Capitulum .I.
ꝙ mors ē frequēter memoranda. Unde dicitur.Eccle. xxxviij. in perſona mortui. Memor eſto iudicij mei: ſcilicet mortis: ſic enim erit ⁊ tuum mihiberi ⁊ tibi hodie. Hinc ⁊ Plato. Summa ſapiētiaeſt meditatio mortis. Ualet enim ad multa huiuſmōi recordatio. Propter quod dicitur. Eccle. xij.Melius eſt ire ad domum luctus qͣꝫ ad domumconuiuij. In illa enim finis cunctorum admonetur hominum ⁊ viuens cogitat qd̓ futurum ſit.Et primo quidem valet ad mundi contemptū.Iuxta illud Hiero. ad paulinum. Facile contēnitomnia qui ſemper cogitat ſe eſſe moriturum. Cōtemit ſane memorans mortem: carnis deliciamcum ſit a vermibus conſumēda. Iuxta illud Eccle. x. Cum mortuus fuerit homo hereditabit ſerpentes ⁊ vermes. Contemnit mundi honorificentias: quia vt dicit p̄s. Cum īterierit: ſcilicet homonon ſumet omnia neqꝫ deſcendet cum eo gloriadomus eius. Unde ⁊ Baſilius ad reprimendummotum elationis ⁊ glorie: cum in diebus proceſſionis in pōtificalibus eſſet ornatus: ordinauit aliqueꝫ ex ſuis familiaribus ſibi debere dicere. Pater iube perfici ſepulchrum tuum: qꝛ neſcis quādo moriturus es. Contemnit talis mundi diuitias cuꝫ ex eis nil valeat portare. Iuxta illud Iob:diues cum dormierit nihil ſecū affert: aperit oculos ſuos ⁊ nihil inuenit. Secūdo valet mortis recordatio ad labores ſufferendum Iob. iij. Quaſieffodientes theſaurum: gaudentqꝫ vehemēter cūinuenerint ſepulchrum. Efſodientes theſaurumnultum laborant vt inueniant ipſum quem ſūme deſiderant. Et quia antiqui in ſepulchris ſuisfaciebant theſauros abſcondere: ideo tales eſſodientes cum inueniunt ſepulchrum gaudent nihil curantes de labore: ſperantes qͣꝫcitius ad theſaurum quem optabāt peruenire viſo ſepulchroSic deſiderantes theſaurum ſuperne vite: cumconſiderant ꝙ per mortem cito ipſum conſequentur fortiores redduntur ad labores ⁊ paſſiones ītelligentes illud. Apoſtoli ad Ro. viij. Non ſuntcondigne paſſiones huius temporis: ad futuramgloriam que reuelabitur in nobis. Hinc ⁊ Aug.n̄ ſermone. Quicquid ſeuit pro nomine chriſti:ſi vinci poteſt tolerabile eſt: ſi vinci non poteſt migrare hinc faciat: non aufert ſed accelerat ipſamrequiem: ipſam dulcedinem: que cum venerit ſine fine erit. Ualet tertio ad peccatum cauendumvt dicitur Eccle. vij. In omnibus operibus tuismemorare nouiſſima tua: et in eternum non peccabis. Sicut econuerſo dicitur Tren̄. i. Sordeseius in pedibus eius: ſordes peccatorum eius .ſ.anime in pedibus .ſ. affectuum. Nec eſt recordataſinis ſui. Cum enim quis conſiderat mortem: delectationem omnem peccati deficere ſentit. Et cūpunitionem audit dicente dn̄o Apocalip. xviij.Quantum ſe exaltauit ⁊ in delicijs fuit: tantuꝫ date ei tormentum ⁊ luctum: cauet ſibi a peccato. Etad hoc Ioh. damaſcenus ponit talem ſimilitudi
nem. Quidam dū a facīe vnicornis ne ab eo deuoraret̉ velocius fugeret: ⁊ in quoddā baratrummagnum cecidit. Dum autem caderet manibꝰ arbuſculam quandaꝫ apprehendit ⁊ in baſi quadālubrica ⁊ inſtabili pedes fixit. Reſpiciens vero vidit duos mures vnum album alterum nigruminceſſanter radicem arbuſcule: quā apprehenderat corrodentes: ⁊ iam prope erat vt ipſam abſcinderent. In fundo autem baratri vidit draconemterribilem: ſpirantem ignem ⁊ aperto ore ipſumdeuorare cupientem. Super baſem vero vbi pedes tenebat vidit quatuor aſpidum capita indeprodeuntium. Eleuans autem oculos vidit exiguuꝫ mellis de ramis illius arbuſcule exire: oblituſqꝫ periculi in quo vndiqꝫ poſitus erat: ſeipſumdulcedini illius modici mellis totuꝫ dedit. Quisigitur hominem iſtum non iudicaret inſanum: ꝙita attendit ad illud modicum delectationis habenduꝫ: ꝙ tam multiplicis periculi obliuiſciturtanqͣꝫ cecus eſſet ac ipſum non videret. Et iō orabat pͣsͣ. dicens. Illumīa oculos meos ne vnqͣꝫ obdormiam in morte .i. ī conſideratione ⁊ memoriamortis. Ne quando dicat inimicus meus .ſ. diabolus preualui aduerſus eum .ſ. per peccatum.Unicornis igitur mortis tenet figurā que hoīesſemꝑ ꝑſeꝗtur ⁊ app̄hendere cupit. Unde diciturIob. xxxix. Nūꝗd voletrinoceros ẜuire tibi? Rinoceros eſt vnicornis: ⁊ iſte nō vl̓t alicui ẜuire: qꝛmors nemī vult ſubijci ſeu ꝑcere: ita vt eleuantēēt cornu in ventrē figens īterius: qꝛ .ſ. mors quēcūqꝫ virtute vel ſcientia vel poteſtate magnum īterimit. Baratrum ſiue foſſatum mundus eſt omnibus malis plenus. Arbuſcula vniuſcuiuſcūqꝫeſt vita que per horas diei ⁊ noctis quaſi per murē album ⁊ nigrum inceſſanter conſumitur: ⁊ inciſioni appropinquāt. Baſis quatuor aſpidū corpus eſt ex quatuor elementis compoſitum: quibus īordinatis corporis compago diſſoluit̉ Draco terribilis eſt infernus cunctos deuorare cupiens. Dulcedo ramuſculi mellea eſt delectatio fallax mundi: per quam homo ſeducitur ne ſuumpericulum intueatur. Et ſic dum mundi delectationibus vacat: ⁊ ſe moriturum non conſiderat:conſumpta radice arbuſcule ⁊ baſe deſtructa: infoſſatum cadit ⁊ ibi deſiderium peccatorū ꝑibit.Sed dum mortem bene recogitat propinquammel dimittit delectationis mundane: ⁊ peccatum⁊ periculum euadit. Et iō dicitur Eccla. xxxviij.Memor eſto nouiſſimoꝝ tuorum ⁊ noli obliuiſciEt ſic pōt intelligi illud a ſaluatore noſtro parabolice dictuꝫ. Recumbe in nouiſſimo loco. Lu.xiiii .i. reꝗeſce ī ꝯſideratione mortis. 9. XIINota quod triplex eſtmors ſpiritualis: ſcilicet.Mors criminalis defectionis.Mors clauſtralis conuerſationis.Mors infernalis cruciationis.