Tituus.V.

a te. Neqꝫ enim eſt conuerſio .ſ. ad vitaꝫ: ⁊ huic nihil proderis .ſ. mortuo: ⁊ teipſum peſſimabis. Etpaulo ſuperius rationē aſſignans peſſimationisdicit. A triſticia enī feſtinat mors .ſ. corporis: ⁊ cōoperiet virtutem .ſ. animi: ⁊ triſtitia cordis flectitceruicem. Et ẜm hoc intelligitur dictū. Cyprianixiij. q. ij. qͣꝫ prepoſterum videlicet nobis quoqꝫ ipſis minimis ⁊ extremis quotiens reuelatū eſt: qͣꝫfrequenter atqꝫ manifeſte de dei dignatione preceptum eſt: vt conteſtarer aſſidue: vt publice predicarem fratres non eē lugendos aſſertione dn̄ica de ſeculo liberatos: cuꝫ ſciamus illos nō amitti: ſed premitti. Loquitur enim de lugentibus exdeſperatione ſeu cum nimia triſticia. Nec obſtatꝙ Iacob patriarchā defunctū planxerūt egyptiſeptuaginta diebus ⁊ poſtea filij eius in terra chanaā ſeptē diebus Gen. l. ꝙ filij iſrl̓ moyſen defunctum planxerunt. xxx. diebus. Deutro. vl. nā vt dicit Gratianus. xxvi. q. i. Multa permittebanturin veteri teſtamento illis tanqͣꝫ īperfectis: que tēpore perfectionis .ſ. gratie eliminata ſunt. Omniaetiam in figuram contingebant illis que nūc ceſſant. Unde ⁊ chriſtus conſolās viduam lugenteꝫdefunctum vnigenitum qui portabatur ad ſepulturam: dixit. Noli flere. Lu. vij. ¶ Poſſunt autēaſſignari decem rōnes propter quas quis debet⁊ poteſt conſolari ⁊ non nimis contriſtari. ¶ Prima ratio eſt: qꝛ deus vult ſic. Non ergo debes eiꝰreſiſtere voluntati. Unde Augꝰ. Nihil eſt quod d̓illa aula ſūmi ⁊ eterni non egrediatur inuiſibilisimperatoris. Et etiam tu petis in or̄one: fiat volūtas tua: qꝛ voluntas dei eſt prima cā oīum reruꝫ:nec poteſt inueniri ratio quare ſic vult ſecundūmagiſtrū in pͥmo ſen. placeat igitur homini ꝗcꝗdplacet deo. Et ob hoc qꝛ placet deo ait Seneca.Secunda ratio eſt: qꝛ quelibet creatura ē deiAd Ro. xiiij. Siue viuimus ſiue morimur: dn̄iſumus: ⁊ ideo ſicut non debeſ triſtari ſi is qui mutuauit aliquid: illud repetit: ſic nec de morte proximi tui. Und̓ dicit Hiero. Nil abſtulit tuuꝫ ꝗ dignatus eſt recipere proprium. Et Augꝰ. dicit quiperfecte diligit deū: non contriſtatur de morte cūiuſqͣꝫ. Et Iob. i. Dominus dedit dn̄s abſtulit ⁊c̄.¶ Tertiā ratio eſt: qꝛ ſtatutū ē hominibus ſemelmori: ad Heb. ix. Et Bern̄. dicit ſuper illd̓. propͥofilio non pepercit. Si igitur non pepercit figulonunquid parcet figmento. Si ergo cōmune ē hominibus mori non debes contriſtari ſi filio tuoaccidat illud. Et Ambr. in li. d̓. bono mortꝭ. Quidabſurdius: vt id quod ſcis oībus eſſe preſcriptūquaſi ſpeciale deplores. ¶ Quarta ratio eſt: quiamors liberat hominē a miſerijs huius vite. Und̓dicit Salomon Eccle. ij. Cuncti dies eius laboribus ⁊ erūnis pleni ſunt: nec per mortemˡ quidemrequieſcit. Et ideo noſter ſaluator in morte lazari fecit feſtum: dicēs. Lazarus mortuus eſt ⁊ gaudeo. Sed in reſuſcitatione eius lachrymatus eſtper compaſſionem: qꝛ reuocabat eum ad miſeri-

as huius vite. Unde dicit Augꝰ. in li. die viſitatione infirmorum. O mors deſiderabilis: o mors oīum pn̄tium malorum finis: o mors laboꝝ clauſura ⁊ quietis initium. Quis poſſet cogitare tuarūvtilitates beatitudinū. Nā male mori non ē xp̄ianorum quoꝝ mors eſt viuere in xp̄o. Et ratio eſtiqꝛ dicit pͣs. Aput te eſt fons vite. ¶ Quinta ratioeſt: qꝛ deus omnia nouit: ⁊ videt quid eſt meliuspro homine: ⁊ ideo talis moritur: qui ſi remanerꝫin vita: faceret mala: ⁊ eſſet de reprobandis ciſit de electis. Uel ſi non eſt de electis feciſſet peUnde dicit̉ Sap̄. iiij. Raptus eſt ne malicia ītaret intellectum eius ⁊ ne fictio deciperet animeillius. Faſcinatio enim nugacitatis obſcurat bona ⁊c̄. Sexta ratio eſt: qꝛ tua accidia ⁊ triſticia enihil ꝓdeſt. De quo eſt exemplū. ij. Reg. xij. Udicitur ꝙ dauid donec filius ſuus infirmareturſtabat in triſticiā ⁊ planctu: poſt mortem vero filijincepit excludere a ſe triſticiam ⁊ planctum ⁊ poſuit ſe ad comedendū. Et īterrogatus quarefeciſſet. Reſpondit: qꝛ ante mortem eius forttuiſſet impetrare a deo per planctum ſuum ſanitatem filij: quod non pōt fieri poſt mortē. ¶ Setima ratio eſt: qꝛ nocet tibi talis triſticia. Ideo dicitur Eccle. xxxviij. Repelle triſticiaꝫ a carne tuaneqꝫ enim erit reuerſio illius: ⁊ te peſſimabis. Dienim homo tanta triſticia abſorbetur: animūhabet liberum ad orandum pro eo quem lugOctaua ratio eſt: qꝛ multi ſunt qui damnaturpropter amorem amicoruꝫ. Quia ſecundū Aug.ſuper Gen̄. ad litteram. Sepe offēditur deioffendatur amicus. Multi enim damnantipter filios vel vxores ⁊ ſimul. Et ideo cum hotibi incertum: an ſi vixiſſet filius tuus ipſe ficauſa damnationis tue: ideo non debes triſtaNona ratio eſt: qꝛ reſurget. Unde apad Theſſa. iiij. Non contriſtemini de dorſicut ceteri qui ſpem nō habent. Et. xiij.poſterum. Et Ambro. Ceſſabunt lachr⁊c̄. Et ideo dicitur Eccle. xxij. Modicuꝫ plorper mortuum. ¶ Decima ratio eſt: qꝛ ſi ipſe ꝗ mortuꝰ ē: reperit ſe in bono loco: debes letari: qꝛ orbit pro te. Auguſtinus. Sicut enim amici noſtri atorrente voluptatis inebriantur vt noſtri nō obliuiſcantur. ¶ Tertio mortuis eſt efficaciter ſubniendum. Unde Eccle. xxxviij. dicitur Contocorpus illius .ſ. mortui: ⁊ non deſpicias ſepulturāillius. Unde ⁊ Thobias multum deo placuit in ſepeliendo mortuos. Sed non minus ſubueniendum eſt anime orando ⁊ alia bona pro ipſo facdo. Et ad hoc facit quod dicitur. xiij. q. ij. qui dina vocatione ab hac vita recedunt: cum pſalmistantūmodo ⁊ pſallentium vocibus debet ad ſepulchrum Peferri. Sufficiat autem ꝙ in ſpe reſurrectionis xp̄ianoꝝ corporibus famulatus diuinorum impeditur canticoꝝ.Tertium principale eſt