Capitulum II

nei ⁊ illi multum coanguſtant. ¶ Primo quidemquia durum eſt ſibi deſerere filios ⁊ vxorem ⁊ alios quos inordinate diligit. Unde Augꝰ. d̓ ſero penitente ait. Queꝫ morbus vrget ⁊ pena terret. adveram vix veniet ſatiſfactionem: maxime cum filij quos illicite dilexit ſint preſentes ⁊ vxor ⁊ mūdus ad ſe vocet: de pe. di. vij. Nullus. Et frequenter ex inordinato amore filiorum potius voluntperdere animam qͣꝫ aliena reſtituere ne pauperes remaneant. Unde de quodam vſurario legitur in infirmitate conſtituto: ꝙ cum filij perſuaderent ad reſtituendum: ille reſpondit: ꝙ ſi hoc ageret ad hoſpitale eos ire oporteret. Morit̉ igiturſine reſtitutione facta: poſt mortem vnus filius totam partem ſibi contingentem reſtituit: ⁊ dei ẜuitio ſe mancipauit. Alter vero retinuit ſuaꝫ partēnundanis deditus ⁊ inde ad modicuꝫ mortuuseſt. Quadam autem die cū oraret ille qui reſtituerat: vidit terram apertam ⁊ in centro ignem infernalem: ibiqꝫ iacere filium ſuper patrem: alterqꝫ alterum maledicere. Pater filiuꝫ eo ꝙ amore eiusillicite acquiſierat nec ſatiſfecerat. Filius patremeo ꝙ talia male ablata ſibi dimiſerat. ¶ Co anguſtant tales inimici domeſtici morientem: in qͣꝫtuꝫvnus querit ſibi legari tantum alius tantum: ⁊ tota eorum ſolicitudo eſt de lana non de anima. Aliquando etiam incipiunt euacuare capſas: quodvidens infirmus non paruꝫ anguſtiatur: ⁊ d̓ euētu familie ſue. ¶ Coanguſtant aliquādo quia volentē de ſuis diſponere: non permittunt nec ad eūngredi doctum religioſuꝫ: ne forte faceret ſib̓i cōſcientiam de reſtitutione: vel elemoſynis pauperibus dandis: decipiunt eum dicentes cito ſanandum: cum tamen ſit periculum. Medicus etiamqui vt domeſticus aſſumitur: non ſeruat preceptum eccleſie: de pe. ⁊ re. Cum infirmitas. quia noadmonet primo vt mittat pro confeſſore. Et iō bene dicitur Hiere. ix. Unuſquiſqꝫ a ꝓximo ſuo caueat ⁊ in omni fratre ſuo non habeat fiduciaꝫ: qꝛomnis frater ſupplantans..§. III.Quantum ad tertium.inimici noſtri domeſtici: ſunt ſenſus noſtri: figurati per quinqꝫ fratres diuitis epulonis: de quibuspr. Eripe me de inimidis meis deus meus. Utīqꝫinimici noſtri ſunt: qui furantur precioſiſſima .ſ.animam Tren̄. iij. Oculus meus depredatus eſtanimam meam: ⁊ ſic de alijs. Iſti autem cuꝫ organis ſuis laborant ⁊ paulatim deficiunt: ⁊ ita aīamdefatigant: vt vix valeat infirmus aliquid de ſalute cogitare: ſed quomodo poſſit ſanari: ⁊ haber̄ guin ciborum ⁊ huiuſmodi. Unde p̄s. Non eſt inrte qui memor ſit tui. Demum ad terram proſternunt dolores ipſi corporis. Et ſicut arbor magna que habet plures radices in terra multumdefixas: cum per ſecurim inciditur: magno impetu proſternitur ad terram: ita cum anima ſeparat̉a corpore per ſecurim mortis: cum extrahere ha

beat omnes potentias ⁊ vitam ab organis corꝑisſit hoc cum maxima violētia et dolore: ⁊ precipuein peccatoribus. Unde Eccleſiaſtici. xli. dicitur. Omors qͣꝫ amara eſt memoria tua homini pacē habenti in ſubſtantijs ſuis: viro quieto ⁊c̄. Sed electos ſuos in huiuſmodi bello humorum ad ſeinuicem bellantium: deus mirabiliter conſolatur.Unde Gregꝰ. in. iiij. dialogorum dicit. Iuſti aliqn̄in morte ſua ſanctorum precedentium viſiōes aſpiciunt: ne ipſam mortis ſue penalem ſententiampertimeſcant ⁊ ſine dolore ⁊ fortitudinis fatigatōne ſoluantur ⁊ aliquando ſanctos eis apparētesaſpiciūt. Exemplum de preſbytero qui dixit vxori. Tolle igniculum adhuc foculus ē: cui apparuerunt apoſtoli. Petrus ⁊ Paulus. c. xij. in. iiij. dialogorum. Aliquando angelos vident: exemplumin Stephano. c. xxix. in eodem libro. iiij. Et de. b.Nicolao epiſcopo. Aliquando vident virginemMariam: exemplum de muſa. c. xxviij. libro. iiij.Aliquando dominum ieſum chriſtum: exēplumde Tarſilla. c. xvij. eodem libro. iiij. Aliquando ſētiuntur celeſtes melodie ⁊ odor ſentitur ⁊ lux videtur: ſicut ī ſeruulo paralitico. c. xv. eo libro. iiij.Econtra mali in morte vident demones cummagno impetu ⁊ violentia extrahentes animamde corpore vel deuorantes. Sicut habetur in vilis patrum: ⁊ in. iiij. dialogorum de heremita ip̄ocrita: qui dixit ſe paulatim abſorberi a dracōe ⁊c̄.Memorare ergo iſtd̓ primū nouiſſimū. §. IIII.Secundū nouiſſimumanime ſeparate eſt ante deum preſentatio. Ut enīdicit apoſtolus ad Hebr. ix. Statutum eſt hominibus ſemel mori: ⁊ iudicium poſt hoc: iudicium .ſ.particulare diſcuſſionis de anima que ei pn̄tat̉.Un̄ p̄s. Deꝰ iudiciū tuuꝫ regi da. i. o deꝰ pr̄ da. i. dabis iudicium ſcilicet diſcuſſionis ⁊ examinatiōisregi ſcilicet chriſto qui eſt rex regum ⁊ dominꝰ dominantium. Et infra. Iudicare .i. ad iudicandumpopulum tuuꝫ in iuſticia. Ante ipſuꝫ oportet nospreſentari: iuxta illud apoſtoli. Omnes aſtabimꝰante tribūal iudicis chriſti. Et quia vt dicit GregQualis quiſqꝫ hinc egreditur: talis in iudicio prſētatur: diſ. xxv. Qualis. Ideo vt dicit ſapiens. Ante iudicium para iuſticiā .i. oꝑa iuſta cum quibuscōpareas. Nā oīa alia te deſerunt niſi opera tua.Apoc. xiiij. Oꝑa illorū .ſ. mortuorū ſequūt̉ illos.Unde Io. damaſcenus circa hoc pōit ſil̓itudineꝫtalem Fuit quidam hn̄s tres amicos: vnū diligebat plus qͣꝫ ſe: alium ſicut ſe: tertiuꝫ minꝰ ſe ⁊ ſatisparū. Hic cuꝫ fuiſſet citatus a domino ſuo ad reſpondendū in curia ſuꝑ factis ſuis: vn̄ ſibi ꝑiculūmortis īminebat: acceſſit ad primū rogās vt cumeo iret ⁊ eū iuuaret. Qui reſpondit ſe nō poſſe ꝑꝑalias occupatōes: tn̄ ꝑꝑ amicitiā ſuam ſi ſētētiammortis acciperet: daret ei ſaccū cilicinū ad euꝫ inuoluēdū. Ad aliū accedēs ꝓ ſil̓i cā etiā ille ſe excuſauit. ſed tamē propter amicitiā euꝫ aſſociaret