Titulus. VI. I

pater qui generat ⁊ filius qui gignitur: ⁊ ſpirituslanctus qui procedit: vt diſtinctio ſit ī perſonis etvnitas in natura. Ad auctoritatem aūt inductameuāgelij. Rn̄det ꝙ cū dicit xp̄s vt ſint vnuꝫ in nobis ſicut nos vnum ſumus. ly ſicut nō dicit oīmodam ſimilitudinem .ſ. ẜm equalitateꝫ: ſꝫ ẜꝫ proportionem. Iita vt cum dicitur ſint vnum in nobis: ītelligitur ibi vnio charitatis in gratia. Et cū ſubditur. Sicut nos vnū ſumus ibi attēditur vnitasidēptitatis in natura. Quēadmodū ⁊ ītelligitur illud. Eſtote vos ꝑfecti ſicut pater veſter ꝑfectus eſtMath. v. nō .ſ. ſecūdū equalitatē ſꝫ ſcd̓ꝫ proportione quaſi diceret. Eſtote ꝑfecti ꝑfectōe gratie. ſicutpater veſter ꝑfectus ē ꝑfectōe nature. Hec oīa extra de ſum. tri. ⁊ fi. ca. dānamus. Iſta aūt poptimedeclarat. b. tho. in expoſitōe p̄dicte decretalis dānamus dicēs: ꝙ iſte Ioachī rudis fuit ī ſubtilibꝰfidei dogmatibus: ⁊ ī duobus errabat circa hancmateriā. Prīo qꝛ dicens patrē ⁊ filiū ⁊ ſpiritūfanctū eē vna ſubſtātiā: ponebat vnitatē eēntie triumꝑſonarū non eē vera ⁊ realē ⁊ ſimplicem ſꝫ ſimilitudīariā .ſ. ꝑ cōſēſū amoris ſicut dicimur nos vnūeē cū deo ꝑ amorē. Et ſic incidit in errorē arrianorū: lꝫ nō ꝑtinaciter. Scd̓o errauit male ītelligēdoverba magiſtri petri: qꝛ in eo ꝙ dixit petrus ꝙ q̄dā ſūma res eſt pater ⁊ ſilius ⁊ ſpirituſſāctus: credidit ꝙ illā rem diceret eē aliquid aliud a tribusꝑſonis diuinis: quaſi quartū qd̓ ille nō dixit. Ubicōſiderādū ē: ꝙ nihil cōnumerat̉ alijs: qd̓ non diſtinguit̉ ab eis. Un̄ qꝛ aīal nō diſtinguit ab homīeequo ⁊ boue: quorū qd̓libet eſt aīal. Iō non poſſumus dicer̄: ꝙ hō equus ⁊ bos ſūt quatuor: ſꝫ triatm̄: qꝛ qd̓libet eorū eſt aīal. Ita quelibet triū perſonarū eſt illa res .ſ. eēntia diuina vel natura: nō pōtdici: ꝙ tres ꝑſōe ⁊ illa res ſint quatuor: qꝛ illa resnon ē aliud a tribus ꝑſonis: hec. b. tho. Hec auteꝫvnitas ē neceſſaria ad gubernationē vniuerſiEntia eniꝫ nolūt male diſpōi. Et melius gubernetur aliqd̓ regnū vel multitudo ꝑ vnum qͣꝫ per plures ſcd̓m philoſophū. Et gubernatio vniuerſi ſitoptima: neceſſariū ē dicere vnū eſſe gubernatoreꝫeius: qd̓ ꝑ ratiōes ꝓbat philoſophus in vltīo methaphyſice: dicēs. Unus ē ergo prīceps. Si .n. plures eēt aūt oīo eēt in oībus equales: aut nō. Sivero vnus alio maior in aliquo: minor nō cēt deqꝛ non oēm ꝑfectionē haberet. Si oīo equales ēdiuerſi in eēntia: tūc vnus ſuꝑfluꝰ eſſet: qꝛ fruſtraſit ꝑ plura: qd̓ pōt fieri ꝑ pauciora. Si eēt vnuꝫſubſtantia ⁊ natura: lꝫ plures ī ꝑſonis: ſic ſūt vr̄deus glorioſus. Et ſic neceſſariū ē eē vnū deum.Exodi. xx. Deus tuꝰ vnus ē. Et Bern̄. Si dici pōtvniſſimus ē: qꝛ abſqꝫ oī cōpoſitōe: ꝙ in nulla creatura reꝑi.§. VI.Notandum de zelo quieſt effectus amoris. Et de quo dicit̉ in pͣs. Zelusdomus tue cōmedit me. Prīo eius diffinitioneꝫ.Scd̓o eius ꝓductionē. Tertio eius per ſigna ma-

nifeſtationem. ¶ Et qͣꝫtum ad primū: zelus alit̓ difinitur a philoſopho: aliter a theologo. Phūs enīin ſcd̓o rhetoricorū diffinit: ꝙ zelus eſt triſticiā debona alterius ex eo ꝙ nobis deeſt illud bonum.Sic ergo eſt triſticia de bono alterius ex eo motiuo: quod bonū alterius reputetur īpeditiuum boni proprij ſeu excellentie: ꝑꝑ quod non vellet talbonum proxīo ineē. Talis enī triſticia pertīet adinuidiā. Neqꝫ enim zelās triſtatur de bono alterius ꝑꝑ hoc ꝙ cōpatitur ꝓxīo d̓ malo eius. Hoc .n.pertinet ad miſericordia. Neqꝫ ꝑꝑ hoc triſtatur zelās de bono alterius: qꝛ ille ſit indignus illo bonoqd̓ facit neemeſis. Sed eſt triſticia de bono alterius: eo ꝙ tale bonum deeſt nobis: ⁊ ſic diffinit philoſophꝰ zelus. Et circa bona ſpūalia eſt laudabil̓:ſcilicet cōtriſtari ſe habere defectū ip̄orū. Propterquod ait apl̓s i. ad Corin. xiiij. Emulamini quodid ē videtur qd̓ zelate cariſmata meliora .i. ardent̓deſiderate excellentiora bōa. Sed ſi zelus hiꝰ cētde tp̄alibus: pōt eē cū peccato ⁊ ſine peccato. ſcd̓m.b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxxvi. ¶ A theologisⁱ vero zelꝰ ſicdiffinit̉. Zelus eſt ꝗdā ſeruor mentis: quo quis d̓bet incitari ad ꝓficiendū cū melioribus. Iuxta illud apl̓i. ij. ad Corī. xi. Emulor vos .i. zelo d̓i emulatione. Uel ſcd̓m Aug. ⁊ Alchimuꝫ ſuper illd̓ p̄szelus domus tue ⁊c̄. Zelus eſt feruor animi: quemens abiecto humano timore: pro defenſiōe veritatis accenditur. Et ſubditur. Zelus domus tucomedit me: glo. interli .i. intus commouit ⁊ quaſicorroſit: vt impios eijcereꝫ ⁊ periculo me exponerem. cū .ſ. flagello facto de funiculis: oēs eiecit d̓ tēplo ⁊c̄. Io. ij. ¶ Cauſatur aūt ſeu producitur zeluſab amore intenſo: vt effectus eius: quod oſtendit̉auctoritate: ratōe: ⁊ diſtinctōe. Auctoritate quidēvt beati dionyſij dicentis. iiij. c. de diui. no. Quodd̓s appellatur zelotes. Iuxta illd̓ Exo. xx. Ego ſūdeus zelotes ꝑꝑ multū amorem: que hꝫ ad exiſtētia. Et maxime ad ea in quibus poſuit ⁊ imprefſitimaginem ſuam: ſicut ad angelum ⁊ ad bominem¶ Ratōe vero idē probatur ſic. Quāto virtus aliqua intenſius intendit in aliquid: tanto fortiꝰ repellit oē cōtrarium ⁊ repugnans. Cū ergo zelus ꝓueniat ex intenſione amoris: vt paret: ad zelum ꝑtinere videtur ꝙ aliquis non patiatur conſortiūvel amorē contrariū in amato: ipſū refutans qͣꝫtūpōt. Tertio probatur idē inductiue. Nam dicit̉quis zelare pro deo ⁊ pro amico. Et pro deo ꝗdemdicitur quis zelare: quando ea que ſunt cōtra honorem vel voluntatem dei: repellere ſecundū poſe conatur. Sicut legitur de helia. iij. Re. xix. zelozelatus ſu ꝓ dn̄o exercituū: qꝛ dereliquerunt paciū ſuū filij iſrael. Et Nu. xxv. de phinees dicit dn̄sAuertit phinees irā meā a filijs iſrl̓: qꝛ zelo meoſuccēſus .i. magno ardore honoris mei ſuccēſusmotus ē contra eos .ſ. vtrū iſraelitem ⁊ muleremmadianitem interficiens eos coeuntes ſimul.Pro amico autem zelare: quando aliqua fiuntvel dicuntur contra bonuꝫ amici homo repellere