Capitulum.IIII.
ſecum arma ⁊ ſocios: cum illa die non poſſet admonaſterium applicare: contigit eum in ſilua dormire: vbi habuit talem viſionem. Uidebatur ſibiquieſcere in ameno prato: ⁊ ꝙ ſex iuuenes a dextris eius eſſēt: ⁊ tres a ſiniſtris. Et ceperunt dicer̄pugnemus ad inuicem. Et concordantibus achoc dixerunt. Manifeſtemus prius nomina noſtra: quilibet dicat ſuum. Dicit ergo primꝰ eorumqui erat a dextris. Ego vocor pulchritudo. Dicitfecundus: ⁊ ego ſanitas. Tertius dicit: ego ſum iuuentus. Quartus ait ego fortitudo. Quintus egodiuitie. Sextus ego ſpes vana vite. Eorum autēqui erant a ſiniſtris: dixit primus. Ego vocor īfirmitas. Secundus ego vocor ſenectus. Tertius etego mors. Incipit ergo bellare infirmitas contraprimos duos qui erant a dextris: ſcilicet pulchritudinem ⁊ ſanitatem: ⁊ proſtrauit eos: quia infirmitas aufert pulchritudinem ⁊ ſanitatem. Senectus pugnat contra alios duos: ſcilicet fortitudinem ⁊ iuuentutem ⁊ eos deiecit ⁊ proſtrauit. Demum mors contra diuitias ⁊ ſpem vite: ⁊ auferteos de mundo. Dicunt tandem iſti tres. Occidamus nunc iſtum iuuenem. Qui hoc audiens: expergefactus valde timuit. Et cum veniſſet cuꝫ ſocijs ad monaſterium: ⁊ narraſſet germano viſionem. Expoſuit germanus ille viſionem: ſcilicꝫ ꝗpratum amenum erat mundus in quo quieſcebat: ⁊ ſex iuuenes erant: ſex que ſunt in mundo q̄videntur magna eſſe: ſed omnia deficiunt. Et ſicinduxit eum ad contemptum eius. Sed iſta ē diferentia inter bonos ⁊ malos: quia boni ⁊ ſi ad horam ⁊ aliquando ſeruiant ſenſualitati: non tamēvt dominetur eis. Mali autem ſerui efficiunturipſius ſenſualitatis. Chriſtus autem ⁊ ſi voluntarie fecit ſe ſubiectum neceſſitatibus corporis: vtfami cum eſuriret in deferto: ſiti cum ad fontemIacob ſitiret: tamen nunqͣꝫ vel ad momentum ſēſualitati ſeruiuit preter rationem. Et ſic poteſt intelligi illud dictum diſcipulis. Iam non ſuꝫ ī mūdo: ⁊ hī in mundo ſunt: non rogo vt tollas eos demundo: ſed vt ſerues eos a malo: ne ſcilicet in eisdominet̉ iniquitas. Relinquendus eſt ergo mūdus: ſicut ⁊ ſeruitus abijciēda: vt cum xp̄o dicat.Relinquo mūdū ⁊c̄..§. II.In ſecundo principali.notatur progreſſus in bono ad celum dirigente:cum dicitur: vado. Quāuis chriſtus non tunc actualiter fugerit ad patrem: preſentiam ſuaꝫ corporalem ad celum deferendo: ſed in aſcenſione ſua:propter quod exponi poteſt: vado id eſt vadaꝫ qd̓de propinquo erat futurum: tamen continue actualiter ibat ad patreꝫ anima eius: videndo ⁊ fruendo eius diuinitate: ac etiam quotidie per electos ſuos que ſunt membra eius vadit ad patrēSunt autem ſex vie quibus relinquendo mundum in morte immediate itur ad patrem celeſteꝫſcilicet ieſum chriſtum.
Prima eſt martyrij tolerationis.Secunda eſt baptiſmalis purificationis.Tertia eſt intenſualis cōpunctionis.Quarta eſt virtualis perfectionis.Quinta eſt diutinalis tribulationis.Sexta eſt indulgētialis plene cōceſſionis.Quantum ad primum: cōmunis ſententia doctorum eſt: ꝙ qui martyriuꝫ ſuſcipit pro fide chriſti: vel etiam pro quacunqꝫ virtute conſeruanda.vel exercenda: d̓cedens immediate ingreditur celum. Unde cantatur de ſanctis martyribus. Sācti tui mirabile conſecuti ſunt iter ſeruientes preceptꝭ. Et paulo poſt. In mari rubro apparuit viaſine impedimento: viā ſcilicet ad celum. In marirubro: ſcilicet effuſione ſanguinis: ſine impedimēto: ſcilicet culpe vel pene debite: que tollitur permartyrium. Unde in Apoc. de martyribus dicit̉.Lauerunt ſtolas ſuas id eſt animas: ⁊ candidaseas fecerunt id eſt purificatas: in ſāguine agni ideſt in paſſione chriſti: quem ſunt imitati. Hinc etCiprianus in ſermone. O dedicata paſſio ⁊ glorioſa confeſſio: abſoluitur per martyrium anima avinculo carnis: ⁊ in celocum triumpho eleuaturab āgelis. Et propterea dicitur extra de cele. miſCum marthe. ꝙ iniuriam facit martyri qui oratorat pro martyre: quia videlicet indubitater creditur ad celum euolaſſe. Et qui ſunt in celis: cuꝫnullo bono careant: aliorum non indigent ſuffragijs. Quod etiam per plura exempla oſtenſum ē:animas martyrum ſubito volare ad patrem celeſtem. Sicut legitur de Liburcio ⁊ valeriano: qͥrum animas vidit maximus in puncto martyrijaſcendere celum: ⁊ beata emerentia tiacolactaneabeate Agnetis: ſine baptiſmo aque baptizata proprio ſanguine fuſo: ad celuꝫ euolauit ⁊ multꝭ alijs.Secunda via immediata ad celum eſt purificatio baptiſmalis. In cuius figuram filij iſrael viam facientes per iordanis fluuium: eo tranſactoimmediate intrauerunt terram promiſſiōis. Iordanis in quo chriſtus baptizatus eſt: ⁊ inde collata eſt virtus noſtra in baptiſmo: ſignat baptiſmū.Per hūc trāſit cū Ioſue: ꝗ baptiſmū recipit ⁊ ieſūfide. Et hic ē effectꝰ eiꝰ vt ſāctificatꝰ ītret ī regnū celorū: ſignatū ꝑ terrā promiſſiōis: ſi tūc morit̉ quātacūqꝫ pcc̄ā origīali addidiſſet. Et ad hoc on̄dedūbaptizato xp̄o aꝑti ſūt ei celi: ⁊ vox pr̄is ītonuit: hͦē filiꝰ meꝰ dilectꝰ. Qd̓ ītelligit̉ nō ſolū de xp̄o: ſꝫ d̓ qͦcūqꝫ baptizato debite: īquātū .ſ. filiꝰ ē ꝑ adꝯptionē.Filio aut debet̉ paterna hereditas. Hāc viā tenētoēs paruuli baptizati decedētes ante vſuꝫ rōnis:qꝛ .ſ. ſubito euolāt: ⁊ iō pro eis orare non oportet:⁊ ſi quod officiuꝫ pro eis fiat in eccleſia: magis ſitad conſolationem quam pro adiutorio ipſorum.Tertia viā eſt intentionalis compunctionis.De qua poteſt intelligi illud p̄s. In mari viā tua. i.in magna amaritudine compunctionis eſt via d̓iad celum. Non tamen quecūqꝫ cōpunctio ſeu cōtritio eſt viā immediata ducens ad celum: cuꝫ ꝗs