Titulus. VI.

De ſcd̓o deſiderij genere dicit̉ ꝓuer. xi. Deſideriuꝫiuſtorū oē bonū. Et iſtud deſideriū prīcipaliter ēvolūtatis: ſꝫ aliqn̄ ēt ē ⁊ ſenſualitatis. Ut cū ꝗs deſiderat aliqua corꝑi neceſſaria vl̓ vtilia bono mō⁊ fine. Deſiderāt aūt iuſti p̄cipue tria .ſ. ſui iuſtificationē ⁊ obeditionē p̄s. cxviij. Mādata tua deſiderabā .ſ. īplere. Item cōcupiuit aīa meā deſiderareiuſtificatōes ⁊c̄. Scd̓o deſiderant ꝓximi edificationē ⁊ ꝯſolationē Ro. i. Deſidero vos videre vtaliꝗd vobis īpartiar gratie ſpūal̓. Et ſic xp̄s dixit.Deſiderio deſideraui hoc paſcha manducare vobiſcū Lucꝭ. xxij. Hoc enī deſiderauit vald̓: iō deſiderauit: qꝛ agnus ille cōmeſtus ꝗ dicit̉ paſcha: ſifruitionē Iſa. xxvi. Aīa mea deſiderauit te in nocte .i. ī vita pn̄ti ⁊c̄. Phil̓ .i. apl̓s deſideriū inꝗt hn̄s.Cupio diſſolui ⁊ eē cū xp̄o. ¶ De tertio d̓ſiderij genere dicit p̄s. cij. Qui replet in bōis deſideriū tuū.Nūqͣꝫ īplet̉ deſideriū alicuiꝰ: niſi ſit beatꝰ. Hoc aūtdeſideriū ē totaliter remotū a paſſiōe: ⁊ cū deſideriū propͥe īportet ⁊ magnā auiditatē ad rem deſideratā ꝑꝑ cōplacētiā ad ip̄am: ⁊ carētiā habitatōis illiꝰ rei. Sicut cū ꝗs deſiderat pecuniā vel aliā: ipſātūc nō hꝫ. In deſiderio beatorū ē pͥmū .ſ. qꝛ nō faſtidiūt extimationē illius bōi: ſꝫ hn̄t ſūmā auiditatē⁊ cōplacētiā ꝑꝑ qd̓ dr̄. i. Pe. i. In quē deſiderāt angeli proſpicere: ſꝫ ẜm nō ē ī deſiderio eorū: qꝛ n̄ carēt: ſed cōtinue poſſidēt illud bonū. Unde ad hocbonū deſiderandū inuitans ſapīa q̄ d̓s ē: ait Eccleſiaſtici. xxiiij. Trāſite ad me oēs ꝗ ꝯcupiſcitis me. i.deſideratis: ⁊ a generatōnibus meis īplemini .i. abonis q̄ genero. Hoc eſt ī fūdo creaturis ſaturabimini: ſed ſine faſtidio. Un̄ ſubdit̉. Qui edūt me .ſ.poſſidendo vel fruendo ꝑ gloriā: adhuc eſurient:⁊ ꝗ elucidāt me. i clare cognoſcūt qd̓ nō fit niſi inpatria: vitā eternā habebat. ¶ Abhomīatō eſt q̄dāfuga ⁊ vitatio eius qd̓ ꝗs odit vel ei diſ licet. Sic̄deſideriū eſt ꝗdā motꝰ ꝯcupiſcibilis tendens ī reꝫamatā: quā pn̄tē n̄ hꝫ. Sūt aūt q̄dā īter cetera q̄ faciūt hoīeꝫ deo abhoīabilē: ⁊ iō vitanda. Et pͥmū eſtī cogitatōibus ⁊ affectibꝰ īmūdialitas Oſeci x. Facti ſūt abhoīabiles ſicut ea que dilexerūt. Scd̓mī propoſitis īſtabilitas. Un̄ in figura Leuit. xj. dictur. Oē qd̓ ſupra pectꝰ ſuū gradit̉ ⁊ hꝫ multos pedes abhoīabile erit vobis. Gradit̉ ſupra pectꝰ .i. ꝑterraꝫ ꝗ hꝫ mentē fixā ī terrenis Hꝫ ml̓tos pedesq̄ diuerſa propoſita hꝫ: ⁊ n̄ firmat̉ in eis cū bonaſūt. Tertium ꝑuerſitas ī iudicijs ꝓuer. xvij. Qui ꝯdēnat iuſtuꝫ ⁊ iuſtificat īpiū vterqꝫ ē abhoīabilisapd̓ deū. Quartūⁱ in ꝯͣctibꝰ doloſitas ꝓuer. xx. Pōdus ⁊ pōdus: mēſura ⁊ mēſura vterqꝫ abhoīabilis ē apud deū. Quītū ꝯſuetudinis tenacitas Iob.xv. Abhoīabilis ē ꝗ bibit quaſi aquā iniꝗtatem.Aqua potus eſt ꝯſuetudinarius: ⁊ ideo ſignat peccati conſuetudinem.¶ De ꝗnta paſſiōe q̄ dr̄ delectatio vl̓ gaudiū. Ca. v.

At alia paſſio in appetitu ſenſitiuo q̄ dr̄ delectatio vel gaudiū. Pro cuius declaratione ſcienduꝫꝙ iſta eſt differentia inter aīalia ⁊ alias res materiales: qꝛ alias res materiales qn̄ ꝯſtituūt̉ ī id qd̓cōuenit ei ſecundum naturam: hoc non ſentiunt:ſed animalia hoc ſentiunt. Et ex iſto ſenſu cauſatur ꝗdam motꝰ aīe in appetitu ſēſitiuo: ⁊ hic modelectatō: q̄ ē paſſio. Delectationū āt q̄dā ē corpolis: q̄ .ſ. ꝯſeꝗtur adeptionē eorū: q̄ ad naturā corporis ꝑtinēt: ſic̄ ſūt cibi: potꝰ: ⁊ venerea. Et iſta ē cōisnobis ⁊ brutis. Alia ſpūalis eſt q̄ ꝯſeꝗtur adepnē eoꝝ q̄ ꝑtinent ad ītellectū: ⁊ iſta eſt cōis nobiāgel̓: ⁊ dr̄ gaudiū. vn̄ gaudiū ꝓpͥe ē ſpēs d̓lectatōisEt talis delectatio q̄ ē in volūtate. n̄ ē cuꝫ trāſmutatōe corꝑali: ſicut delectatio corporalis: ⁊ q̄libet aliapaſſio: ſꝫ īportat ſimplicē motum voluntatis. Unde dicit Augu. in. xiiij. de ciuitate dei. Ꝙ nil eſt aliud leticia: qͣꝫ voluntas in conſuetudinc eoruꝫ quevolumus.Item circa delectationes fuit duplex error antiquorum. Nā epicuri dixerunt omnes eē bonas. Sed in hoc decepti ſuntqꝛ non diſtinguebant inter ſimpliciter bonum: etbonum ſcd̓m quid. Cum ergo delectatio ſit ꝗes: ſiid in quo quieſcit appetitus: ſit ſimpliciter bonuꝫputa: qꝛ eſt ſcd̓m rationem: ⁊ illa delectatioʳ eſt ſimpliciter bona. Sed ſi ſit bonum ſcd̓m ꝗd. puta cōueniens ſenſui: ſꝫ cōtraria rōni: erit delectatio bona ſcd̓m ꝗd. i. ſenſui: ſed mala ſimpliciter: licet apparens bona vt fornicatio. Alij vt ſtoici arbitrabātur eē dicendum oēs delectationes ſenſibiles eſſemalas: moti ex hoc: vt qꝛ hoīes ſunt proni ad huiuſmodi delectationes īmoderatas; ab ipſis ſe retrahentes ad medium virtutis ꝑuenirent: ſꝫ iſtaeſtimatio non fuit conueniens. Nam cum null̓poſſit viuere ſine aliqua corporali delectatione: ſiilli qui docent omnes delectationes eſſe malas: d̓prehendantur aliquas delectationes ſuſciꝑe: magis homines ad delectatiōes erunt procliues: exoplo operum verborum doctrina pretermiſſa. Inoꝑatōibus .n. ⁊ paſſiōibꝰ humanis ī ꝗbꝰ exꝑientiaplurimū valet: magis mouent exempla qͣꝫ verba.Dicendum igitur ꝙ delectationum aliqua eſt bona: illa videlicet in qua appetitus ſuperior vel uferior requieſcit in eo quod conuenit rationi vellegi dei: ⁊ que eſt de operatione bona. Magis eniꝫeſt ꝓpīqua delectatio oꝑationi qͣꝫ deſiderio. Deſideriū aūt dicitur bonū: qd̓ eſt de bona oꝑatione.Alia d̓lectatio eſt mala: illa vꝫ ī qua appetitus inſerior vel ſuperior reꝗeſcit in eo: qd̓ diſcordat a rōevel a lege dei vel etiā que eſt de mala operatione.Optīa aūt delectatio int̓ hūana eſt in fruitione diNā optimū in vnoquoqꝫ eſt finis eius. Finis aūteſt duplex: qꝛ vel ip̄a res vel vſus rei. It finis auari eſt pecunia vel vſus pecunie. Ultimus autem