.V.Titulus

pepercit baptiſte: ſed dimiſit eum decapitari poſtſaltum puelle ¶ Nec Petro primo paſtori ſibidilectiſſimo: quin a peſſimo tyranno nerone crucifigeretur. Nec alijs apl̓is ſuis quin varijs tormētis īterimerentur. Et ad hoc facit qd̓ narratRobertus holchot ſuper li. ſapi. ꝙ .ſ. cum quidādoctus vir ⁊ ſanctus mortuus in ſtudio ſuo ſuiſſet repertus: ⁊ ex hoc plurimi ſcandalizarent̉ deeius ſubitanea morte īuenerūt manū illius defuncti ſeu digitum in quodam libro aꝑto tangētem verſū vbi dicitur. Iuſtus quacūqꝫ morte preuentus fuerit in refrigerio erit: ex quo conſolati⁊ edificati ſunt plurimum. Et ſimiliter cū quidāreligioſus ordinis mino. qui ſuꝑ hac materia vacillabat: audita morte magiſtri Iordanis in marimultū ꝑturbaretur: apparēte ei ī viſu beato Iordane in magna gloria: ⁊ eum admonente ꝙ d̓ huiuſmodi ſcādalizare nō deberet: conſolatus eſt.Quāuis aūt aliqn̄ ſeruis dei contingat horribilismors: ob defectum alicuius peccati: tn̄ cōiter minuta ſunt illa peccata. Sicut accidit in morte illius ꝓphete ſupradicti ſtrangulati. In quo ex vnaparte oſtēditur clementiā diuine bonitatis dumhic ſuos ad plenum querit purgare. ne vel purzatoriū habeant ītrare: qd̓ Augꝰ. petebat: dicens.Domine hic vre hic ſeca: vt in ſuturo parcas. Exalia parte oſtenditur ſeueritas diuine iuſticie: ⁊qͣꝫdure puniet ſcelera magna qn̄ tam aſpere ſibidilectos pro minutis correxit. Secundus nunciꝰmortis eſt īfirmitas: que multipliciter adeo grauat: vt dicat p̄s. in perſona humani generis. Nōeſt ſanitas in carne mea. Et quid ipſa niſi quidānuncius mortis: cum diſponat ad euꝫ. Und̓ Gratianꝰ in decretis. xv. q. i. §. vt itaqꝫ dicit. Infirmitas que proprie carnis dicitur qua elementoruꝫſeu humoꝝ concordia turbata caro ipſa afficit:⁊ tandē diſſoluit̉. Adeo aūt reperit̉ caro humanaīfirma: vt vix reperiat̉ ꝗ nō ab vtero matris aliquā īfirmitatē ſecū adduxerit: que eū frequētermoleſtet ⁊ tandem perimat. Aliqui quidē paſſionem ilicam vel colicam vel pōdagram vel calculeam ſuſtineant. Alij Idropiſim vel tiſim vel paraliſim vel epilenſiam īcurrūt. Zorquētur ⁊ plurimi dolore capitis: pectoris: ſtomachi: aut viſcerum. Febris qͣꝫplurimos vexat ⁊ ſepe aut effymera aut longa quotidiana ſeu flegmatica aut tertiana ſeu quartana ſeu ethica. Et quāuis medicīeauctores multa in ſuis libris expreſſerint: ⁊ multa remedia adhibuerint: tamē ad noticiā omniuꝫattingere non valuerūt: ⁊ mortis remedia inuenire. ¶ Uerum ⁊ ſi īfirmitates corporales nociueſunt corpori: plurimū tn̄ proficiunt menti. UndeAmbro. Qd̓ nocet corpori iuuat ſpiritum. de pediſ. i. c. dicis. Nā infirmitas corporalis frequēterpeccatum īpedit: ne .ſ. fiat. Unde Ambro. e. c. Egritudo carnis peccatū repellit. Et in ꝓuerbijs dicit̉Liuor vulneris abſtergit mala. Secūdo īfirmitas feruentiorē reddit. Unde p̄s. Multiplicate

ſunt infirmitates eoꝝ: poſtea accelerauerūt .ſ. ſeruentius oꝑantes. Tertio īfirmitas humilem reddit. Unde apl̓us. ij. ad Corin. xij. Gloriabor in infirmitatibus meis vt inhabitet in me virtus xp̄i.ſ. humilitatis. Ob quam conſeruandam ſibi fuerat datus ſtimulus carnis .i. q̄dam infirmitas corporalis: ẜm Aug. Quarto cōſtanteꝫ efficit ex aſſuetudine patiendi quēadmodū ⁊ artifex ⁊ terre cultor ⁊ ſtipēdiarius ex cōtinuatione exercitij fortiores redduntur. Un̄ ait apl̓us ibidem. Cū .n. infirmor tunc fortior ſū .ſ. contra nequitias demonuꝫ⁊ temptationum. Quinto ⁊ vlti. ad perfectionemadducit ibidem. ij. ad Corin. xij. Uirtꝰ in infirmitate ꝑficitur. Hoīs aūt prime etatis: qꝛ propter vigorem nature non ita de facili infirmabantur: iēdiutine vite erant. Aſſignat nihilominus Nico.de lira ſuꝑ Gen̄. c. v. ⁊. vi. cās tā prolixe eoꝝ etatisita: vt trāſcēderint plures nongentos annos. Etprima eſt ex bonitate complexionis primorū pentū: ſuerunt .n. a deo ī integritate formati vn̄ optīecomplexionati: ⁊ ſic ad longiorem vitam diſpeIlla aūt bonitas magis d̓ſcendit ad hoīes proquos illius tp̄is qͣꝫ alios. Scd̓a cā eſt ex modouendi: qꝛ tp̄ate viuebant: nunc aūt ſatꝭ intemꝑhoīes viuunt: propter qd̓ dr̄. Eccle. xxxvij. Propter crapulam ml̓ti ꝑierunt. Tertia eſt ex bonitatnutrimenti: qꝛ meliora fuerunt terre naſcētia an̄diluuiū: qꝛ īūdatio fuit ex aꝗs occeani ex magnaꝑte Aq̄ aūt ſalſe īducunt ſterilitatē. Quarta cā eſtex ſcīa ade: qꝛ habuit perfectam ſcīam oīum naturalium pluſqͣꝫ ꝗcūqꝫ: ⁊ ſic potuit cognoſcere vututem herbarum ⁊ lapidum que valent ad cōſeruationem vite: ⁊ ip̄e docuit alios: hanc aūt doctrnam talum parum habemus. Quīta cauſa ex bono aſpectu ſideruꝫ ſuper regionem illam: quipectus celi multum facit ad prolongationemte. Sexta cauſa eſt ex diuina diſpoſitione hoc ordinante: vt per longam vitam hominum cito ml̓tiplicaretur genus humanum: ⁊ vt homines illiꝰtemporis per longaꝫ vitaꝫ poſſent habere expentiam: de curſu celi ⁊ effectu ſideruꝫ ⁊ huiudi. Cum igitur infirmitas ī nobis frequenteponat perſonam ad mortem quidam nunciusſignificans ipſum cito morituruꝫ. ¶ Tertitus n̄tius mortis eſt ſenectus. Naꝫ vt dicit apoſtolusad Hebre. viij. Omne quod īueteraſcit prope interitum eſt. Hec autem ſenectus plena ē miſerijtque annunciant ſeu iudicant domum corpocito ruituraꝫ. Unde Boecius de phi. conſo. inmo metro. Uenit enim properata malis inoppiſenectus. Et que ſint iſta mala multum particulariter declarat. Salomon Eccleſiaſtes vlti. a principio c. vſqꝫ ad illud īcluſiue. Spiritus redeat adeum qui dedit illum. Dicit ergo ibi. Memēto creatoris tui .ſ. in die iuuetutiſ tue .ſ. de ipſo cogitadoip̄ꝫ venerādo: propt̓ ip̄m bene operādo. Et hoc iniuuētute: qꝛ iuuētꝰ fortꝭ ē ad laboreſ. hīc ⁊ Seneca. In iuuetute cogitaui vt bn̄face̓ꝫ. In ſenectute