Titulus. VI

tur ad macellum: renituntur in quantū poſſunt.iſte amor eſt eximius inter animam ⁊ corpus humanum. Nam cum ſit maxima diſtantia conditōnis inter eos ⁊ differentiā: quia vnum corpus aliud ſpiritus: vnum viliſſimum ſcilicet corpus: aliud nobiliſſimum pluſqͣꝫ omnes celi ⁊ planēte: tanto amore coniunguntur: ꝙ vnum nunqͣꝫ vellet dimittere aliud. Et ratio eſt: quia ex tali ſeparatiōetollitur natura hominis: qui homo non eſt corpꝰtantum: vel anima tantum: ſed coniunctū ex anima ⁊ corpore. Etiam in perfectis viris non tollit̉iſte amor: immo augetur in quantum cognoſcuntvitam ſuam vtilem alijs. Unde apoſtolus de ſe etalijs apoſtolis. Ipſi nos ingemiſcimus primitiasſpiritus habentes: eo ꝙ nolumus expoliari ſcilicet corpore: ſed ſuperueſtiri .i. vellemus cum corpore regnum intrare. Ꝙ autem diceret cupio diſſolui ⁊ eſſe cum chriſto: erat ſecunduꝫ inſtinctumdiuinum ſeparantem naturalem. Iſte ergo amornaturalis: ſi non regulatur a ſpirituſancto: cupiditas dicitur ⁊ malus. Nam cum quis amat viuere: vt poſſit gaudere ⁊ delectari in mūdo: ⁊ diupermanere in ſuis concupiſcentis: non curans d̓ſalute anime. Uel etiam cum ita amat vitam: qd̓ ꝓpter ipſam conſeruandam: facit fieri. incantatōesvel alia quecunqꝫ contra dei mandata: amor īfernalis eſt ſuus amor. Sed cum amat ſui conſeruationem: preſuppoſito beneplacito diuine voluntatis: ad hoc vt penitentiam agat: vt merita augeat:vt alijs proſit: eligere paratus potius mortem q̄aliquod criminale committere: propter ſui cōſenationem non peccat Ioh. vij. Spiritus eſt qui viuificat: caro non prodeſt quicqͣꝫ id eſt inſtinctꝰ ẜmſpiritūſanctum eſt: qui facit habere vere amoremvite: non inſtinctus ſecundum carnem. ¶ Secundus eſt amor ſenſualis. Iſta eſt quedam inclinatōſenſualitatis: complacentia ad ea que ſunt delectabilia ſenſibus. Unuſquiſqꝫ enim ſenſus amat ⁊ d̓lectatur de obiecto ſuo ſibi proportionato. Uiſusin videndo pulchra. Auditus in audiēdo ſuauesſonos ⁊ cantus. Olfactus de fragrantia odorumflorum ⁊ aromatum ⁊ alijs. Guſtus in dulcedineſaporum ⁊ huiuſmodi. Sed ſi iſte amor non regit̉a ſpirituſancto: efficitur beſtialis ⁊ peior omni beſtia: inſanie proximus. Unde ⁊ multi infatuati ſūtex tali amore: quando exit limites ſuos. Iſte inducit in mala innumera: ad curioſitates: ad carnalitates: ad tripudia: ad ſpectacl̓a: ad crapula: ⁊ ebrietatem: ⁊ huiuſmodi. Unde dixit xp̄s Ioh. xij. Quiamat animam ſuam .ſ. ſenſitiuaꝫ: acquieſcēdo eiꝰappetitibus: perdet eam .i. animam intellectiuamEſt enim ibi relatio ſimplex: quia neceſſe eſt vt ruat in multa peccata: propter quod ſancti viri ſemper attendunt ad mortificationem ſenſuum ⁊ carnis: vt poſſint magis in domino delectari: ſecūdūGreg. Tanto vnuſquiſqꝫ a ſuperno amore diſiungitur: quanto in infimis delectatur. Unde ſanctꝰDominicus per totam noctem multotiens vigila

bat ⁊ ter ī die ſe diſciplinabat cathēa ferrea. Et beatus Franciſcus in cibis aliquando cineres veaquam immiſcebat: vt magis eſſent capaces diuinorum. Et nimia familiaritas quam habent mulieres cum perſonis ſpiritualibus: ⁊ ſi pura intentione: niſi magno rigore gubernetur: in ſenſualeꝫconuertitur. Cuius ſignum eſt: quando magisgitat de ipſo qͣꝫ de deo: ⁊ delectatur de eius pn̄tcorporali: magiſqͣꝫ de doctrina eius ⁊ huiuſmodi.Spiritus autem ſanctus cum regit hunc amoreꝫfacit querere tantum neceſſaria corpori vel ſpiritui ⁊ ſuperflua reſecare. Unde apoſtolus. Si ſpiritu facta carnis .i. ſenſualitates mortificaueritis:viuetis. Et ſic qui credit in chriſtum non perit: ſꝫhabet vitam eternam. ¶ Tertius eſt amor parentalis. Magnus vtiqꝫ eſt amor inter parentes:⁊ tanto maior: quanto ſtrictior eſt parentela. Und̓inter patrem ⁊ matrem ⁊ filios eſt maximus: maior tamen parentum in filios: qͣꝫ filiorum in parētes. Et ratio ſecundū. b. tho. 2ª 2ᵉ: quia tāto amoreſt maior: qͣꝫto diuturnior: ⁊ quanto eſt ad certiorem rem. Sed amor patris ⁊ matris eſt diuturnior qͣꝫ filiorum. Nam ſubito quando naſcuntur filij parentes incipiunt eos amare. Sed filij differunt per plures annos anteqͣꝫ ament parentes: qꝛnon habent vſum rationis quo cognoſcunt. eoseſſe parentes. Etiam parentes ſunt magis certi d̓filijs ſuis: qͣꝫ filij de parentibus. Et quia mater ēmagis certa de prole qͣꝫ pater: ⁊ adminiſtrat materiam in generatione: ideo ipſa tenerius amathementius qͣꝫ pater. Amandus eſt generatorAugu. ſed preponendus eſt creator. Si igit̉ iſte amor parentalis non dirigitur a ſpirituſancto: inducit ad multa mala: ⁊ quaſi ad idolatriā. O quoſunt parentes: qui propter inordinatum amorerad filios damnationem incurrunt. O quot ſunt ꝗeos quaſi idolis inſeruiunt. Et nota ꝙ idolatriahabuit initium ab inordinato amore parentum.in filios ⁊ econuerſo. Naꝫ Ninus qui edificauitniniuen: mortuo belo patre ſuo: propter. inordīatum amorem patris: fecit fieri ſtatuam eius repn̄tatiuā: ordinans ꝙ quicūqꝫ haberet refugiū acipſam poſt maleficium commiſſum: liber eſſet abomni pena. Et propter hoc multi vidētes ſe mortem euadere ceperunt ipſam venerari ⁊ adorareEt alie ciuitates ſimilia fecerunt. Alius autem ninus dolens de morte ſilij: fecit ſibi imaginem eiꝰeam colens: vt dicitur in li. Sapien̄. Sic multi faciunt de filijs idola. Nam vt dimittant eos diuites: congregant per phas ⁊ nephas: nec curant iread infernum. Et econtra multi filij ⁊ filie inſpiratur mundum deſerere: ⁊ ingredi religionem: viotes pericula ſeculi. Sed ne contriſtentur parētesdimittunt proſequi bonā inſpirationē. Qui amapatrē ſuū ⁊ matre pluſqͣꝫ me nō ē me dignꝰ ⁊c̄. Sꝫſi regitur a ſpirituſancto eſt amor charitatis: vt.ſcilicet parentes ament filios prīcipaliter quo adanimam eos erudiētes ⁊ corrigentes. Et filij pare