ꝙ lꝫ conditio pugne vel belli inter eos n̄ videtureē equalis: ſit tn̄ compenſatio ꝑ diuinā gr̄am ⁊angelorū cuſtodiam: nec ꝑmittit tentare qͣꝫtuꝫ vlunt demones: ſed qͣꝫtum pn̄t reſiſtere hoīes: vn̄.i. Corin. x. dicitur: fidel̓ deꝰ .i. verax ī ꝓmiſſis: n̄patiet̉ vos tentari ſuper id qd̓ poteſtis: ſꝫ facit cūtentatione ꝓuentū: dando .ſ. v̓tutis augmentumNaꝫ ẜm glo. Qui dat diabolo tentandi ln̄iaꝫ dattentatis mīam ⁊ gratiam. Uel facit cum tentatione ꝓuentum: robur ⁊ conſtantiā dando vt poſſitis ſuſtinere .i. vincere: vel patienter ⁊ perſeuerāter ſuſtinere ne deficiatis in lucta. ¶ Scd̓a q̄ſtioeſt: ꝙ videtur ꝙ cuꝫ natura humana ſit infirma⁊ debilis: ſufficiat ei īpugnatio que eſt a carne eta mundo. Unde non videtur ꝙ ei ꝯueniat etiamimpugnatio que eſt a diabolo. Sed ad hoc reſpondet: ꝙ infirmitati humane quo ad excertiuꝫſufficeret ei impugnatio queʳ ē a carne ⁊ a mūdoſed malicie demonuꝫ non ſufficeret qꝛ ēt vtraqꝫimpugnatione vtitur ad malū. Sed deus illamimpugnationem ordinat ad gloriam ⁊ maioremcoronaꝫ electorum ſuorū ⁊ ꝯfuſioneꝫ demonumcum vincunt̉. Unde p̄s: inquit. Draco iſte quē tu